ശിവപുരാണമ്

കിമു തേ വ്യാഗ്രവദ്വക്ത്രം വിഭാതി വിഷമേക്ഷണമ് വത്സ വിഷ്ണോ മഹാമാനമാഗതം കാലവേഗതഃ

എന്തുകൊണ്ടാണ് നിന്റെ മുഖം കടുവയെപ്പോലെ ക്രൂരമായി, കണ്ണുകൾ അസമമായിട്ടുള്ളത്, വിഷ്ണുവേ? മഹത്തായ അഹങ്കാരം കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ നിന്നിൽ വന്നിരിക്കുന്നു.

പിതാമഹശ്ച ജഗതഃ പാതാ ച തവ വത്സക മത്സ്ഥം ജഗദിദം വത്സ മനുഷേ ത്വം ഹി ചോരവത്

മകനേ, ലോകത്തിന്റെ പിതാമഹൻ ആണ് ഈശ്വരൻ, നീ അതിന്റെ രക്ഷകനാണ്. ഈ ലോകം എന്നിൽ നിലകൊള്ളുന്നു, എന്നിട്ടും നീ മനുഷ്യരിൽ കള്ളനെപ്പോലെ പെരുമാറുന്നു.

മന്നാഭികമലാജ്ജാതഃ പുത്രസ്ത്വം ഭാഷസേ വൃഥാ ഏവം ഹി വദതോസ്തത്ര മുഗ്ധയോരജയോസ്തദാ

എന്റെ നാഭികമലത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച മകനാണ് നീ, എന്നിട്ടും വെറുതെ സംസാരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, ആ ഇരുവരും അവിടെ, മണ്ടന്മാരായി, പരാജയമില്ലാതെ തമ്മിൽ വാദിച്ചു.

അഹമേവ ബരോ ന ത്വമഹം പ്രഭുരഹം പ്രഭുഃ പരസ്പരം ഹംതുകാമൌ ചക്രതുഃ സമരോദ്യമമ്

'ഞാനാണ് പരമൻ, നീയല്ല; ഞാനാണ് പ്രഭു, നീയല്ല.' അങ്ങനെ പരസ്പരം കൊല്ലാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, യുദ്ധത്തിനായി തയ്യാറായി.

യുയുധാതേ ഽമരൌ വീരൌ ഹംസപക്ഷീംദ്രവാഹനൌ വൈരംച്യാ വൈഷ്ണവാശ്ചൈവം മിഥോ യുയുധിരേ തദാ

അമരന്മാരായ ആ വീരന്മാർ, ഹംസയിലും ഗരുഡനിലും കയറി, തമ്മിൽ യുദ്ധം ചെയ്തു; അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും അനുയായികളും തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി.

താവദ്വിമാനഗതയഃ സര്വാ വൈ ദേവജാതയഃ ദിദൃക്ഷവഃ സമാജഗ്മുഃ സമരം തം മഹാദ്ഭുതമ്

അപ്പോൾ, ആ മഹത്തായ അത്ഭുതകരമായ യുദ്ധം കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, എല്ലാ ദേവതകളും അവരുടെ വിമാനങ്ങളിൽ കയറി അവിടെ എത്തി.

ക്ഷിപംതഃ പുഷ്പവര്ഷാണി പശ്യംതഃ സ്വൈരമംബരേ സുപര്ണവാഹനസ്തത്ര ക്രുദ്ധോ വൈ ബ്രഹ്മവക്ഷസി

പൂക്കളുടെ മഴ പെയ്യിച്ചു, ആകാശത്ത് സ്വതന്ത്രമായി കാഴ്ച കാണുമ്പോൾ, ഗരുഡനിൽ കയറിയവൻ അവിടെ ബ്രഹ്മാവിന്റെ നെഞ്ചിൽ കോപം പ്രകടിപ്പിച്ചു.

