ശിവപുരാണമ്

ആരുരോഹ മഹാദേവീ സഹ പ്രിയസഖീജനൈഃ ചാമാരവ്യഞ്ജനം തസ്യാ വജ്രദംഡമനോഹരേ

മഹാദേവി പ്രിയസഖികളോടൊപ്പം ആ ദിവ്യവിമാനത്തിൽ കയറി. അവള്ക്കായി രത്നദണ്ഡം പതിച്ച മനോഹരമായ ചാമരം വീശി.

ഗൃഹീത്വാ രുദ്രകന്യേ ദ്വേ വിവീജതുരുഭേ ശുഭേ തദാചാമരയോര്മധ്യേ ദേവ്യാ വദനമാബഭൌ

രുദ്രകന്യകളിൽ രണ്ട് ശുഭളളവരെ എടുത്തു, അവർ ദേവിയെ വീശി സേവിച്ചു. ആ ഇരുവർക്കിടയിൽ ദേവിയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു കാണപ്പെട്ടു.

അന്യോന്യം യുധ്യതോര്മധ്യേ ഹംസയോരിവ പംകജമ് ഛത്രം ശശിനിഭം തസ്യാശ്ചൂഡോപരി സുമാലിനീ

ആ രണ്ട് ഹംസകളെപ്പോലെ പരസ്പരം മത്സരിച്ചവരുടെ ഇടയിൽ, ചന്ദ്രപ്രഭയുള്ള ഒരു താമരപോലുള്ള കുട, പൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച ദേവിയുടെ മുടിയ്ക്ക് മുകളിൽ ഭംഗിയായി തെളിഞ്ഞു.

ധൃതമുക്താപരിക്ഷിപ്തം ബഭാര പ്രേമനിര്ഭരാ തച്ഛത്രമുജ്ജ്വലം ദേവ്യാ രുരുചേ വദനോപരി

മുത്തുകൾ ചുറ്റിയ ആ ദീപ്തമായ കുട, സ്നേഹപൂർവ്വം ഉയർത്തി പിടിച്ചപ്പോൾ, ദേവിയുടെ മുഖത്തിന് മുകളിൽ അതിന്റെ പ്രകാശം പടർന്നു.

ഉപര്യമൃതഭാംഡസ്യ മംഡലം ശശിനോ യഥാ അഥ ചാഗ്രേ സമാസീനാ സുസ്മിതാസ്യാ ശുഭാവതീ

മുകളിൽ അമൃതപാത്രത്തിന്റെ വട്ടം പോലെ, അല്ലെങ്കിൽ ചന്ദ്രന്റെ വട്ടംപോലെ, ഭംഗിയും പുഞ്ചിരിയുമുള്ള ദേവി മുന്നിൽ ഇരുന്നു.

അക്ഷദ്യൂതവിനോദേന രമയാമാസ വൈ സതീമ് സുയശാഃ പാദുകേ ദേവ്യാശ്ശുഭേ രത്നപരിഷ്കൃതേ

സുയശാ പാശക്കളിയിലൂടെ സതീദേവിയെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു; ദേവിയുടെ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ശുഭമായ പാദുകകളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

സ്തനയോരംതരേ കൃത്വാ തദാ ദേവീമസേവതഃ അന്യാ കാംചനചാര്വംഗീ ദീപ്തം ജഗ്രാഹ ദര്പണമ്

സ്തനങ്ങൾക്കിടയിൽ അവയെ വച്ച്, ദേവിയെ ഭക്തിപൂർവ്വം സേവിച്ചു; മറ്റൊരു സ്വർണ്ണവദനിയായ ദീപ്തിയുള്ളവൾ ഒരു തെളിഞ്ഞ കണ്ണാടി എടുത്തു.

