ശിവപുരാണമ്

പഞ്ചധാ ഽവസ്ഥിതഃ സര്ഗോ ധ്യായതസ്ത്വഭിമാനിനഃ സര്വതസ്തമസാതീവ ബീജകുമ്ഭവദാവൃതഃ

അഭിമാനത്തോടെ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, അഞ്ചുവിധമായി സൃഷ്ടി നിലകൊണ്ടു; എല്ലായിടത്തും അന്ധകാരം വിതറിയത് വിത്ത് പാത്രത്തിൽ അടച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ.

ബഹിരന്തശ്ചാപ്രകാശഃ സ്തബ്ധോ നിഃസംജ്ഞ ഏവ ച തസ്മാത്തേഷാം വൃതാ ബുദ്ധിര്മുഖാനി കരണാനി ച

അകത്തും പുറത്തും വെളിച്ചമില്ല, എല്ലാം അചഞ്ചലവും ബോധം ഇല്ലാത്തതുമായിരുന്നു; അതുകൊണ്ട് അവരുടെയൊക്കെ ബുദ്ധിയും വായും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മറഞ്ഞു.

തസ്മാത്തേ സംവൃതാത്മാനോ നഗാ മുഖ്യാഃ പ്രകീര്തിതാഃ തം ദൃഷ്ട്വാ ഽസാധകം ബ്രഹ്മാ പ്രഥമം സര്ഗമീദൃശമ്

അതിനാൽ, അങ്ങനെയായ ആത്മാവുള്ളവരെ പ്രധാന വൃക്ഷങ്ങൾ എന്നു വിളിക്കുന്നു; ആ ആദ്യ സൃഷ്ടി ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ്...

അപ്രസന്നമനാ ഭൂത്വാ ദ്വിതീയം സോ ഽഭ്യമന്യത തസ്യാഭിധായതഃ സര്ഗം തിര്യക്സ്രോതോ ഽഭ്യവര്തത

അസന്തോഷത്തോടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും സൃഷ്ടിയെ ആലോചിച്ച്, അവന്റെ ആഗ്രഹത്തിൽ നിന്ന് വശത്തേക്ക് ഒഴുകുന്ന സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു.

അന്തഃപ്രകാശാസ്തിര്യംച ആവൃതാശ്ച ബഹിഃ പുനഃ പശ്വാത്മാനസ്തതോ ജാതാ ഉത്പഥഗ്രാഹിണശ്ച തേ

അവരുടെ ഉള്ളിലെ പ്രകാശം വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞതും പുറത്തു മറഞ്ഞതുമാണ്. അങ്ങനെ മൃഗസ്വഭാവമുള്ള ജീവികൾ ജനിച്ചു; അവർ തെറ്റായ വഴിയിൽ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു.

തമപ്യസാധകം ജ്ഞാത്വാ സര്ഗമന്യമമന്യത തദോര്ധ്വസ്രോതസോ വൃത്തോ ദേവസര്ഗസ്തു സാത്ത്വികഃ

അത് പോലും ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, അവൻ മറ്റൊരു സൃഷ്ടിയെ ചിന്തിച്ചു. അപ്പോൾ മേലോട്ടു ഒഴുകുന്ന ദൈവസൃഷ്ടി, ശുദ്ധിയാൽ നിറഞ്ഞത്, ഉദിച്ചു.

തേ സുഖപ്രീതിബഹുലാ ബഹിരന്തശ്ച നാവൃതാഃ പ്രകാശാ ബഹിരന്തശ്ചസ്വഭാവാദേവ സംജ്ഞിതാഃ

അവർ സന്തോഷത്തിലും ആനന്ദത്തിലും സമൃദ്ധരാണ്; പുറത്തും ഉള്ളിലും മറവില്ലാതെ, ഇരുവശത്തും പ്രകാശമുള്ളവർ, സ്വാഭാവികമായും അങ്ങനെ വിളിക്കപ്പെടുന്നു.

