ശിവപുരാണമ്

മന്വംതരേഷു സര്വേഷു സര്ഗസംഹാരവൃത്തയഃ പ്രായഃ സമാഭവംതീതി തര്കഃ കാര്യോ വിജാനതാ

എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളിലും സൃഷ്ടിയും ലയവും സാധാരണയായി സംഭവിക്കുന്നു എന്നത് അറിഞ്ഞവർ മനസ്സിലാക്കണം.

പൂര്വകല്പേ പരാവൃത്തേ പ്രവൃത്തേ കാലമാരുതേ സമുന്മൂലിതമൂലേഷു വൃക്ഷേഷു ച വനേഷു ച

മുൻ കല്പം അവസാനിച്ച് കാലവായു ആരംഭിച്ചപ്പോൾ കാട്ടിലെ മരങ്ങളുടെ വേർ മുഴുവൻ പിഴുതുപോയി.

ജഗംതി തൃണവക്ത്രീണി ദേവേ ദഹതി പാവകേ വൃഷ്ട്യാ ഭുവി നിഷിക്തായാം വിവേലേഷ്വര്ണവേഷു ച

ലോകങ്ങൾ പുല്ലുപോലെയായി ദൈവാഗ്നിയിൽ കത്തിപ്പോയി; പിന്നെ മഴ ഭൂമിയിൽ വീണപ്പോൾ സമുദ്രങ്ങൾ കവിഞ്ഞൊഴുകി.

ദിക്ഷു സര്വാസു മഗ്നാസു വാരിപൂരേ മഹീയസി തദദ്ഭിശ്ചടുലാക്ഷേപൈസ്തരംഗഭുജമണ്ഡലൈഃ

എല്ലാ ദിക്കുകളും വലിയ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ മുങ്ങിയപ്പോൾ, തിരകളുടെ ചലനത്താൽ വെള്ളം എല്ലാം മൂടി.

പ്രാരബ്ധചണ്ഡനൃത്യേഷു തതഃ പ്രലയവാരിഷു ബ്രഹ്മാ നാരായണോ ഭൂത്വാ സുഷ്വാപ സലിലേ സുഖമ്

പ്രളയജലങ്ങൾ ഭയങ്കരമായ നൃത്തം തുടങ്ങുമ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് നാരായണനായി മാറി വെള്ളത്തിൽ സുഖമായി ഉറങ്ങി.

ഇമം ചോദാഹരന്മംത്രം ശ്ലോകം നാരായണം പ്രതി തം ശൃണുധ്വം മുനിശ്രേഷ്ഠാസ്തദര്ഥം ചാക്ഷരാശ്രയമ്

അപ്പോൾ നാരായണനെ കുറിച്ച് ഈ മന്ത്രശ്ലോകം ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ടു; അതിന്റെ അർത്ഥം അറിയാൻ, മഹർഷിമാരേ, നിങ്ങൾ കേൾക്കൂ.

ആപോ നാരാ ഇതി പ്രോക്താ ആപോ വൈ നരസൂനവഃ അയനം തസ്യ താ യസ്മാത്തേന നാരായണഃ സ്മൃതഃ

'നാര' എന്ന് വെള്ളത്തിന് പറയുന്നു; വെള്ളം നാരന്റെ പുത്രന്മാരാണ്; അവൻ അവയിൽ വിശ്രമിക്കുന്നതുകൊണ്ടു നാരായണൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു.

ശിവയോഗമയീം നിദ്രാം കുര്വന്തം ത്രിദശേശ്വരമ് ബദ്ധാംജലി പുടാസ്സിദ്ധാ ജനലോകനിവാസിനഃ

ശിവയോഗം നിറഞ്ഞ നിദ്രയിൽ ലീനനായ ദേവാദിപതിയെ, ജനലോകത്തിൽ വസിക്കുന്ന സിദ്ധന്മാർ കയ്യുയർത്തി ഭക്തിപൂർവ്വം കണ്ടു.

സ്തോത്രൈഃ പ്രബോധയാമാസുഃ പ്രഭാതസമയേ സുരാഃ യഥാ സൃഷ്ട്യാദിസമയേ ഈശ്വരം ശ്രുതയഃ പുരാ

പ്രഭാതസമയത്ത് ദേവന്മാർ സ്തോത്രങ്ങൾ പാടി അവനെ ഉണർത്തി; സൃഷ്ടിക്കാലത്തും വേദങ്ങൾ ഇങ്ങനെ തന്നെ ഈശ്വരനെ ഉണർത്തിയിരുന്നു.

തതഃ പ്രബുദ്ധ ഉത്ഥായ ശയനാത്തോയമധ്യഗാത് ഉദൈക്ഷത ദിശഃ സര്വാ യോഗനിദ്രാലസേക്ഷണഃ

അപ്പോൾ അവൻ ഉണർന്ന് കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു, യോഗനിദ്രയുടെ ഭാരം കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞു എല്ലാ ദിശകളും നോക്കി.