അപരാ താലവൃന്തം ച പരാ താംബൂലപേടികാമ് കാചിത്ക്രീഡാശുകം ചാരു കരേ ഽകുരുത ഭാമിനീ

ഒരുത്തി താളവൃക്ഷത്തിന്റെ വീശാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന പക്കൽ പിടിച്ചു, മറ്റൊരുത്തി താമ്പൂൽപ്പെട്ടി എടുത്തു; മറ്റൊരു മനോഹരിയായ യുവതി കയ്യിൽ ഒരു ഭംഗിയായ കളിപ്പടം പിടിച്ചു.

കാചിത്തു സുമനോജ്ഞാനി പുഷ്പാണി സുരഭീണി ച കാചിദാഭരണാധാരം ബഭാര കമലേക്ഷണാ

ഒരുത്തി മനോഹരവും സുഗന്ധമുള്ള പൂക്കൾ കൊണ്ടുവന്നു; മറ്റൊരു കമലാക്ഷിയായവൾ ആഭരണങ്ങൾ വയ്ക്കുന്ന പാത്രം എടുത്തു.

കാചിച്ച പുനരാലേപം സുപ്രസൂതം ശുഭാംജനമ് അന്യാശ്ച സദൃശാസ്താസ്താ യഥാസ്വമുചിതക്രിയാഃ

ഒരുത്തി നന്നായി തയ്യാറാക്കിയ ശുഭമായ അഞ്ജനം പുരട്ടിച്ചു; മറ്റു സമാനമായവൾതാനും തക്കതായ സേവനങ്ങൾ ചെയ്തു.

ആവൃത്ത്യാ താം മഹാദേവീമസേവംത സമംതതഃ അതീവ ശുശുഭേ താസാമംതരേ പരമേശ്വരീ

അവൾ ചുറ്റും മഹാദേവിയെ എല്ലാ ഭാഗത്തും സേവിച്ചു; അവളുടെ ഇടയിൽ പരമേശ്വരി അതീവ ഭംഗിയായി തെളിഞ്ഞു.

താരാപരിഷദോ മധ്യേ ചംദ്രലേഖേവ ശാരദീ തതഃ ശംഖസമുത്ഥസ്യ നാദസ്യ സമനംതരമ്

താരാപരിഷദുകളുടെ നടുവിൽ, ശാരദകാലത്തിലെ ചന്ദ്രലേഖയെപ്പോലെ ദേവി തെളിഞ്ഞു; പിന്നെ ശംഖത്തിന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി.

പ്രാസ്ഥാനികോ മഹാനാദഃ പടഹഃ സമതാഡ്യത തതോ മധുരവാദ്യാനി സഹ താലോദ്യതൈസ്സ്വനൈഃ

പ്രവേശനത്തിനായി വലിയ പഹയി അടിച്ചു; പിന്നെ മധുരമായ വാദ്യങ്ങൾ കൈയടിയുടെ താളത്തിൽ ഒരുമിച്ച് മുഴങ്ങി.

അനാഹതാനി സന്നേദുഃ കാഹലാനാം ശതാനി ച സായുധാനാം ഗണേശാനാം മഹേശസമതേജസാമ്

അനാഹതമായ ശബ്ദങ്ങളോടെ നൂറുകണക്കിന് കാഹളങ്ങൾ മുഴങ്ങി; ആയുധധാരികളായ ഗണപതിമാരും മഹേശ്വരന്മാരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

സഹസ്രാണി ശതാന്യഷ്ടൌ തദാനീം പുരതോ യയുഃ തേഷാം മധ്യേ വൃഷാരൂഢോ ഗജാരൂഢോ യഥാ ഗുരുഃ

ആ സമയത്ത് ആയിരങ്ങൾക്കും എൺപതിനൂറിനും മുന്നോട്ട് പോയി; അവരുടെ ഇടയിൽ വൃഷഭത്തിൽ കയറിയവൻ, ആനപ്പുറത്ത് ഗുരുവിനെപ്പോലെ, മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

ജഗാമ ഗണപഃ ശ്രീമാന് സോമനംദീശ്വരാര്ചിതഃ ദേവദുംദുഭയോ നേദുര്ദിവി ദിവ്യസുഖാ ഘനാഃ

ശ്രീമാനായ ഗണപതി, സോമാനന്ദീശ്വരൻ ആരാധിച്ചവൻ, മുന്നോട്ട് പോയി; ദേവതകളുടെ മൃദംഗങ്ങൾ ആകാശത്തിൽ മുഴങ്ങി, മേഘങ്ങൾ ദിവ്യാനന്ദം പകർന്നു.