മുമോച ബാണാനസഹാനസ്ത്രാംശ്ച വിവിധാന്ബഹൂന് മുമോചാ ഽഥ വിധിഃ ക്രുദ്ധോ വിഷ്ണോരുരസി ദുഃസഹാന്

അപ്പോൾ ക്രുദ്ധനായ ബ്രഹ്മാവ് അനേകം ബാണങ്ങളും ഭയങ്കരമായ ആയുധങ്ങളും വിഷ്ണുവിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വിട്ടുവിട്ടു.

ബാണാനനലസംകാശാനസ്ത്രാംശ്ച ബഹുശസ്തദാ തദാശ്ചര്യമിതി സ്പഷ്ടം തയോഃ സമരഗോചരമ്

അന്ന് അഗ്നിപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന അനേകം ബാണങ്ങളും ആയുധങ്ങളും അവൻ പ്രയോഗിച്ചു; അവരുടെ യുദ്ധം കാണുമ്പോൾ അത്ഭുതം തോന്നുമായിരുന്നു.

സമീക്ഷ്യ ദൈവതഗണാഃ ശശംസുര്ഭൃശമാകുലാഃ തതോ വിഷ്ണുഃ സുസംക്രുദ്ധഃ ശ്വസന്വ്യസനകര്ശിതഃ

ഇത് കണ്ട ദേവഗണങ്ങൾ വളരെ ഭയപ്പെട്ട് ആശങ്കയോടെ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു; അതിനുശേഷം വിഷ്ണു അത്യന്തം കോപത്തോടെ, ദു:ഖത്തിൽ ആലപിച്ച് ശ്വാസം വലിച്ചു.

മാഹേശ്വരാസ്ത്രം മതിമാന് സംദധേ ബ്രഹ്മണോപരി തതോ ബ്രഹ്മാ ഭൃശം ക്രുദ്ധഃ കംപയന്വിശ്വമേവ ഹി

അവിടെ ബുദ്ധിമാൻ വിഷ്ണു മഹേശ്വരാസ്ത്രം ബ്രഹ്മാവിന് നേരെ പ്രയോഗിക്കാൻ തയ്യാറായി; അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് അത്യന്തം ക്രുദ്ധനായി സർവ്വലോകവും നടുങ്ങിച്ചു.

അസ്ത്രം പാശുപതം ഘോരം സംദധേ വിഷ്ണുവക്ഷസി തതസ്തദുത്ഥിതം വ്യോമ്നി തപനായുതസന്നിഭമ്

അവൻ ഭയങ്കരമായ പാശുപതാസ്ത്രം വിഷ്ണുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ പ്രയോഗിച്ചു; അപ്പോൾ ആ ആയുധം ആകാശത്ത് പത്തു ആയിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.

സഹസ്രമുഖമത്യുഗ്രം ചംഡവാതഭയംകരമ് അസ്ത്രദ്വയമിദം തത്ര ബ്രഹ്മവിഷ്ണ്വോര്ഭയംകരമ്

ആ ആയുധം ആയിരം ഭയങ്കരമായ വായുകൾക്കൊണ്ട്, കനൽക്കാറ്റുപോലെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു; ബ്രഹ്മാവിനും വിഷ്ണുവിനും അതു ഭയാനകമായിരുന്നു.

ഇത്ഥം ബഭൂവ സമരോ ബ്രഹ്മവിഷ്ണ്വോഃ പരസ്പരമ് തതോ ദേവഗണാഃ സര്വേ വിഷണ്ണാ ഭൃശമാകുലാഃ ഊചുഃ പരസ്പരം താത രാജക്ഷോഭേ യഥാ ദ്വിജാഃ

ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവിനും വിഷ്ണുവിനുമിടയിൽ യുദ്ധം പരസ്പരം നാശം വിതറിയതായി മാറി; അതിനുശേഷം എല്ലാ ദേവഗണങ്ങളും അത്യന്തം വിഷമിച്ച്, ആശങ്കയോടെ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു: 'മഹർഷികളേ, ഇത് രാജാക്കന്മാരുടെ കലഹം പോലെയാണ്.'