തതോ ഽഭിധ്യായതോവ്യക്താദര്വാക്സ്രോതസ്തു സാധകഃ മനുഷ്യനാമാ സഞ്ജാതഃ സര്ഗോ ദുഃഖസമുത്കടഃ

അവന്റെ ആലോചനയിൽ നിന്ന് താഴോട്ട് ഒഴുകുന്ന, ഫലപ്രദമായ സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു; അതാണ് മനുഷ്യസൃഷ്ടി, കടുത്ത ദുഃഖം നിറഞ്ഞത്.

പ്രകാശാബഹിരന്തസ്തേ തമോദ്രിക്താ രജോ ഽധികാഃ പഞ്ചമോനുഗ്രഹഃ സര്ഗശ്ചതുര്ധാ സംവ്യവസ്ഥിതഃ

അവർ പുറത്തും ഉള്ളിലും പ്രകാശമുള്ളവരാണ്, എന്നാൽ ഇരുണ്ടതും രാഗം കൂടുതലുള്ളവരുമാണ്; അഞ്ചാമത്തേതാണ് അനുഗ്രഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടി. ഇങ്ങനെ നാലു സൃഷ്ടികളും സ്ഥാപിതമായി.

വിപര്യയേണ ശക്ത്യാ ച തുഷ്ട്യാസിദ്ധ്യാ തഥൈവ ച തേ ഽപരിഗ്രാഹിണഃ സര്വേ സംവിഭാഗരതാഃ പുനഃ

വിപരീതമായി, ശക്തിയാൽ, തൃപ്തിയാൽ, സിദ്ധിയാൽ, ഇവരൊക്കെയും ആസ്വാദനമില്ലാത്തവരും വീണ്ടും പങ്കിടുന്നതിൽ ആസ്വാദനമുള്ളവരുമാണ്.

ഖാദനാശ്ചാപ്യശീലാശ്ച ഭൂതാദ്യാഃ പരികീര്തിതാഃ പ്രഥമോ മഹതഃ സര്ഗോ ബ്രഹ്മണഃ പരമേഷ്ഠിനഃ

ഭൂതാദികൾ ഭക്ഷകരും നല്ല പെരുമാറ്റമില്ലാത്തവരുമാണ് എന്ന് പറയുന്നു. മഹത്ത്വത്തിൽ നിന്ന് ആദ്യ സൃഷ്ടി പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവിനാണ്.

തന്മാത്രാണാം ദ്വിതീയസ്തു ഭൂതസര്ഗഃ സ ഉച്യതേ വൈകാരികസ്തൃതീയസ്തു സര്ഗ ഐന്ദ്രിയകഃ സ്മൃതഃ

സൂക്ഷ്മതത്ത്വങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭൂതങ്ങളുടെ രണ്ടാം സൃഷ്ടിയാണ് ഭൂതസൃഷ്ടി എന്ന് വിളിക്കുന്നത്; ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉദിച്ച മൂന്നാമത്തേതാണ് ഇന്ദ്രിയസൃഷ്ടി എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്.

ഇത്യേഷ പ്രകൃതേഃ സര്ഗഃ സമ്ഭൃതോ ഽബുദ്ധിപൂര്വകഃ മുഖ്യസര്ഗശ്ചതുര്ഥസ്തു മുഖ്യാ വൈ സ്ഥാവരാഃ സ്മൃതാഃ

ഇങ്ങനെ പ്രകൃതിയുടെ സൃഷ്ടി ബുദ്ധിയില്ലാതെ പൂർത്തിയായി; നാലാമത്തേതാണ് പ്രധാന സൃഷ്ടി, അതായത് അചഞ്ചല ജീവികൾ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു.

തിര്യക്സ്രോതസ്തു യഃ പ്രോക്തസ്തിര്യഗ്യോനിഃ സ പഞ്ചമഃ തദൂര്ധ്വസ്രോതസഃ ഷഷ്ഠോ ദേവസര്ഗസ്തു സ സ്മൃതഃ

വശത്തേക്ക് ഒഴുകുന്ന സൃഷ്ടിയാണ് അഞ്ചാമത്തേത്, അതാണ് മൃഗങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി; മേലോട്ടു ഒഴുകുന്ന ദൈവസൃഷ്ടിയാണ് ആറാമത്തേത്.

