ശിവപുരാണമ്

വീജ്യമാനം വിശോഷജൈഃ സ്ത്രീജനൈസ്തീവ്രഭാവനൈഃ ശസ്യമാനം സദാവേദൈരനുഗൃഹ്ണംതമീശ്വരമ്

അവൻ ഭക്തിയുള്ള സ്ത്രീകൾക്കാൽ താമരയിലുപയോഗിച്ച് വീശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു, വേദങ്ങൾ എപ്പോഴും സ്തുതിക്കുന്നു, ദൈവം എല്ലാവർക്കും അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു.

ദൃഷ്ട്വൈവമീശമമരാഃ സംതോഷസലിലേക്ഷണാഃ ദംഡവദ്ദൂരതോ വത്സ നമശ്ചക്രുര്മഹാഗണാഃ

ഇങ്ങനെ ദൈവത്തെ കണ്ട ദേവന്മാർ സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണീരോടെ ദൂരത്ത് നിന്ന് ദണ്ഡവത്പ്രണാമം ചെയ്തു, മകനേ, മഹാഗണങ്ങൾ നമസ്കരിച്ചു.

താനവേക്ഷ്യ പതിര്ദേവാന്സമീപേ ചാഹ്വയദ്ഗണൈഃ അഥ സംഹ്ലാദയന്ദേവാന്ദേവോ ദേവശിഖാമണിഃ അവോചദര്ഥഗംഭീരം വചനം മധുമംഗലമ്

അവരെ കണ്ട ദൈവാധിപൻ തന്റെ ഗണങ്ങളോടൊപ്പം ദേവന്മാരെ സമീപത്തേക്ക് വിളിച്ചു; പിന്നെ ദേവശിഖാമണി ദേവന്മാരെ ആനന്ദിപ്പിച്ച്, അർത്ഥഗംഭീരവും മധുരവും ആയ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

വത്സകാഃ സ്വസ്തിവഃ കച്ചിദ്വര്തതേ മമ ശാസനാത് ജഗച്ച ദേവതാവംശഃ സ്വസ്വകര്മണി കിം നവാ

മക്കളേ, നിങ്ങൾക്ക് സുഖമാണോ? ലോകവും ദേവവംശവും എന്റെ ആജ്ഞ അനുസരിച്ചാണോ നടക്കുന്നത്? എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ കർമ്മത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ?

പ്രാഗേവ വിദിതം യുദ്ധം ബ്രഹ്മവിഷ്ണ്വോര്മയാസുരാഃ ഭവതാമഭിതാപേന പൌനരുക്ത്യേന ഭാഷിതമ്

ബ്രഹ്മാവിനും വിഷ്ണുവിനുമിടയിലെ യുദ്ധം ഞാൻ മുമ്പേ അറിഞ്ഞിരുന്നു, ദേവന്മാരേ; നിങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞത് അതിനെ കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കി.

ഇതി സസ്മിതയാ മാധ്വ്യാ കുമാരപരിഭാഷയാ സമതോഷയദംബായാഃ സ പതിസ്തത്സുരവ്രജമ്

അങ്ങനെ, മൃദുവായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ, ആ ബാലന്റെ മധുരമായ വാക്കുകൾകൊണ്ട് ഭർത്താവ് അമ്മയെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു, പിന്നെ ദേവന്മാരുടെ സഭയിലേക്ക് പോയി.

അഥ യുദ്ധാംഗണം ഗംതും ഹരിധാത്രോരധീശ്വരഃ ആജ്ഞാപയദ്ഗണേശാനാം ശതം തത്രൈവ സംസദി

അതിനുശേഷം, യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് പോകാൻ ഹരിയും ബ്രഹ്മാവും ചേർന്നുള്ള അധിപതി അവിടത്തെ സഭയിൽ തന്നെ നൂറ് ഗണപതിമാരെ ആജ്ഞാപിച്ചു.

