ശിവപുരാണമ്

സമീക്ഷ്യം തു തയോര്യുദ്ധം നിഗൂഢോ ഽഭ്രം സമാസ്ഥിതഃ സമാപ്തവാദ്യനിര്ഘോഷഃ ശാംതോരുഗണനിഃസ്വനഃ

അവരുടെ യുദ്ധം നോക്കി, അവൻ മേഘങ്ങളിൽ ഒളിച്ചു; വാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദം നിലച്ചു, ഗണങ്ങളുടെ വലിയ ശബ്ദവും ശാന്തമായി.

അഥ ബ്രഹ്മാച്യുതൌ വീരൌ ഹംതുകാമൌ പരസ്പരമ് മാഹേശ്വരേണ ചാ ഽസ്ത്രേണ തഥാ പാശുപതേന ച

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവും അച്യുതനും, പരസ്പരം തോൽപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, മഹേശ്വരാസ്ത്രവും പാശുപതാസ്ത്രവും ഉപയോഗിച്ചു.

അസ്ത്രജ്വാലൈരഥോ ദഗ്ധം ബ്രഹ്മവിഷ്ണ്വോര്ജഗത്ത്രയമ് ഈശോപി തം നിരീക്ഷ്യാഥ ഹ്യകാലപ്രലയം ഭൃശമ്

അവ ആസ്ത്രങ്ങളുടെ ജ്വാലകളാൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും മൂന്നു ലോകങ്ങളും കത്തിപ്പോയി; അതു കണ്ട ഈശ്വരൻ അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ സമയമല്ലാത്ത പ്രളയം സംഭവിച്ചതായി മനസ്സിലാക്കി.

മഹാനലസ്തംഭവിഭീഷണാകൃതിര്ബഭൂവ തന്മധ്യതലേ സ നിഷ്കലഃ

അവിടെയെല്ലാം, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത മഹാനലസ്തംഭംപോലെയുള്ള ഭയങ്കരമായ തീയുടെ രൂപത്തിൽ അവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

തേ അസ്ത്രേ ചാപി സജ്വാലേ ലോകസംഹരണക്ഷമേ നിപതേതുഃ ക്ഷണേ നൈവ ഹ്യാവിര്ഭൂതേ മഹാനലേ

ലോകങ്ങളെ നശിപ്പിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ആ ജ്വാലയുള്ള ആസ്ത്രങ്ങൾ, മഹാനലസ്തംഭം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് നിലംപതിച്ചു.

ദൃഷ്ട്വാ തദദ്ഭുതം ചിത്രമസ്ത്രശാംതികരം ശുഭമ് കിമേതദദ്ഭുതാകാരമിത്യൂചുശ്ച പരസ്പരമ്

ആ അത്ഭുതകരമായ, മനോഹരമായ, ആസ്ത്രങ്ങളെ ശമിപ്പിച്ച ദൃശ്യത്തെ കണ്ടു അവർ പരസ്പരം ചോദിച്ചു: 'ഇത് എന്താണ്, ഇങ്ങനെ അത്ഭുതരൂപത്തിൽ?'

അതീംദ്രിയമിദം സ്തംഭമഗ്നിരൂപം കിമുത്ഥിതമ് അസ്യോര്ധ്വമപി ചാധശ്ചാവയോര്ലക്ഷ്യമേവ ഹി

'ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് അതീതമായ ഈ തീയുടെ രൂപത്തിലുള്ള സ്തംഭം എന്താണ് ഉയർന്നത്? അതിന്റെ മുകളിൽ ഭാഗവും താഴെ ഭാഗവും ഞങ്ങൾക്കൊന്നും കാണാനാവുന്നില്ല.'

ഇതി വ്യവസിതൌ വീരൌ മിലിതൌ വീരമാനിനൌ തത്പരൌ തത്പരീക്ഷാര്ഥം പ്രതസ്ഥാതേ ഽഥ സത്വരമ്

അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച ആ രണ്ടുപേരും, ധൈര്യത്തിൽ അഭിമാനിച്ചവരും, അതിനെ പരിശോധിക്കാൻ ചേർന്ന് വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.