നാപശ്യത്സ തദാ കിംചിത്സ്വാത്മനോ വ്യതിരേകി യത് സവിസ്മയ ഇവാസീനഃ പരാം ചിംതാമുപാഗമത്

അപ്പോൾ അവൻ തനിക്കു വേറെയൊന്നും കാണാനായില്ല; അത്ഭുതത്തോടെ ഇരുന്നു ആഴമായ ധ്യാനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു.

ക്വ സാ ഭഗവതീ യാ തു മനോജ്ഞാ മഹതീ മഹീ നാനാവിധമഹാശൈലനദീനഗരകാനനാ

അത്ര മനോഹരവും വിശാലവും, വലിയ പർവ്വതങ്ങൾ, നദികൾ, നഗരങ്ങൾ, കാടുകൾ എന്നിവയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഭഗവതീ ഭൂമി എവിടെയാണ്?

ഏവം സംചിംതയന്ബ്രഹ്മാ ബുബുധേ നൈവ ഭൂസ്ഥിതിമ് തദാ സസ്മാര പിതരം ഭഗവംതം ത്രിലോചനമ്

ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച ബ്രഹ്മാവിന് ഭൂമിയുടെ സ്ഥിതി മനസ്സിലായില്ല; അപ്പോൾ അവൻ തന്റെ പിതാവായ ഭഗവാൻ ത്രിലോചനനെ ഓർത്തു.

സ്മരണാദ്ദേവദേവസ്യ ഭവസ്യാമിതതേജസഃ ജ്ഞാതവാന്സലിലേ മഗ്നാം ധരണീം ധരണീപതിഃ

ദേവദേവനായ ഭവനെ ഓർത്തതിന്റെ ഫലമായി, അതിവിശാലമായ തേജസ്സുള്ള ഭൂമിപതി ഭൂമി വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞു.

തതോ ഭൂമേസ്സമുദ്ധാരം കര്തുകാമഃ പ്രജാപതിഃ ജലക്രീഡോചിതം ദിവ്യം വാരാഹം രൂപമസ്മരത്

അപ്പോൾ ഭൂമിയെ ഉയർത്താൻ ആഗ്രഹിച്ച പ്രജാപതി, വെള്ളത്തിൽ കളിക്കാൻ അനുയോജ്യമായ ദിവ്യമായ വരാഹരൂപം ഓർത്തു.

മഹാപര്വതവര്ഷ്മാണം മഹാജലദനിഃസ്വനമ് നീലമേഘപ്രതീകാശം ദീപ്തശബ്ദം ഭയാനകമ്

വലിയ പർവതത്തെപ്പോലെ ഭംഗിയുള്ള രൂപം, വലിയ മേഘം മുഴങ്ങുന്നതുപോലെയുള്ള ഗർജ്ജനശബ്ദം, നീല മേഘം പോലെയുള്ള കറുത്ത നിറം, തീപോലെ ദഹിക്കുന്ന ഭയങ്കരമായ ശബ്ദം—all ഈ സവിശേഷതകളോടെ.

പീനവൃത്തഘനസ്കംധപീനോന്നതകടീതടമ് ഹ്രസ്വവൃത്തോരുജംഘാഗ്രം സുതീക്ഷ്ണപുരമണ്ഡലമ്

കട്ടിയുള്ള വട്ടമായ വലുതായ ഭുജങ്ങൾ, ഉയർന്ന വിശാലമായ കമർ, ചുരുങ്ങിയ വട്ടമായ കാലുകളും മുട്ടുകളും, അതിയായി മൂർച്ചയുള്ള വട്ടമായ തുമ്മയും.

പദ്മരാഗമണിപ്രഖ്യം വൃത്തഭീഷണലോചനമ് വൃത്തദീര്ഘമഹാഗാത്രം സ്തബ്ധകര്ണസ്ഥലോജ്ജ്വലമ്

പടുമണിപോലെ തിളങ്ങുന്ന, വട്ടവും ഭയങ്കരവുമായ കണ്ണുകൾ, നീളവും വലിപ്പവുമുള്ള ദേഹം, ഉറപ്പുള്ള, പ്രകാശമുള്ള ചെവികൾ.

ഉദീര്ണോച്ഛ്വാസനിശ്വാസഘൂര്ണിതപ്രലയാര്ണവമ് വിസ്ഫുരത്സുസടാച്ഛന്നകപോലസ്കംധബംധുരമ്

ഉയർന്ന ശ്വാസവും ഉച്ച്വാസവും കൊണ്ട് പ്രളയസമുദ്രം ഇളക്കുന്നതുപോലെ, കുരുൾ നിറഞ്ഞ കപോളങ്ങളും ഭുജങ്ങളും വിറയുന്നവയും.