തതോ വാദ്യം ബഹുവിധം പ്രയാണായ പരേശിതുഃ ഗണേശ്വരാശ്ച സംനദ്ധാ നാനാവാഹനഭൂഷണാഃ

അതിനുശേഷം, പരമേശ്വരന്റെ പുറപ്പെടലിനായി പലവിധ വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങി; വിവിധ വാഹനങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങളും ധരിച്ച ഗണപതിമാർ മുഴുവൻ സജ്ജരായി നിന്നു.

പ്രണവാകാരമാദ്യംതം പഞ്ചമംഡലമംഡിതമ് ആരുരോഹ രഥം ഭദ്രമംബികാപതിരീശ്വരഃ സസൂനുഗണമിംദ്രാദ്യാഃ സര്വേപ്യനുയയുഃ സുരാഃ

ഓം എന്ന പ്രണവത്തിന്റെ രൂപവും അഞ്ചു വലയങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച രഥവും ഭദ്രാംബികയുടെ ഭർത്താവായ ഈശ്വരൻ കയറിപ്പിടിച്ചു; ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരും അവരുടെ പുത്രന്മാരും ഗണങ്ങളും ഒക്കെയും അവനെ പിന്തുടർന്നു.

സംമാനിതഃ പശുപതിഃ പരയാ ച ദേവ്യാ സാകം തയോഃ സമരഭൂമിമഗാത്സസൈന്യഃ

പരമദേവിയാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട പശുപതി, അവളോടൊപ്പം തന്റെ സൈന്യത്തോടുകൂടി യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് പോയി.

സമീക്ഷ്യം തു തയോര്യുദ്ധം നിഗൂഢോ ഽഭ്രം സമാസ്ഥിതഃ സമാപ്തവാദ്യനിര്ഘോഷഃ ശാംതോരുഗണനിഃസ്വനഃ

അവരുടെ യുദ്ധം നോക്കി, അവൻ മേഘങ്ങളിൽ ഒളിച്ചു; വാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദം നിലച്ചു, ഗണങ്ങളുടെ വലിയ ശബ്ദവും ശാന്തമായി.

അഥ ബ്രഹ്മാച്യുതൌ വീരൌ ഹംതുകാമൌ പരസ്പരമ് മാഹേശ്വരേണ ചാ ഽസ്ത്രേണ തഥാ പാശുപതേന ച

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവും അച്യുതനും, പരസ്പരം തോൽപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, മഹേശ്വരാസ്ത്രവും പാശുപതാസ്ത്രവും ഉപയോഗിച്ചു.

അസ്ത്രജ്വാലൈരഥോ ദഗ്ധം ബ്രഹ്മവിഷ്ണ്വോര്ജഗത്ത്രയമ് ഈശോപി തം നിരീക്ഷ്യാഥ ഹ്യകാലപ്രലയം ഭൃശമ്

അവ ആസ്ത്രങ്ങളുടെ ജ്വാലകളാൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും മൂന്നു ലോകങ്ങളും കത്തിപ്പോയി; അതു കണ്ട ഈശ്വരൻ അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ സമയമല്ലാത്ത പ്രളയം സംഭവിച്ചതായി മനസ്സിലാക്കി.

മഹാനലസ്തംഭവിഭീഷണാകൃതിര്ബഭൂവ തന്മധ്യതലേ സ നിഷ്കലഃ

അവിടെയെല്ലാം, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത മഹാനലസ്തംഭംപോലെയുള്ള ഭയങ്കരമായ തീയുടെ രൂപത്തിൽ അവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

തേ അസ്ത്രേ ചാപി സജ്വാലേ ലോകസംഹരണക്ഷമേ നിപതേതുഃ ക്ഷണേ നൈവ ഹ്യാവിര്ഭൂതേ മഹാനലേ

ലോകങ്ങളെ നശിപ്പിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ആ ജ്വാലയുള്ള ആസ്ത്രങ്ങൾ, മഹാനലസ്തംഭം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് നിലംപതിച്ചു.