ആവയോര്മിശ്രയോസ്തത്ര കാര്യമേകം ന സംഭവേത് ഇത്യുക്ത്വാ സൂകരതനുര്വിഷ്ണുസ്തസ്യാദിമീയിവാന്

'ഇവിടെ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് ഒരേ ഒരു കാര്യത്തിൽ വിജയിക്കാനാവില്ല,' എന്ന് പറഞ്ഞ്, വിഷ്ണു പന്നിയുടെ രൂപം ധരിച്ചു അതിന്റെ അടിത്തറ അന്വേഷിക്കാൻ പോയി.

തഥാ ബ്രഹ്മാഹം സതനുസ്തദംതം വീക്ഷിതും യയൌ ഭിത്ത്വാ പാതാലനിലയം ഗത്വാ ദൂരതരം ഹരിഃ

അതുപോലെ, ബ്രഹ്മാവും ഹംസരൂപം ധരിച്ചു അതിന്റെ മുകളിലത്തെ ഭാഗം അന്വേഷിക്കാൻ പോയി; ഹരിച് പാതാളലോകം താണ്ടി വളരെ ദൂരത്തേക്ക് പോയി.

നാ ഽപി ശ്യാത്തസ്യ സംസ്ഥാനം സ്തംഭസ്യാനലവര്ചസഃ ശ്രാംതഃ സ സൂകരഹരീഃ പ്രാപ പൂര്വം രണാംഗണമ്

എങ്കിലും, തീപോലുള്ള ആ സ്തംഭത്തിന്റെ ആകൃതി കണ്ടെത്താനായില്ല; ക്ഷീണിച്ച പന്നിരൂപിയായ ഹരി ആദ്യം യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് മടങ്ങി.

അഥ ഗച്ഛംസ്തു വ്യോമ്നാ ച വിധിസ്താത പിതാ തവ ദദര്ശ കേതകീ പുഷ്പം കിംചിദ്വിച്യുതമദ്ഭുതമ്

അപ്പോൾ, നിന്റെ അച്ഛനായ സ്രഷ്ടാവ് ആകാശത്തിലൂടെ പോകുമ്പോൾ, കുറച്ച് വീണുകിടക്കുന്ന അത്ഭുതകരമായ ഒരു കെതകിപൂവ് കണ്ടു.

അതിസൌരഭ്യമമ്ലാനം ബഹുവര്ഷച്യുതം തഥാ അന്വീക്ഷ്യ ച തയോഃ കൃത്യം ഭഗവാന്പരമേശ്വരഃ

അത്യന്തം സുഗന്ധവും, വാടാതെയും, വർഷങ്ങളായി വീണുകിടക്കുന്നതുമായ ആ പൂവ് കണ്ടു, ഭഗവാൻ പരമേശ്വരൻ ആ ഇരുവരും ചെയ്യേണ്ട കാര്യം ആലോചിച്ചു.

പരിഹാസം തു കൃതവാന്കംപനാച്ചലിതം ശിരഃ തസ്മാത്താവനുഗൃഹ്ണാതും ച്യുതം കേതകമുത്തമമ്

അവൻ തമാശയായി തല കുലുക്കിയപ്പോൾ അത്ഭുതകരമായ കേതകപ്പൂവ് വീണു പോയി; അതിനാൽ അതിനെ പിടിക്കാൻ കൈ നീട്ടി.

കിം ത്വം പതസി പുഷ്പേശ പുഷ്പരാട് കേന വാ ധൃതമ് ആദിമസ്യാപ്രമേയസ്യ സ്തംഭമധ്യാച്ച്യുതശ്ചിരമ്

പൂവുകളുടെ രാജാവേ, നീ എന്തിനാണ് വീഴുന്നത്? ആരാണ് നിന്നെ പിടിച്ചത്? അളവറ്റതും ആദിമവുമായ ആ തൂണിന്റെ നടുവിൽ നിന്ന് നീ വളരെക്കാലമായി വീണിരിക്കുന്നു.

ന സംപശ്യാമി തസ്മാത്ത്വം ജഹ്യാശാമംതദര്ശനേ അസ്യാം തസ്യ ച സേവാര്ഥം ഹംസമൂര്തിരിഹാഗതഃ

അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ കാണുന്നില്ല; അതിനെ കാണാനുള്ള പ്രതീക്ഷ ഉപേക്ഷിക്കണം. അവനെ സേവിക്കാൻ ഞാൻ ഹംസം രൂപത്തിൽ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു.