നനൃതുര്മുനയസ്സര്വേ മുമുദുഃ സിദ്ധയോഗിനഃ സസൃജുഃ പുഷ്പവൃഷ്ടിം ച വിതാനോപരി വാരിദാഃ

എല്ലാ മുനികളും നൃത്തം ചെയ്തു, സിദ്ധയോഗികൾ ആനന്ദിച്ചു; മേഘങ്ങൾ മൂടലിന് മുകളിൽ പൂക്കൾ മഴപോലെ ചിതറിച്ചു.

തദാ ദേവഗണൈശ്ചാന്യൈഃ പഥി സര്വത്ര സംഗതാ ക്ഷണാദിവ പിതുര്ഗേഹം പ്രവിവേശ മഹേശ്വരീ

പിന്നെ മറ്റു ദേവഗണങ്ങളോടൊപ്പം, എല്ലാ വഴികളിലും ചേർന്ന്, മഹേശ്വരി ഒരു നിമിഷംപോലും വൈകാതെ പിതാവിന്റെ വീട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചു.

താം ദൃഷ്ട്വാ കുപിതോ ദക്ഷശ്ചാത്മനഃ ക്ഷയകാരണാത് തസ്യാ യവീയസീഭ്യോ ഽപി ചക്രേ പൂജാമ സത്കൃതാമ്

അവളെ കണ്ടപ്പോൾ, താൻ നശിപ്പിക്കപ്പെടാൻ കാരണമെന്നു കരുതി ദക്ഷൻ കോപിച്ചു; എന്നിരുന്നാലും, അവളുടെ ഇളയമക്കളേക്കാൾ കൂടുതൽ ആദരവോടെ അവളെ പൂജിച്ചു.

തദാ ശശിമുഖീ ദേവീ പിതരം സദസി സ്ഥിതമ് അംബികാ യുക്തമവ്യഗ്രമുവാചാകൃപണം വചഃ

അപ്പോൾ ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള മുഖമുള്ള അമ്മികാ ദേവി, സഭയിൽ ഇരുന്ന പിതാവിനെ നോക്കി, മനസ്സ് അശാന്തമാകാതെ, കരുണയില്ലാത്ത ഉറച്ച വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

ബ്രഹ്മാദയഃ പിശാചാംതാ യസ്യാജ്ഞാവശവര്തിനഃ സ ദേവസ്സാംപ്രതം താത വിധിനാ നാര്ചിതഃ കില

അപ്പച്ചേ, ബ്രഹ്മാദിമുതൽ പിശാചുകൾവരെ എല്ലാവരും ആജ്ഞ പാലിക്കുന്ന ദേവനാണ് ഇവിടെ ഇന്ന് യഥാവിധി പൂജിക്കപ്പെടാത്തത്.

തദാസ്താം മമ ജ്യായസ്യാഃ പുത്ര്യാഃ പൂജാം കിമീദൃശീമ് അസത്കൃതാമവജ്ഞായ കൃതവാനസി ഗര്ഹിതമ്

എന്റെ, നിങ്ങളുടെ മൂത്തമകളായ എന്നെ പൂജിക്കാതെ അവഗണിച്ചതു പോകട്ടെ; പക്ഷേ, അതിനെ അപമാനിച്ചുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ കുറ്റകരമായ പ്രവൃത്തിയാണ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.

