ശിവപുരാണമ്

നാപശ്യത്സ തദാ കിംചിത്സ്വാത്മനോ വ്യതിരേകി യത് സവിസ്മയ ഇവാസീനഃ പരാം ചിംതാമുപാഗമത്

അപ്പോൾ അവൻ തനിക്കു വേറെയൊന്നും കാണാനായില്ല; അത്ഭുതത്തോടെ ഇരുന്നു ആഴമായ ധ്യാനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു.

ക്വ സാ ഭഗവതീ യാ തു മനോജ്ഞാ മഹതീ മഹീ നാനാവിധമഹാശൈലനദീനഗരകാനനാ

അത്ര മനോഹരവും വിശാലവും, വലിയ പർവ്വതങ്ങൾ, നദികൾ, നഗരങ്ങൾ, കാടുകൾ എന്നിവയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഭഗവതീ ഭൂമി എവിടെയാണ്?

ഏവം സംചിംതയന്ബ്രഹ്മാ ബുബുധേ നൈവ ഭൂസ്ഥിതിമ് തദാ സസ്മാര പിതരം ഭഗവംതം ത്രിലോചനമ്

ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച ബ്രഹ്മാവിന് ഭൂമിയുടെ സ്ഥിതി മനസ്സിലായില്ല; അപ്പോൾ അവൻ തന്റെ പിതാവായ ഭഗവാൻ ത്രിലോചനനെ ഓർത്തു.

സ്മരണാദ്ദേവദേവസ്യ ഭവസ്യാമിതതേജസഃ ജ്ഞാതവാന്സലിലേ മഗ്നാം ധരണീം ധരണീപതിഃ

ദേവദേവനായ ഭവനെ ഓർത്തതിന്റെ ഫലമായി, അതിവിശാലമായ തേജസ്സുള്ള ഭൂമിപതി ഭൂമി വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞു.

തതോ ഭൂമേസ്സമുദ്ധാരം കര്തുകാമഃ പ്രജാപതിഃ ജലക്രീഡോചിതം ദിവ്യം വാരാഹം രൂപമസ്മരത്

അപ്പോൾ ഭൂമിയെ ഉയർത്താൻ ആഗ്രഹിച്ച പ്രജാപതി, വെള്ളത്തിൽ കളിക്കാൻ അനുയോജ്യമായ ദിവ്യമായ വരാഹരൂപം ഓർത്തു.

മഹാപര്വതവര്ഷ്മാണം മഹാജലദനിഃസ്വനമ് നീലമേഘപ്രതീകാശം ദീപ്തശബ്ദം ഭയാനകമ്

വലിയ പർവതത്തെപ്പോലെ ഭംഗിയുള്ള രൂപം, വലിയ മേഘം മുഴങ്ങുന്നതുപോലെയുള്ള ഗർജ്ജനശബ്ദം, നീല മേഘം പോലെയുള്ള കറുത്ത നിറം, തീപോലെ ദഹിക്കുന്ന ഭയങ്കരമായ ശബ്ദം—all ഈ സവിശേഷതകളോടെ.

പീനവൃത്തഘനസ്കംധപീനോന്നതകടീതടമ് ഹ്രസ്വവൃത്തോരുജംഘാഗ്രം സുതീക്ഷ്ണപുരമണ്ഡലമ്

കട്ടിയുള്ള വട്ടമായ വലുതായ ഭുജങ്ങൾ, ഉയർന്ന വിശാലമായ കമർ, ചുരുങ്ങിയ വട്ടമായ കാലുകളും മുട്ടുകളും, അതിയായി മൂർച്ചയുള്ള വട്ടമായ തുമ്മയും.