ഇതഃ പരം സഖേ മേ ഽദ്യ ത്വയാ കര്തവ്യമീപ്സിതമ് മയാ സഹ ത്വയാ വാച്യമേതദ്വിഷ്ണോശ്ച സന്നിധൌ

ഇനി മുതൽ, എന്റെ സ്നേഹിതാ, ഇന്നത്തെ ദിവസം നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതു ചെയ്യണം. ഈ കാര്യം നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് വിഷ്ണുവിന്റെ സന്നിധിയിൽ പറയേണ്ടതാണ്.

സ്തംഭാംതോ വീക്ഷിതോ ധാത്രാ തത്ര സാക്ഷ്യഹമച്യുത ഇത്യുക്ത്വാ കേതകം തത്ര പ്രണനാമ പുനഃ നഃ അസത്യമപി ശസ്തം സ്യാദാപദീത്യനുശാസനമ്

തൂണിന്റെ അറ്റം സ്രഷ്ടാവ് കണ്ടു; അവിടെ ഞാൻ സാക്ഷിയാണ്, അച്യുതാ എന്നു പറഞ്ഞു, അവിടെ കേതകപ്പൂവിനോട് വീണ്ടും നമസ്കരിച്ചു. കഷ്ടത്തിൽ പോലും അസത്യം ചിലപ്പോൾ ഉചിതമാണെന്നു ഉപദേശം പറയുന്നു.

സമീക്ഷ്യ തത്രാ ഽച്യുതമായതശ്രമം പ്രനഷ്ടഹര്ഷം തു നനര്ത ഹര്ഷാത് ഉവാച ചൈനം പരമാര്ഥമച്യുതം ഷംഢാത്തവാദഃ സ വിധിസ്തതോ ഽച്യുതമ്

അവിടെ അച്യുതനെ വലിയ പരിശ്രമത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചും സന്തോഷം നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ ആനന്ദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു, അച്യുതനോട് പരമാർത്ഥം പറഞ്ഞു; അതാണ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്ക്.

സ്തംഭാഗ്രമേതത്സമുദീക്ഷിതം ഹരേ തത്രൈവ സാക്ഷീ നനു കേതകം ത്വിദമ് തതോ ഽവദത്തത്ര ഹി കേതകം മൃഷാ തഥേതി തദ്ധാതൃവചസ്തദംതികേ

ഹരിയേ, ഈ തൂണിന്റെ അറ്റം ഞാൻ കണ്ടു, അവിടെ തന്നെ കേതകം സാക്ഷിയാണ്. അപ്പോൾ അവിടെ കേതകം പറഞ്ഞു: 'ഇത് അസത്യമാണ്.' അങ്ങനെ സ്രഷ്ടാവ് അവന്റെ സന്നിധിയിൽ പറഞ്ഞു.

ഹരിശ്ച തത്സത്യമിതീവ ചിംതയംശ്ചകാര തസ്മൈ വിധയേ നമഃ സ്വയമ് ഷോഡശൈരുപചാരൈശ്ച പൂജയാമാസ തം വിധിമ്

ഹരി അതെല്ലാം സത്യമാണെന്ന് വിചാരിച്ച്, സ്വയം ബ്രഹ്മാവിന് നമസ്കരിച്ചു, പതിനാറ് ഉപചാരങ്ങളോടെ അവനെ പൂജിച്ചു.

വിധിം പ്രഹര്തും ശഠമഗ്നിലിംഗതഃ സ ഈശ്വരസ്തത്ര ബഭൂവ സാകൃതിഃ സമുത്ഥിതഃ സ്വാമി വിലോകനാത്പുനഃ പ്രകംപപാണിഃ പരിഗൃഹ്യ തത്പദമ്

ബ്രഹ്മാവ് കപടമായി അഗ്നിലിംഗത്തെ അടി ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അങ്ങ് ഭഗവാൻ ദൃശ്യരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഭഗവാനെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു; വീണ്ടും അവൻ ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങൾ പിടിച്ചു.