ഏവമുക്തോ ഽബ്രവീദേനാം ദക്ഷഃ ക്രോധാദമര്ഷിതഃ ത്വത്തഃ ശ്രേഷ്ഠാ വിശിഷ്ടാശ്ച പൂജ്യാ ബാലാഃ സുതാ മമ

ഇങ്ങനെ അമ്മികാ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദക്ഷൻ കോപത്തിലും അസൂയയിലും നിറഞ്ഞ് പറഞ്ഞു: എന്റെ മക്കളിൽ നിന്നു നിന്നേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠരും വിശിഷ്ടരുമായ ബാലമക്കളുണ്ട്; അവർ പൂജ്യരാണ്.

താസാം തു യേ ച ഭര്താരസ്തേ മേ ബഹുമതാ മുദാ ഗുനൈശ്ചാപ്യധികാസ്സര്വൈര്ഭര്തുസ്തേ ത്ര്യംബകാദപി

അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാരും എനിക്ക് വളരെ പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്; സന്തോഷത്തോടെയും എല്ലാ ഗുണങ്ങളിലും ഉന്നതരായവരും, നിന്റെ ഭർത്താവായ ത്ര്യമ്പകനെക്കാൾ പോലും മികച്ചവരുമാണ്.

സ്തബ്ധാത്മാ താമസശ്ശര്വസ്ത്വമിമം സമുപാശ്രിതാ തേന ത്വാമവമന്യേ ഽഹം പ്രതികൂലോ ഹി മേ ഭവഃ

നിന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മനസ്സ് അഹങ്കാരത്തിലും അന്ധകാരത്തിലും ആണെന്നും, നീ അവനെ ആശ്രയിച്ചതിനാലാണ് ഞാൻ നിന്നെ അവഗണിക്കുന്നത്; കാരണം അവൻ എനിക്ക് എതിരാളിയാണ്.

തഥോക്താ പിതരം ദക്ഷം ക്രുദ്ധാ ദേവീ തമബ്രവീത് ശൃണ്വതാമേവ സര്വേഷാം യേ യജ്ഞസദസി സ്ഥിതാഃ

അങ്ങനെ പിതാവായ ദക്ഷൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദേവി കോപത്തോടെ, യജ്ഞശാലയിൽ ഇരുന്ന എല്ലാവരും കേൾക്കുമ്പോൾ അവനോട് പറഞ്ഞു.

അകസ്മാന്മമ ഭര്താരമജാതാശേഷദൂഷണമ് വാചാ ദൂഷയസേ ദക്ഷ സാക്ഷാല്ലോകമഹേശ്വരമ്

ദക്ഷാ, കാരണമില്ലാതെ നീ എന്റെ ഭർത്താവായ ലോകങ്ങളുടെ നാഥനെ, ഒരു ദോഷവുമില്ലാത്തവനെ വാക്കുകൾകൊണ്ട് അപമാനിക്കുന്നു.

വിദ്യാചൌരോ ഗുരുദ്രോഹീ വേദേശ്വരവിദൂഷകഃ ത ഏതേ ബഹുപാപ്മാനസ്സര്വേ ദംഡ്യാ ഇതി ശ്രുതിഃ

വിദ്യ ചോർത്തുന്നവൻ, ഗുരുവിനെ ദ്രോഹിക്കുന്നവൻ, വേദങ്ങളെ അപമാനിക്കുന്നവൻ—ഇവരെല്ലാം വലിയ പാപികളാണ്, ശിക്ഷയ്ക്ക് അർഹരാണ് എന്ന് ശാസ്ത്രം പറയുന്നു.

തസ്മാദത്യുത്കടസ്യാസ്യ പാപസ്യ സദൃശോ ഭൃശമ് സഹസാ ദാരുണോ ദംഡസ്തവ ദൈവാദ്ഭവിഷ്യതി

അതിനാൽ, നിന്റെ ഈ അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ പാപത്തിന്, ദൈവത്തിന്റെ ഇച്ഛയാൽ, അതിനൊത്ത കഠിനമായ ശിക്ഷ ഉടൻ തന്നെ വരും.