പദ്മരാഗമണിപ്രഖ്യം വൃത്തഭീഷണലോചനമ് വൃത്തദീര്ഘമഹാഗാത്രം സ്തബ്ധകര്ണസ്ഥലോജ്ജ്വലമ്

പടുമണിപോലെ തിളങ്ങുന്ന, വട്ടവും ഭയങ്കരവുമായ കണ്ണുകൾ, നീളവും വലിപ്പവുമുള്ള ദേഹം, ഉറപ്പുള്ള, പ്രകാശമുള്ള ചെവികൾ.

ഉദീര്ണോച്ഛ്വാസനിശ്വാസഘൂര്ണിതപ്രലയാര്ണവമ് വിസ്ഫുരത്സുസടാച്ഛന്നകപോലസ്കംധബംധുരമ്

ഉയർന്ന ശ്വാസവും ഉച്ച്വാസവും കൊണ്ട് പ്രളയസമുദ്രം ഇളക്കുന്നതുപോലെ, കുരുൾ നിറഞ്ഞ കപോളങ്ങളും ഭുജങ്ങളും വിറയുന്നവയും.

മണിഭിര്ഭൂഷണൈശ്ചിത്രൈര്മഹാരത്നൈഃപരിഷ്കൃതമ് വിരാജമാനം വിദ്യുദ്ഭിര്മേഘസംഘമിവോന്നതമ്

മണികളും മനോഹരമായ ആഭരണങ്ങളും വലിയ രത്നങ്ങളും അണിഞ്ഞു, മേഘക്കൂട്ടങ്ങൾ മിന്നൽകൊണ്ട് പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ ഭംഗിയായി തിളങ്ങുന്നു.

ആസ്ഥായ വിപുലം രൂപം വാരാഹമമിതം വിധിഃ പൃഥിവ്യുദ്ധരണാര്ഥായ പ്രവിവേശ രസാതലമ്

അങ്ങനെ അതിയായ വലിപ്പമുള്ള വാരാഹ രൂപം ധരിച്ച്, സ്രഷ്ടാവ് ഭൂമിയെ ഉയർത്താൻ റസാതലത്തിലേക്ക് കടന്നു.

സ തദാ ശുശുഭേ ഽതീവ സൂകരോ ഗിരിസംനിഭഃ ലിംഗാകൃതേര്മഹേശസ്യ പാദമൂലം ഗതോ യഥാ

അപ്പോൾ ആ പന്നി, പർവതത്തെപ്പോലെ ഭംഗിയോടെ, അതിയായി തിളങ്ങി; മഹേശ്വരന്റെ ലിംഗരൂപം പോലെ തന്നെ അവൻ പാദമൂലത്തിൽ എത്തിയത് പോലെ.

തതസ്സ സലിലേ മഗ്നാം പൃഥിവീം പൃഥിവീംധരഃ ഉദ്ധൃത്യാലിംഗ്യ ദംഷ്ട്രാഭ്യാമുന്മമജ്ജ രസാതലാത്

അപ്പോൾ ഭൂമിയെ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയ നിലയിൽ എടുത്ത്, തന്റെ ദന്തങ്ങളാൽ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു, റസാതലത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു.

തം ദൃഷ്ട്വാ മുനയസ്സിദ്ധാ ജനലോകനിവാസിനഃ മുമുദുര്നനൃതുര്മൂര്ധ്നി തസ്യ പുഷ്പൈരവാകിരന്

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, മുനികൾ, സിദ്ധന്മാർ, മനുഷ്യലോകവാസികൾ—all സന്തോഷിച്ചു, നൃത്തം ചെയ്തു, അവന്റെ തലയിൽ പുഷ്പങ്ങൾ ചിതറി.

വപുര്മഹാവരാഹസ്യ ശുശുഭേ പുഷ്പസംവൃതമ് പതദ്ഭിരിവ ഖദ്യോതൈഃ പ്രാശുരംജനപര്വതഃ

മഹാവാരാഹന്റെ ദേഹം പുഷ്പങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ട്, വീഴുന്ന ജ്വലിക്കുന്ന പുഴുക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട കറുത്ത പർവതം പോലെ തിളങ്ങി.