സൃഷ്ടിഃ സ്ഥിതിശ്ച സംഹാരസ്തിരോ ഭാവോപ്യനുഗ്രഹഃ യസ്മാത്പ്രവര്തതേ തസ്മൈ ബ്രഹ്മണേ ച ത്രിശൂലിനേ

സൃഷ്ടിയും നിലനിൽപ്പും സംഹാരവും മറയ്ക്കലും അനുഗ്രഹവും ആരിൽനിന്നു ഉണ്ടാകുന്നു, ആ ബ്രഹ്മാവിനും ത്രിശൂലധാരിയ്ക്കുമാണ് നമസ്കാരം.

അശക്യമന്യൈര്യദനുഗ്രഹം വിനാ തൃണക്ഷയോപ്യത്ര യദൃച്ഛയാ ക്വചിത്

അവരുടെ അനുഗ്രഹം ഇല്ലാതെ, ഇവിടെ മറ്റാരാലും പോലും ഒരു പുല്ല് തകർക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല, അതു യാദൃശ്ചികമായാലും പോലും.

ഇതി ദേവാഭയം കൃത്വാ വിചിന്വംതഃ ശിവക്ഷയമ് ജഗ്മുഃ കൈലാസശിഖരം യത്രാസ്തേ ചംദ്രശേഖരഃ

ഇങ്ങനെ ഭയപ്പെട്ട ദേവന്മാർ ശിവന്റെ വാസസ്ഥലത്തെ അന്വേഷിച്ചു; അവർ കൈലാസശിഖരത്തിലേക്ക് ചെന്നു, അവിടെ ചന്ദ്രശേഖരൻ വസിക്കുന്നു.

ദൃഷ്ട്വൈവമമരാ ഹൃഷ്ടാഃ പദംതത്പാരമേശ്വരമ് പ്രണേമുഃ പ്രണവാകാരം പ്രവിഷ്ടാസ്തത്ര സദ്മനി

ഇങ്ങനെ കണ്ട ദേവന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ പരമേശ്വരന്റെ പരമപദം എത്തി; അവിടെ അവർ പ്രണവത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ നമസ്കരിച്ച് ആ ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

തേപി തത്ര സഭാമധ്യേ മംഡപേ മണിവിഷ്ടരേ വിരാജമാനമുമയാ ദദൃശുര്ദേവപുംഗവമ്

അവിടെ സഭാമധ്യത്തിൽ, മണിമയമായ പീഠത്തിൽ, ഉമയോടൊപ്പം പ്രകാശമാനനായ ദേവപുംഗവനെ അവർ കണ്ടു.

സവ്യോത്തരേതരപദം തദര്ഹിതകരാം ബുജമ് സ്വഗണൈഃ സര്വതോ ജുഷ്ടം സര്വലക്ഷണലക്ഷിതമ്

ഒരു കാലു മറ്റേ കാലിന്മേൽ വെച്ച്, ആരാധനയ്ക്ക് യോജിച്ച നിലയിൽ കൈകൾ വച്ചുകൊണ്ട്, സ്വഗണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, എല്ലാ മംഗളചിഹ്നങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്,

വീജ്യമാനം വിശോഷജൈഃ സ്ത്രീജനൈസ്തീവ്രഭാവനൈഃ ശസ്യമാനം സദാവേദൈരനുഗൃഹ്ണംതമീശ്വരമ്

അവൻ ഭക്തിയുള്ള സ്ത്രീകൾക്കാൽ താമരയിലുപയോഗിച്ച് വീശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു, വേദങ്ങൾ എപ്പോഴും സ്തുതിക്കുന്നു, ദൈവം എല്ലാവർക്കും അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു.

ദൃഷ്ട്വൈവമീശമമരാഃ സംതോഷസലിലേക്ഷണാഃ ദംഡവദ്ദൂരതോ വത്സ നമശ്ചക്രുര്മഹാഗണാഃ

ഇങ്ങനെ ദൈവത്തെ കണ്ട ദേവന്മാർ സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണീരോടെ ദൂരത്ത് നിന്ന് ദണ്ഡവത്പ്രണാമം ചെയ്തു, മകനേ, മഹാഗണങ്ങൾ നമസ്കരിച്ചു.

