ശിവപുരാണമ്
Partial text — Vidyeśvara and Vāyavīya Saṃhitās only
തതഃ സ്വലിംഗചിഹ്നത്വാത്സ്തമ്ഭതോ നിഷ്കലം ശിവഃ സ്വലിംഗം ദര്ശയാമാസ ജഗതാം ഹിതകാമ്യയാ
പിന്നീട്, തന്റെ ലിംഗചിഹ്നത്തിൽ നിന്നു തന്നെ, തൂണിന്റെ രൂപത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ശിവൻ, ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി തന്റെ ലിംഗം കാണിച്ചു.
തദാപ്രഭൃതി ലോകേഷു നിഷ്കലം ലിംഗമൈശ്വരമ് സകലം ച തഥാ ബേരം ശിവസ്യൈവ പ്രകല്പിതമ്
അന്ന് മുതൽ ലോകങ്ങളിൽ, ഈശ്വരന്റെ ലിംഗം രൂപരഹിതമായതായും, അതുപോലെ തന്നെ രൂപമുള്ള പ്രതിമയും ശിവന്റേതായും സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നു.
ശിവാന്യേഷഃ തു ദേവാനാം ബേരമാത്രം പ്രകല്പിതമ് തത്തദ്ബേരം തു ദേവാനാം തത്തദ്ഭോഗപ്രദം ശുഭമ് ശിവസ്യ ലിംഗബേരത്വം ഭോഗമോക്ഷപ്രദം ശുഭമ്
മറ്റു ദേവന്മാർക്ക് രൂപമുള്ള പ്രതിമ മാത്രം സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു; ഓരോ ദേവന്റെയും പ്രതിമ അവർക്കു അനുയോജ്യമായ അനുഭവങ്ങൾ നൽകുന്നു, അതും ശുഭകരമാണ്. എന്നാൽ ശിവന്റെ ലിംഗപ്രതിമ അനുഭവവും മോക്ഷവും നൽകുന്ന ശുഭകരമായതാണു.
പുരാ കദാചിദ്യോഗീംദ്ര വിഷ്ണുര്വിഷധരാസനഃ സുഷ്വാപ പരയാ ഭൂത്യാ സ്വാനുഗൈരപി സംവൃതഃ
ഒരു കാലത്ത്, യോഗീശ്വരാ, സർപ്പത്തെ കിടക്കയാക്കി വിഷ്ണു പരമമായ ഐശ്വര്യത്തോടെ തന്റെ അനുചരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ഉറങ്ങി.
യദൃച്ഛയാ ഗതസ്തത്ര ബ്രഹ്മാ ബ്രഹ്മവിദാംവരഃ അപൃച്ഛത്പുംഡരീകാക്ഷം ശയനം സര്വസുന്ദരമ്
അപ്രതീക്ഷിതമായി, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ബ്രഹ്മാവ് അവിടെ എത്തി, കമലനയനനായവനെ അതിമനോഹരമായ കിടക്കയിൽ കിടക്കുന്നത് കണ്ടു ചോദിച്ചു.
കസ്ത്വം പുരുഷവച്ഛേഷേ ദൃഷ്ട്വാ മാമപി ദൃപ്തവത് ഉത്തിഷ്ഠ വത്സ മാം പശ്യ തവ നാഥമിഹാഗതമ്
നീ ആരാണ്, മനുഷ്യനെപ്പോലെ കിടക്കുന്നു, എന്നെ അഭിമാനത്തോടെ നോക്കുന്നു? എഴുന്നേൽക്കു, മകനേ, എന്നെ കാണു, നിന്നെ കാണാനാണ് നിന്റെ പ്രഭു ഇവിടെയെത്തിയത്.
ആഗതം ഗുരുമാരാധ്യം ദൃഷ്ട്വാ യോ ദൃപ്തവച്ചരേത് ദ്രോഹിണസ്തസ്യ മൂഢസ്യ പ്രായശ്ചിത്തം വിധീയതേ
ഗുരുവായും ആരാധ്യനുമായവൻ വന്നപ്പോൾ, ആരെങ്കിലും അവനെ കാണുമ്പോൾ അഭിമാനത്തോടെ പെരുമാറുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ ദ്രോഹിയും മണ്ടനുമാണ്; അത്തവർക്കു പ്രായശ്ചിത്തം നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഇതി ശ്രുത്വാ വചഃ ക്രുദ്ധോ ബഹിഃ ശാംതവദാചരത് സ്വസ്തി തേ സ്വാഗതം വത്സ തിഷ്ഠ പീഠമിതോ വിശ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ, കോപം ഉള്ളിലും പുറത്തു ശാന്തത പുലർത്തി: 'നിനക്കു ശാന്തി, സ്വാഗതം മകനേ, ഇരിക്കു, ഈ ഇരിപ്പിടം സ്വീകരിക്കു' എന്നു പറഞ്ഞു.