തതഃ സംസ്ഥാനമാനീയ വരാഹോ മഹതീം മഹീമ് സ്വമേവ രൂപമാസ്ഥായ സ്ഥാപയാമാസ വൈ വിഭുഃ

അപ്പോൾ വലിയ ഭൂമിയെ അവൻ യഥാസ്ഥാനത്ത് എത്തിച്ച്, സ്വരൂപം സ്വീകരിച്ച്, അവളെ ഉറപ്പായി സ്ഥാപിച്ചു.

പൃഥിവീം ച സമീകൃത്യ പൃഥിവ്യാം സ്ഥാപയന്ഗിരീന് ഭൂരാദ്യാംശ്ചതുരോ ലോകാന് കല്പയാമാസ പൂര്വവത്

ഭൂമിയെ ക്രമീകരിച്ച്, അവളിൽ പർവതങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ച്, ഭൂ മുതലായ നാലു ലോകങ്ങളും മുൻപുപോലെ സൃഷ്ടിച്ചു.

ഇതി സഹ മഹതീം മഹീം മഹീധ്രൈഃ പ്രലയമഹാജലധേരധഃസ്ഥമധ്യാത് ഉപരി ച വിനിവേശ്യ വിശ്വകര്മാ ചരമചരം ച ജഗത്സസര്ജ ഭൂയഃ

അങ്ങനെ, വലിയ പർവതങ്ങളോടൊപ്പം വലിയ ഭൂമിയെ പ്രളയജലത്തിനടിയിൽ, നടുവിലും മുകളിലും സ്ഥാപിച്ച്, വിശ്വകർമ്മാവ് വീണ്ടും ചലനമുള്ളതും ചലനമില്ലാത്തതുമായ ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു.

സര്ഗം ചിംതയതസ്തസ്യ തദാ വൈ ബുദ്ധിപൂര്വകമ് പ്രധ്യാനകാലേ മോഹസ്തു പ്രാദുര്ഭൂതസ്തമോമയഃ

സൃഷ്ടിയെ ആലോചിച്ച്, മനസ്സോടെ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, അപ്പോൾ തന്നെ അന്ധകാരമായ മായ അവന്റെ ചിന്തയിൽ ഉദിച്ചു.

തമോമോഹോ മഹാമോഹസ്താമിസ്രശ്ചാന്ധസംജ്ഞിതഃ അവിദ്യാ പഞ്ചമീ ചൈഷാ പ്രാദുര്ഭൂതാ മഹാത്മനഃ

ആ അന്ധകാരവും, മായയും, മഹാമായയും, താമിസ്രം, അന്ധം എന്നിങ്ങനെയുള്ളതും, അഞ്ചാമത്തേതായി അവിദ്യയും മഹാത്മാവിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചു.

പഞ്ചധാ ഽവസ്ഥിതഃ സര്ഗോ ധ്യായതസ്ത്വഭിമാനിനഃ സര്വതസ്തമസാതീവ ബീജകുമ്ഭവദാവൃതഃ

അഭിമാനത്തോടെ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, അഞ്ചുവിധമായി സൃഷ്ടി നിലകൊണ്ടു; എല്ലായിടത്തും അന്ധകാരം വിതറിയത് വിത്ത് പാത്രത്തിൽ അടച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ.

ബഹിരന്തശ്ചാപ്രകാശഃ സ്തബ്ധോ നിഃസംജ്ഞ ഏവ ച തസ്മാത്തേഷാം വൃതാ ബുദ്ധിര്മുഖാനി കരണാനി ച

അകത്തും പുറത്തും വെളിച്ചമില്ല, എല്ലാം അചഞ്ചലവും ബോധം ഇല്ലാത്തതുമായിരുന്നു; അതുകൊണ്ട് അവരുടെയൊക്കെ ബുദ്ധിയും വായും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മറഞ്ഞു.