ആദ്യംതഹീനവപുഷി ത്വയി മോഹബുദ്ധ്യാ ഭൂയാദ്വിമര്ശ ഇഹ നാവതി കാമനോത്ഥഃ സ ത്വം പ്രസീദ കരുണാകര കശ്മലം നൌ മൃഷ്ടം ക്ഷമസ്വ വിഹിതം ഭവതൈവ കേല്യാ

ആദ്യവും അവസാനവും ഇല്ലാത്ത രൂപമായ നിങ്ങളിൽ, ഭ്രമയാൽ ഇനിയും ആഗ്രഹം ജനിച്ചുള്ള ആശയക്കുഴപ്പം ഉണ്ടാകരുതേ. ദയയുടെ സ്രോതസേ, ദയവായി ക്ഷമിക്കണം, നിങ്ങളുടെ ലീലയിൽ ഞങ്ങൾ ചെയ്ത പാപം ക്ഷമിക്കണം.

വത്സപ്രസന്നോ ഽസ്മി ഹരേ യതസ്ത്വമീശത്വമിച്ഛന്നപി സത്യവാക്യമ് ബ്രൂയാസ്തതസ്തേ ഭവിതാ ജനേഷു സാമ്യം മയാ സത്കൃതിരപ്യലപ്ഥാഃ

ഹരിയേ, നീ ഭഗവത്വം ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും സത്യം പറഞ്ഞതിനാൽ ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്. അതിനാൽ ജനങ്ങളിൽ നിന്നെ എന്റെ തുല്യനായി ഞാൻ അംഗീകരിക്കും; എന്റെ ആദരം നീയും പ്രാപിക്കും.

ഇതഃ പരം തേ പൃഥഗാത്മനശ്ച ക്ഷേത്രപ്രതിഷ്ഠോത്സവപൂജനം ച

ഇനി മുതൽ, നീയും നിന്റെ പ്രത്യേകതയും ഈ തീർത്ഥപ്രതിഷ്ഠയുടെ ഉത്സവവും പൂജയും നടത്തണം.

ഇതി ദേവഃ പുരാ പ്രീതഃ സത്യേന ഹരയേ പരമ് ദദൌ സ്വസാമ്യമത്യര്ഥം ദേവസംഘേ ച പശ്യതി

ഇങ്ങനെ, പുരാതനകാലത്ത്, സത്യം പാലിച്ചതിനാൽ സന്തുഷ്ടനായ ദേവൻ ഹരിക്ക് പരമസാമ്യം നൽകി; അതെല്ലാം ദേവസംഘം കണ്ടു.

സസര്ജാഥ മഹാദേവഃ പുരുഷം കംചിദദ്ഭുതമ് ഭൈരവാഖ്യം ഭ്രുവോര്മധ്യാദ്ബ്രഹ്മദര്പജിഘാംസയാ

അപ്പോൾ മഹാദേവൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അഹങ്കാരം തകർക്കാൻ, തന്റെ കണികകളിൽ നിന്നു ഭയങ്കരൻ എന്ന അത്ഭുതരൂപിയെ സൃഷ്ടിച്ചു.

സ വൈ തദാ തത്ര പതിം പ്രണമ്യ ശിവമംഗണേ കിം കാര്യം കരവാണ്യത്ര ശീഘ്രമാജ്ഞാപയ പ്രഭോ

അവൻ ശിവന്റെ സഭയിൽ ഭഗവാനെ നമസ്കരിച്ചു: 'ഇവിടെ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? ദയവായി ഉടൻ ആജ്ഞാപിക്കണം, പ്രഭോ' എന്നു പറഞ്ഞു.

വത്സയോ ഽയം വിധിഃ സാക്ഷാജ്ജഗതാമാദ്യദൈവതമ് നൂനമര്ചയ ഖഡ്ഗം സ്വം തിഗ്മേന ജവസാ പരമ്

ഈ ബ്രഹ്മാവാണ് ലോകങ്ങളുടെ നേരിട്ടുള്ള ആദിദേവൻ. അവനെ ആദരിക്കണം; നീ നിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള വാൾ കൊണ്ടു വേഗത്തിൽ അവനെ അടി ചെയ്യണം.