ദൃഷ്ട്വാ തദദ്ഭുതം ചിത്രമസ്ത്രശാംതികരം ശുഭമ് കിമേതദദ്ഭുതാകാരമിത്യൂചുശ്ച പരസ്പരമ്

ആ അത്ഭുതകരമായ, മനോഹരമായ, ആസ്ത്രങ്ങളെ ശമിപ്പിച്ച ദൃശ്യത്തെ കണ്ടു അവർ പരസ്പരം ചോദിച്ചു: 'ഇത് എന്താണ്, ഇങ്ങനെ അത്ഭുതരൂപത്തിൽ?'

അതീംദ്രിയമിദം സ്തംഭമഗ്നിരൂപം കിമുത്ഥിതമ് അസ്യോര്ധ്വമപി ചാധശ്ചാവയോര്ലക്ഷ്യമേവ ഹി

'ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് അതീതമായ ഈ തീയുടെ രൂപത്തിലുള്ള സ്തംഭം എന്താണ് ഉയർന്നത്? അതിന്റെ മുകളിൽ ഭാഗവും താഴെ ഭാഗവും ഞങ്ങൾക്കൊന്നും കാണാനാവുന്നില്ല.'

ഇതി വ്യവസിതൌ വീരൌ മിലിതൌ വീരമാനിനൌ തത്പരൌ തത്പരീക്ഷാര്ഥം പ്രതസ്ഥാതേ ഽഥ സത്വരമ്

അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച ആ രണ്ടുപേരും, ധൈര്യത്തിൽ അഭിമാനിച്ചവരും, അതിനെ പരിശോധിക്കാൻ ചേർന്ന് വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.

ആവയോര്മിശ്രയോസ്തത്ര കാര്യമേകം ന സംഭവേത് ഇത്യുക്ത്വാ സൂകരതനുര്വിഷ്ണുസ്തസ്യാദിമീയിവാന്

'ഇവിടെ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് ഒരേ ഒരു കാര്യത്തിൽ വിജയിക്കാനാവില്ല,' എന്ന് പറഞ്ഞ്, വിഷ്ണു പന്നിയുടെ രൂപം ധരിച്ചു അതിന്റെ അടിത്തറ അന്വേഷിക്കാൻ പോയി.

തഥാ ബ്രഹ്മാഹം സതനുസ്തദംതം വീക്ഷിതും യയൌ ഭിത്ത്വാ പാതാലനിലയം ഗത്വാ ദൂരതരം ഹരിഃ

അതുപോലെ, ബ്രഹ്മാവും ഹംസരൂപം ധരിച്ചു അതിന്റെ മുകളിലത്തെ ഭാഗം അന്വേഷിക്കാൻ പോയി; ഹരിച് പാതാളലോകം താണ്ടി വളരെ ദൂരത്തേക്ക് പോയി.

നാ ഽപി ശ്യാത്തസ്യ സംസ്ഥാനം സ്തംഭസ്യാനലവര്ചസഃ ശ്രാംതഃ സ സൂകരഹരീഃ പ്രാപ പൂര്വം രണാംഗണമ്

എങ്കിലും, തീപോലുള്ള ആ സ്തംഭത്തിന്റെ ആകൃതി കണ്ടെത്താനായില്ല; ക്ഷീണിച്ച പന്നിരൂപിയായ ഹരി ആദ്യം യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് മടങ്ങി.

അഥ ഗച്ഛംസ്തു വ്യോമ്നാ ച വിധിസ്താത പിതാ തവ ദദര്ശ കേതകീ പുഷ്പം കിംചിദ്വിച്യുതമദ്ഭുതമ്

അപ്പോൾ, നിന്റെ അച്ഛനായ സ്രഷ്ടാവ് ആകാശത്തിലൂടെ പോകുമ്പോൾ, കുറച്ച് വീണുകിടക്കുന്ന അത്ഭുതകരമായ ഒരു കെതകിപൂവ് കണ്ടു.