തസ്മാത്തേ സംവൃതാത്മാനോ നഗാ മുഖ്യാഃ പ്രകീര്തിതാഃ തം ദൃഷ്ട്വാ ഽസാധകം ബ്രഹ്മാ പ്രഥമം സര്ഗമീദൃശമ്

അതിനാൽ, അങ്ങനെയായ ആത്മാവുള്ളവരെ പ്രധാന വൃക്ഷങ്ങൾ എന്നു വിളിക്കുന്നു; ആ ആദ്യ സൃഷ്ടി ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ്...

അപ്രസന്നമനാ ഭൂത്വാ ദ്വിതീയം സോ ഽഭ്യമന്യത തസ്യാഭിധായതഃ സര്ഗം തിര്യക്സ്രോതോ ഽഭ്യവര്തത

അസന്തോഷത്തോടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും സൃഷ്ടിയെ ആലോചിച്ച്, അവന്റെ ആഗ്രഹത്തിൽ നിന്ന് വശത്തേക്ക് ഒഴുകുന്ന സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു.

അന്തഃപ്രകാശാസ്തിര്യംച ആവൃതാശ്ച ബഹിഃ പുനഃ പശ്വാത്മാനസ്തതോ ജാതാ ഉത്പഥഗ്രാഹിണശ്ച തേ

അവരുടെ ഉള്ളിലെ പ്രകാശം വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞതും പുറത്തു മറഞ്ഞതുമാണ്. അങ്ങനെ മൃഗസ്വഭാവമുള്ള ജീവികൾ ജനിച്ചു; അവർ തെറ്റായ വഴിയിൽ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു.

തമപ്യസാധകം ജ്ഞാത്വാ സര്ഗമന്യമമന്യത തദോര്ധ്വസ്രോതസോ വൃത്തോ ദേവസര്ഗസ്തു സാത്ത്വികഃ

അത് പോലും ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, അവൻ മറ്റൊരു സൃഷ്ടിയെ ചിന്തിച്ചു. അപ്പോൾ മേലോട്ടു ഒഴുകുന്ന ദൈവസൃഷ്ടി, ശുദ്ധിയാൽ നിറഞ്ഞത്, ഉദിച്ചു.

തേ സുഖപ്രീതിബഹുലാ ബഹിരന്തശ്ച നാവൃതാഃ പ്രകാശാ ബഹിരന്തശ്ചസ്വഭാവാദേവ സംജ്ഞിതാഃ

അവർ സന്തോഷത്തിലും ആനന്ദത്തിലും സമൃദ്ധരാണ്; പുറത്തും ഉള്ളിലും മറവില്ലാതെ, ഇരുവശത്തും പ്രകാശമുള്ളവർ, സ്വാഭാവികമായും അങ്ങനെ വിളിക്കപ്പെടുന്നു.

തതോ ഽഭിധ്യായതോവ്യക്താദര്വാക്സ്രോതസ്തു സാധകഃ മനുഷ്യനാമാ സഞ്ജാതഃ സര്ഗോ ദുഃഖസമുത്കടഃ

അവന്റെ ആലോചനയിൽ നിന്ന് താഴോട്ട് ഒഴുകുന്ന, ഫലപ്രദമായ സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു; അതാണ് മനുഷ്യസൃഷ്ടി, കടുത്ത ദുഃഖം നിറഞ്ഞത്.

പ്രകാശാബഹിരന്തസ്തേ തമോദ്രിക്താ രജോ ഽധികാഃ പഞ്ചമോനുഗ്രഹഃ സര്ഗശ്ചതുര്ധാ സംവ്യവസ്ഥിതഃ

അവർ പുറത്തും ഉള്ളിലും പ്രകാശമുള്ളവരാണ്, എന്നാൽ ഇരുണ്ടതും രാഗം കൂടുതലുള്ളവരുമാണ്; അഞ്ചാമത്തേതാണ് അനുഗ്രഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടി. ഇങ്ങനെ നാലു സൃഷ്ടികളും സ്ഥാപിതമായി.