തതോ ഽര്വാക് സ്രോതസാം സര്ഗഃ സപ്തമഃ സ തു മാനുഷഃ അഷ്ടമോ ഽനുഗ്രഹഃ സര്ഗഃ കൌമാരോ നവമഃ സ്മൃതഃ

താഴോട്ടു ഒഴുകുന്ന സൃഷ്ടിയാണ് ഏഴാമത്തേത്, അതാണ് മനുഷ്യസൃഷ്ടി; എട്ടാമത്തേതാണ് അനുഗ്രഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടി, ഒൻപതാമത്തേതാണ് ബാലസൃഷ്ടി എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്.

പ്രാകൃതാശ്ച ത്രയഃ പൂര്വേ സര്ഗാസ്തേ ഽബുദ്ധിപൂര്വകാഃ ബുദ്ധിപൂര്വം പ്രവര്തന്തേ മുഖ്യാദ്യാഃ പഞ്ച വൈകൃതാഃ

ആദ്യത്തെ മൂന്നു സൃഷ്ടികളും പ്രകൃതിപരമായും ബുദ്ധിയില്ലാതെയും ഉത്ഭവിക്കുന്നു; പ്രധാന സൃഷ്ടിയോടെ തുടങ്ങുന്ന അഞ്ചു സൃഷ്ടികളും ബുദ്ധിയോടെ നടക്കുന്നു, അവയെ വൈവിധ്യമുള്ളവ എന്ന് പറയുന്നു.

അഗ്രേ സസര്ജ വൈ ബ്രഹ്മാ മാനസാനാത്മനഃ സമാന് സനന്ദം സനകഞ്ചൈവ വിദ്വാംസഞ്ച സനാതനമ്

ആദ്യത്തിൽ ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് സമാനരായ സനന്ദൻ, സനക, ജ്ഞാനിയായ സനാതനൻ എന്നിവരെ സൃഷ്ടിച്ചു.

ഋഭും സനത്കുമാരഞ്ച പൂര്വമേവ പ്രജാപതിഃ സര്വേ തേ യോഗിനോ ജ്ഞേയാ വീതരാഗാ വിമത്സരാഃ

പ്രജാപതി മുമ്പ് ഋഭുവിനെയും സനത്കുമാരനെയും സൃഷ്ടിച്ചു; ഇവരെല്ലാവരും യോഗികളായും, രാഗം ഇല്ലാത്തവരുമായും അസൂയയില്ലാത്തവരുമായും അറിയപ്പെടുന്നു.

ഇശ്വരാസക്തമനസോ ന ചക്രുഃ സൃഷ്ടയേ മതിമ് തേഷു സൃഷ്ട്യനപേക്ഷേഷു ഗതേഷു സനകാദിഷു

ഇശ്വരനിൽ മനസ്സു ലയിച്ചിരുന്ന അവർ സൃഷ്ടിയിലേക്കു മനസ്സു തിരിയിച്ചില്ല; സൃഷ്ടിയിൽ ആസക്തിയില്ലാതെ സനകാദികൾ വിട്ടുപോയപ്പോൾ,

സ്രഷ്ടുകാമഃ പുനര്ബ്രഹ്മാ തതാപ പരമം തപഃ തസ്യൈവം തപ്യമാനസ്യ ന കിംചിത്സമവര്തത

പുനഃസൃഷ്ടിക്കായി ആഗ്രഹിച്ച് ബ്രഹ്മാവ് ഉന്നതമായ തപസ്സ് ചെയ്തു; അങ്ങനെ തപസ്സിൽ ലീനനായപ്പോൾ ഒന്നും ഉദിച്ചില്ല.

തതോ ദീര്ഘേണ കാലേന ദുഃഖാത്ക്രോധോ വ്യജായത ക്രോധാവിഷ്ടസ്യ നേത്രാഭ്യാം പ്രാപതന്നശ്രുബിന്ദവഃ

അതിനുശേഷം ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് ക്രോധം ഉദിച്ചു; ക്രോധം പിടിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ വീണു.