താനവേക്ഷ്യ പതിര്ദേവാന്സമീപേ ചാഹ്വയദ്ഗണൈഃ അഥ സംഹ്ലാദയന്ദേവാന്ദേവോ ദേവശിഖാമണിഃ അവോചദര്ഥഗംഭീരം വചനം മധുമംഗലമ്

അവരെ കണ്ട ദൈവാധിപൻ തന്റെ ഗണങ്ങളോടൊപ്പം ദേവന്മാരെ സമീപത്തേക്ക് വിളിച്ചു; പിന്നെ ദേവശിഖാമണി ദേവന്മാരെ ആനന്ദിപ്പിച്ച്, അർത്ഥഗംഭീരവും മധുരവും ആയ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

വത്സകാഃ സ്വസ്തിവഃ കച്ചിദ്വര്തതേ മമ ശാസനാത് ജഗച്ച ദേവതാവംശഃ സ്വസ്വകര്മണി കിം നവാ

മക്കളേ, നിങ്ങൾക്ക് സുഖമാണോ? ലോകവും ദേവവംശവും എന്റെ ആജ്ഞ അനുസരിച്ചാണോ നടക്കുന്നത്? എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ കർമ്മത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ?

പ്രാഗേവ വിദിതം യുദ്ധം ബ്രഹ്മവിഷ്ണ്വോര്മയാസുരാഃ ഭവതാമഭിതാപേന പൌനരുക്ത്യേന ഭാഷിതമ്

ബ്രഹ്മാവിനും വിഷ്ണുവിനുമിടയിലെ യുദ്ധം ഞാൻ മുമ്പേ അറിഞ്ഞിരുന്നു, ദേവന്മാരേ; നിങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞത് അതിനെ കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കി.

ഇതി സസ്മിതയാ മാധ്വ്യാ കുമാരപരിഭാഷയാ സമതോഷയദംബായാഃ സ പതിസ്തത്സുരവ്രജമ്

അങ്ങനെ, മൃദുവായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ, ആ ബാലന്റെ മധുരമായ വാക്കുകൾകൊണ്ട് ഭർത്താവ് അമ്മയെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു, പിന്നെ ദേവന്മാരുടെ സഭയിലേക്ക് പോയി.

അഥ യുദ്ധാംഗണം ഗംതും ഹരിധാത്രോരധീശ്വരഃ ആജ്ഞാപയദ്ഗണേശാനാം ശതം തത്രൈവ സംസദി

അതിനുശേഷം, യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് പോകാൻ ഹരിയും ബ്രഹ്മാവും ചേർന്നുള്ള അധിപതി അവിടത്തെ സഭയിൽ തന്നെ നൂറ് ഗണപതിമാരെ ആജ്ഞാപിച്ചു.

തതോ വാദ്യം ബഹുവിധം പ്രയാണായ പരേശിതുഃ ഗണേശ്വരാശ്ച സംനദ്ധാ നാനാവാഹനഭൂഷണാഃ

അതിനുശേഷം, പരമേശ്വരന്റെ പുറപ്പെടലിനായി പലവിധ വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങി; വിവിധ വാഹനങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങളും ധരിച്ച ഗണപതിമാർ മുഴുവൻ സജ്ജരായി നിന്നു.

പ്രണവാകാരമാദ്യംതം പഞ്ചമംഡലമംഡിതമ് ആരുരോഹ രഥം ഭദ്രമംബികാപതിരീശ്വരഃ സസൂനുഗണമിംദ്രാദ്യാഃ സര്വേപ്യനുയയുഃ സുരാഃ

ഓം എന്ന പ്രണവത്തിന്റെ രൂപവും അഞ്ചു വലയങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച രഥവും ഭദ്രാംബികയുടെ ഭർത്താവായ ഈശ്വരൻ കയറിപ്പിടിച്ചു; ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരും അവരുടെ പുത്രന്മാരും ഗണങ്ങളും ഒക്കെയും അവനെ പിന്തുടർന്നു.