കിമു തേ വ്യാഗ്രവദ്വക്ത്രം വിഭാതി വിഷമേക്ഷണമ് വത്സ വിഷ്ണോ മഹാമാനമാഗതം കാലവേഗതഃ
എന്തുകൊണ്ടാണ് നിന്റെ മുഖം കടുവയെപ്പോലെ ക്രൂരമായി, കണ്ണുകൾ അസമമായിട്ടുള്ളത്, വിഷ്ണുവേ? മഹത്തായ അഹങ്കാരം കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ നിന്നിൽ വന്നിരിക്കുന്നു.
പിതാമഹശ്ച ജഗതഃ പാതാ ച തവ വത്സക മത്സ്ഥം ജഗദിദം വത്സ മനുഷേ ത്വം ഹി ചോരവത്
മകനേ, ലോകത്തിന്റെ പിതാമഹൻ ആണ് ഈശ്വരൻ, നീ അതിന്റെ രക്ഷകനാണ്. ഈ ലോകം എന്നിൽ നിലകൊള്ളുന്നു, എന്നിട്ടും നീ മനുഷ്യരിൽ കള്ളനെപ്പോലെ പെരുമാറുന്നു.
മന്നാഭികമലാജ്ജാതഃ പുത്രസ്ത്വം ഭാഷസേ വൃഥാ ഏവം ഹി വദതോസ്തത്ര മുഗ്ധയോരജയോസ്തദാ
എന്റെ നാഭികമലത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച മകനാണ് നീ, എന്നിട്ടും വെറുതെ സംസാരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, ആ ഇരുവരും അവിടെ, മണ്ടന്മാരായി, പരാജയമില്ലാതെ തമ്മിൽ വാദിച്ചു.
അഹമേവ ബരോ ന ത്വമഹം പ്രഭുരഹം പ്രഭുഃ പരസ്പരം ഹംതുകാമൌ ചക്രതുഃ സമരോദ്യമമ്
'ഞാനാണ് പരമൻ, നീയല്ല; ഞാനാണ് പ്രഭു, നീയല്ല.' അങ്ങനെ പരസ്പരം കൊല്ലാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, യുദ്ധത്തിനായി തയ്യാറായി.
യുയുധാതേ ഽമരൌ വീരൌ ഹംസപക്ഷീംദ്രവാഹനൌ വൈരംച്യാ വൈഷ്ണവാശ്ചൈവം മിഥോ യുയുധിരേ തദാ
അമരന്മാരായ ആ വീരന്മാർ, ഹംസയിലും ഗരുഡനിലും കയറി, തമ്മിൽ യുദ്ധം ചെയ്തു; അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും അനുയായികളും തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി.
താവദ്വിമാനഗതയഃ സര്വാ വൈ ദേവജാതയഃ ദിദൃക്ഷവഃ സമാജഗ്മുഃ സമരം തം മഹാദ്ഭുതമ്
അപ്പോൾ, ആ മഹത്തായ അത്ഭുതകരമായ യുദ്ധം കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, എല്ലാ ദേവതകളും അവരുടെ വിമാനങ്ങളിൽ കയറി അവിടെ എത്തി.
ക്ഷിപംതഃ പുഷ്പവര്ഷാണി പശ്യംതഃ സ്വൈരമംബരേ സുപര്ണവാഹനസ്തത്ര ക്രുദ്ധോ വൈ ബ്രഹ്മവക്ഷസി
പൂക്കളുടെ മഴ പെയ്യിച്ചു, ആകാശത്ത് സ്വതന്ത്രമായി കാഴ്ച കാണുമ്പോൾ, ഗരുഡനിൽ കയറിയവൻ അവിടെ ബ്രഹ്മാവിന്റെ നെഞ്ചിൽ കോപം പ്രകടിപ്പിച്ചു.
മുമോച ബാണാനസഹാനസ്ത്രാംശ്ച വിവിധാന്ബഹൂന് മുമോചാ ഽഥ വിധിഃ ക്രുദ്ധോ വിഷ്ണോരുരസി ദുഃസഹാന്
അപ്പോൾ ക്രുദ്ധനായ ബ്രഹ്മാവ് അനേകം ബാണങ്ങളും ഭയങ്കരമായ ആയുധങ്ങളും വിഷ്ണുവിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വിട്ടുവിട്ടു.
ബാണാനനലസംകാശാനസ്ത്രാംശ്ച ബഹുശസ്തദാ തദാശ്ചര്യമിതി സ്പഷ്ടം തയോഃ സമരഗോചരമ്
അന്ന് അഗ്നിപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന അനേകം ബാണങ്ങളും ആയുധങ്ങളും അവൻ പ്രയോഗിച്ചു; അവരുടെ യുദ്ധം കാണുമ്പോൾ അത്ഭുതം തോന്നുമായിരുന്നു.