തതസ്തേഭ്യോ ഽശ്രുബിന്ദുഭ്യോ ഭൂതാഃ പ്രേതാസ്തദാഭവന് സര്വാംസ്താനശ്രുജാന്ദൃഷ്ട്വാ ബ്രഹ്മാത്മാനമനിംദത

അപ്പോൾ ആ കണ്ണുനീർ തുള്ളികളിൽ നിന്ന് പ്രേതങ്ങൾ ജനിച്ചു. അവയെല്ലാം തന്റെ കണ്ണുനീർച്ചൊരിഞ്ഞ് പിറന്നതാണെന്ന് കണ്ട ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ മേൽ itself അസന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.

തസ്യ തീവ്രാ ഽഭവന്മൂര്ഛാ ക്രോധാമര്ഷസമുദ്ഭവാ മൂര്ഛിതസ്തു ജഹൌ പ്രാണാന്ക്രോധാവിഷ്ടഃ പ്രജാപതിഃ

അങ്ങനെ കോപവും വിരോധവും ചേർന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ശക്തമായ മയക്കം ഉണ്ടായി. കോപത്തിൽ മുഴുകി, പ്രജാപതി അവബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു ജീവൻ വിട്ടു.

തതഃ പ്രാണേശ്വരോ രുദ്രോ ഭഗവാന്നീലലോഹിതഃ പ്രസാദമതുലം കര്തും പ്രാദുരാസീത്പ്രഭോര്മുഖാത്

അപ്പോൾ ജീവന്റെ നാഥനായ, നീലയും ചുവപ്പും നിറമുള്ള മഹാത്മാവായ രുദ്രൻ, അതുല്യമായ കൃപ നൽകാൻ പരമേശ്വരന്റെ വായിൽ നിന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ദശധാ ചൈകധാ ചക്രേ സ്വാത്മാനം പ്രഭുരീശ്വരഃ തേ തേനോക്താ മഹാത്മാനോ ദശധാ ചൈകധാ കൃതാഃ

പ്രഭുവായ ഈശ്വരൻ തന്റെ സ്വരൂപം പത്ത് രൂപത്തിലും ഏകരൂപത്തിലും മാറ്റി. അങ്ങനെ പത്ത് രൂപത്തിലും ഏകരൂപത്തിലും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട മഹാത്മാക്കളോട് അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചു.

യൂയം സൃഷ്ടാ മയാ വത്സാ ലോകാനുഗ്രഹകാരണാത് തസ്മാത്സര്വസ്യ ലോകസ്യ സ്ഥാപനായ ഹിതായ ച

എന്റെ പ്രിയരേ, ലോകങ്ങൾക്ക് ഉപകാരത്തിനായി ഞാൻ നിങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ സകല ലോകത്തിന്റെയും നിലനിൽപ്പിനും ക്ഷേമത്തിനും വേണ്ടി—

പ്രജാസന്താനഹേതോശ്ച പ്രയതധ്വമതന്ദ്രിതാഃ ഏവമുക്താശ്ച രുരുദുര്ദുദ്രുവുശ്ച സമന്തതഃ

പ്രജകളുടെ വർദ്ധനവിനായി നിങ്ങൾ ക്ഷീണം കൂടാതെ പരിശ്രമിക്കണം. അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ കരഞ്ഞും ഓടിയും എല്ലാടെയും പിരിഞ്ഞു.

രോദനാദ്ദ്രാവണാച്ചൈവ തേ രുദ്രാ നാമതഃ സ്മൃതാഃ യേ രുദ്രാസ്തേ ഖലു പ്രാണാ യേ പ്രാണാസ്തേ മഹാത്മകാഃ

അവരുടെ കരച്ചിലും ഓടലും കാരണം അവർ 'രുദ്രന്മാർ' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. ആ രുദ്രന്മാരാണ് ജീവൻ, ആ ജീവന്മാരാണ് മഹാത്മാക്കൾ.

തതോ മൃതസ്യ ദേവസ്യ ബ്രഹ്മണഃ പരമേഷ്ഠിനഃ ഘൃണീ ദദൌ പുനഃ പ്രാണാന്ബ്രഹ്മപുത്രോ മഹേശ്വരഃ

അതിനുശേഷം, മരിച്ച ബ്രഹ്മാവായ പരമേശ്വരനു, കരുണയുള്ള മഹേശ്വരൻ, വീണ്ടും ജീവൻ നൽകി.