അതിസൌരഭ്യമമ്ലാനം ബഹുവര്ഷച്യുതം തഥാ അന്വീക്ഷ്യ ച തയോഃ കൃത്യം ഭഗവാന്പരമേശ്വരഃ

അത്യന്തം സുഗന്ധവും, വാടാതെയും, വർഷങ്ങളായി വീണുകിടക്കുന്നതുമായ ആ പൂവ് കണ്ടു, ഭഗവാൻ പരമേശ്വരൻ ആ ഇരുവരും ചെയ്യേണ്ട കാര്യം ആലോചിച്ചു.

പരിഹാസം തു കൃതവാന്കംപനാച്ചലിതം ശിരഃ തസ്മാത്താവനുഗൃഹ്ണാതും ച്യുതം കേതകമുത്തമമ്

അവൻ തമാശയായി തല കുലുക്കിയപ്പോൾ അത്ഭുതകരമായ കേതകപ്പൂവ് വീണു പോയി; അതിനാൽ അതിനെ പിടിക്കാൻ കൈ നീട്ടി.

കിം ത്വം പതസി പുഷ്പേശ പുഷ്പരാട് കേന വാ ധൃതമ് ആദിമസ്യാപ്രമേയസ്യ സ്തംഭമധ്യാച്ച്യുതശ്ചിരമ്

പൂവുകളുടെ രാജാവേ, നീ എന്തിനാണ് വീഴുന്നത്? ആരാണ് നിന്നെ പിടിച്ചത്? അളവറ്റതും ആദിമവുമായ ആ തൂണിന്റെ നടുവിൽ നിന്ന് നീ വളരെക്കാലമായി വീണിരിക്കുന്നു.

ന സംപശ്യാമി തസ്മാത്ത്വം ജഹ്യാശാമംതദര്ശനേ അസ്യാം തസ്യ ച സേവാര്ഥം ഹംസമൂര്തിരിഹാഗതഃ

അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ കാണുന്നില്ല; അതിനെ കാണാനുള്ള പ്രതീക്ഷ ഉപേക്ഷിക്കണം. അവനെ സേവിക്കാൻ ഞാൻ ഹംസം രൂപത്തിൽ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു.

ഇതഃ പരം സഖേ മേ ഽദ്യ ത്വയാ കര്തവ്യമീപ്സിതമ് മയാ സഹ ത്വയാ വാച്യമേതദ്വിഷ്ണോശ്ച സന്നിധൌ

ഇനി മുതൽ, എന്റെ സ്നേഹിതാ, ഇന്നത്തെ ദിവസം നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതു ചെയ്യണം. ഈ കാര്യം നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് വിഷ്ണുവിന്റെ സന്നിധിയിൽ പറയേണ്ടതാണ്.

സ്തംഭാംതോ വീക്ഷിതോ ധാത്രാ തത്ര സാക്ഷ്യഹമച്യുത ഇത്യുക്ത്വാ കേതകം തത്ര പ്രണനാമ പുനഃ നഃ അസത്യമപി ശസ്തം സ്യാദാപദീത്യനുശാസനമ്

തൂണിന്റെ അറ്റം സ്രഷ്ടാവ് കണ്ടു; അവിടെ ഞാൻ സാക്ഷിയാണ്, അച്യുതാ എന്നു പറഞ്ഞു, അവിടെ കേതകപ്പൂവിനോട് വീണ്ടും നമസ്കരിച്ചു. കഷ്ടത്തിൽ പോലും അസത്യം ചിലപ്പോൾ ഉചിതമാണെന്നു ഉപദേശം പറയുന്നു.

സമീക്ഷ്യ തത്രാ ഽച്യുതമായതശ്രമം പ്രനഷ്ടഹര്ഷം തു നനര്ത ഹര്ഷാത് ഉവാച ചൈനം പരമാര്ഥമച്യുതം ഷംഢാത്തവാദഃ സ വിധിസ്തതോ ഽച്യുതമ്

അവിടെ അച്യുതനെ വലിയ പരിശ്രമത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചും സന്തോഷം നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ ആനന്ദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു, അച്യുതനോട് പരമാർത്ഥം പറഞ്ഞു; അതാണ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്ക്.