മണിഭിര്ഭൂഷണൈശ്ചിത്രൈര്മഹാരത്നൈഃപരിഷ്കൃതമ് വിരാജമാനം വിദ്യുദ്ഭിര്മേഘസംഘമിവോന്നതമ്

മണികളും മനോഹരമായ ആഭരണങ്ങളും വലിയ രത്നങ്ങളും അണിഞ്ഞു, മേഘക്കൂട്ടങ്ങൾ മിന്നൽകൊണ്ട് പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ ഭംഗിയായി തിളങ്ങുന്നു.

ആസ്ഥായ വിപുലം രൂപം വാരാഹമമിതം വിധിഃ പൃഥിവ്യുദ്ധരണാര്ഥായ പ്രവിവേശ രസാതലമ്

അങ്ങനെ അതിയായ വലിപ്പമുള്ള വാരാഹ രൂപം ധരിച്ച്, സ്രഷ്ടാവ് ഭൂമിയെ ഉയർത്താൻ റസാതലത്തിലേക്ക് കടന്നു.

സ തദാ ശുശുഭേ ഽതീവ സൂകരോ ഗിരിസംനിഭഃ ലിംഗാകൃതേര്മഹേശസ്യ പാദമൂലം ഗതോ യഥാ

അപ്പോൾ ആ പന്നി, പർവതത്തെപ്പോലെ ഭംഗിയോടെ, അതിയായി തിളങ്ങി; മഹേശ്വരന്റെ ലിംഗരൂപം പോലെ തന്നെ അവൻ പാദമൂലത്തിൽ എത്തിയത് പോലെ.

തതസ്സ സലിലേ മഗ്നാം പൃഥിവീം പൃഥിവീംധരഃ ഉദ്ധൃത്യാലിംഗ്യ ദംഷ്ട്രാഭ്യാമുന്മമജ്ജ രസാതലാത്

അപ്പോൾ ഭൂമിയെ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയ നിലയിൽ എടുത്ത്, തന്റെ ദന്തങ്ങളാൽ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു, റസാതലത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു.

തം ദൃഷ്ട്വാ മുനയസ്സിദ്ധാ ജനലോകനിവാസിനഃ മുമുദുര്നനൃതുര്മൂര്ധ്നി തസ്യ പുഷ്പൈരവാകിരന്

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, മുനികൾ, സിദ്ധന്മാർ, മനുഷ്യലോകവാസികൾ—all സന്തോഷിച്ചു, നൃത്തം ചെയ്തു, അവന്റെ തലയിൽ പുഷ്പങ്ങൾ ചിതറി.

വപുര്മഹാവരാഹസ്യ ശുശുഭേ പുഷ്പസംവൃതമ് പതദ്ഭിരിവ ഖദ്യോതൈഃ പ്രാശുരംജനപര്വതഃ

മഹാവാരാഹന്റെ ദേഹം പുഷ്പങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ട്, വീഴുന്ന ജ്വലിക്കുന്ന പുഴുക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട കറുത്ത പർവതം പോലെ തിളങ്ങി.

തതഃ സംസ്ഥാനമാനീയ വരാഹോ മഹതീം മഹീമ് സ്വമേവ രൂപമാസ്ഥായ സ്ഥാപയാമാസ വൈ വിഭുഃ

അപ്പോൾ വലിയ ഭൂമിയെ അവൻ യഥാസ്ഥാനത്ത് എത്തിച്ച്, സ്വരൂപം സ്വീകരിച്ച്, അവളെ ഉറപ്പായി സ്ഥാപിച്ചു.

പൃഥിവീം ച സമീകൃത്യ പൃഥിവ്യാം സ്ഥാപയന്ഗിരീന് ഭൂരാദ്യാംശ്ചതുരോ ലോകാന് കല്പയാമാസ പൂര്വവത്

ഭൂമിയെ ക്രമീകരിച്ച്, അവളിൽ പർവതങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ച്, ഭൂ മുതലായ നാലു ലോകങ്ങളും മുൻപുപോലെ സൃഷ്ടിച്ചു.

ഇതി സഹ മഹതീം മഹീം മഹീധ്രൈഃ പ്രലയമഹാജലധേരധഃസ്ഥമധ്യാത് ഉപരി ച വിനിവേശ്യ വിശ്വകര്മാ ചരമചരം ച ജഗത്സസര്ജ ഭൂയഃ

അങ്ങനെ, വലിയ പർവതങ്ങളോടൊപ്പം വലിയ ഭൂമിയെ പ്രളയജലത്തിനടിയിൽ, നടുവിലും മുകളിലും സ്ഥാപിച്ച്, വിശ്വകർമ്മാവ് വീണ്ടും ചലനമുള്ളതും ചലനമില്ലാത്തതുമായ ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു.

സര്ഗം ചിംതയതസ്തസ്യ തദാ വൈ ബുദ്ധിപൂര്വകമ് പ്രധ്യാനകാലേ മോഹസ്തു പ്രാദുര്ഭൂതസ്തമോമയഃ

സൃഷ്ടിയെ ആലോചിച്ച്, മനസ്സോടെ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, അപ്പോൾ തന്നെ അന്ധകാരമായ മായ അവന്റെ ചിന്തയിൽ ഉദിച്ചു.