ശിവപുരാണമ്

ദിവ്യശുക്ലാംബരധരം ദിവ്യമാലാവിഭൂഷിതമ് സുരാസുരേന്ദ്രയോഗീംദ്രവംദ്യമാനപദാംബുജമ്

ദിവ്യമായ വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ചവനും, ദിവ്യപുഷ്പമാലയിൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവനും, ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും യോഗിമാരുടെയും നേതാക്കന്മാർക്ക് വന്ദ്യമായ പാദതാമരകളും ഉള്ളവൻ.

സര്വലക്ഷണയുക്താംഗ്യാ ലബ്ധചാമരഹസ്തയാ ഭ്രാജമാനം സരസ്വത്യാ പ്രഭയേവ ദിവാകരമ്

സകലശുഭലക്ഷണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച അവയവങ്ങൾ, കൈയിൽ ചാമരം പിടിച്ചവൾ, സരസ്വതിയുടെ പ്രകാശംപോലെ സൂര്യനെപ്പോലെ ദീപ്തിയോടെ തിളങ്ങുന്നവൾ.

തം ദൃഷ്ട്വാ മുനയസ്സര്വേ പ്രസന്നവദനേക്ഷണാഃ ശിരസ്യംജലിമാധായ തുഷ്ടുവുസ്സുരപുംഗവമ്

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാ മുനികളും സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെയും കണ്ണുകളോടെയും തലയിൽ കയ്യുയർത്തി, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായി അവനെ സ്തുതിച്ചു.

നമസ്ത്രിമൂര്തയേ തുഭ്യം സര്ഗസ്ഥിത്യംതഹേതവേ പുരുഷായ പുരാണായ ബ്രഹ്മണേ പരമാത്മനേ

മൂന്നു രൂപങ്ങളുള്ളവനേ, സൃഷ്ടിക്കും നിലനില്പിനും ലയത്തിനും കാരണമായവനേ, ആദിപുരുഷനേ, പുരാതനനേ, ബ്രഹ്മാവേ, പരമാത്മാവേ, നമസ്കാരം.

നമഃ പ്രധാനദേഹായ പ്രധാനക്ഷോഭകാരിണേ ത്രയോവിംശതിഭേദേന വികൃതായാവികാരിണേ

പ്രധാനമായ ദേഹമുള്ളവനേ, പ്രധാനത്തെ ഉണർത്തുന്നവനേ, ഇരുപത്തി മൂന്നു വിധം രൂപം മാറിയിട്ടും മാറ്റമില്ലാത്തവനേ, നമസ്കാരം.

നമോ ബ്രഹ്മാണ്ഡദേഹായ ബ്രഹ്മാംഡോദരവര്തിനേ തത്ര സംസിദ്ധകാര്യായ സംസിദ്ധകരണായ ച

ബ്രഹ്മാണ്ഡം തന്നെ ദേഹമായവനേ, അതിന്റെ ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്നവനേ, അവിടെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നിർവഹിക്കുകയും ഉപകരണങ്ങൾ പൂർണ്ണമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നവനേ, നമസ്കാരം.

നമോസ്തു സര്വലോകായ സര്വലോകവിധായിനേ സര്വാത്മദേഹസംയോഗ വിയോഗവിധിഹേതവേ

സകല ലോകങ്ങളുമാവുന്നവനേ, എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും ക്രമീകരിക്കുന്നവനേ, എല്ലാ ജീവികളുടെ ദേഹസമ്ബന്ധത്തിന്റെയും വേർപാടിന്റെയും കാരണമായവനേ, നമസ്കാരം.

ത്വയൈവ നിഖിലം സൃഷ്ടം സംഹൃതം പാലിതം ജഗത് തഥാപി മായയാ നാഥ ന വിദ്മസ്ത്വാം പിതാമഹ

സകലജഗത്തും നീയേ സൃഷ്ടിക്കുകയും സംഹരിക്കുകയും രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എങ്കിലും, നാഥാ, നിന്റെ മായയാൽ ഞങ്ങൾ നിന്നെ അറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല, പിതാമഹനേ.

ഏവം ബ്രഹ്മാ മഹാഭാഗൈര്മഹര്ഷിഭിരഭിഷ്ടുതഃ പ്രാഹ ഗംഭീരയാ വാചാ മുനീന് പ്രഹ്ലാദയന്നിവ

ഇങ്ങനെ മഹാഭാഗ്യശാലികളായ മഹർഷിമാർ ബ്രഹ്മാവിനെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് ഗംഭീരമായ വാക്കുകളിൽ മുനികൾക്ക് ആനന്ദം പകരുന്ന രീതിയിൽ സംസാരിച്ചു.

ഋഷയോ ഹേ മഹാഭാഗാ മഹാസത്ത്വാ മഹൌജസഃ കിമര്ഥം സഹിതാസ്സര്വേ യൂയമത്ര സമാഗതാഃ

മഹാഭാഗ്യശാലികളും മഹാസത്ത്വവും മഹാശക്തിയും ഉള്ള മുനികളേ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് ഇവിടെ എന്തിനാണ് എത്തിയിരിക്കുന്നത്?

തമേവംവാദിനം ദേവം ബ്രഹ്മാണം ബ്രഹ്മവിത്തമാഃ വാഗ്ഭിര്വിനയഗര്ഭാഭിസ്സര്വേ പ്രാംജലയോ ഽബ്രുവന്

ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ച ദൈവമായ ബ്രഹ്മാവിനോട്, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ എല്ലാവരും കയ്യുയർത്തി വിനയപൂർവ്വം വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

ഭഗവന്നംധകാരേണ മഹതാ വയമാവൃതാഃ ഖിന്നാ വിവദമാനാശ്ച ന പശ്യാമോ ഽത്ര യത്പരമ്

ഭഗവൻ, വലിയ അന്ധകാരത്തിൽ ഞങ്ങൾ ആവൃതരായി, വിഷമിച്ചും തമ്മിൽ തർക്കിച്ചും, ഇവിടെ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉന്നതമായത് എന്താണെന്ന് കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല.

ത്വം ഹി സര്വജഗദ്ധാതാ സര്വകാരണകാരണമ് ത്വയാ ഹ്യവിദിതം നാഥ നേഹ കിംചന വിദ്യതേ

സകലലോകങ്ങളെയും പോഷിപ്പിക്കുന്നവനാണ് നീ, എല്ലാ കാരണങ്ങളുടെയും മൂലകാരണമാണ് നീ. നാഥാ, നിനക്ക് അറിയാതെയുള്ളത് ഇവിടെ ഒന്നുമില്ല.

കഃ പുമാന് സര്വസത്ത്വേഭ്യഃ പുരാണഃ പുരുഷഃ പരഃ വിശുദ്ധഃ പരിപൂര്ണശ്ച ശാശ്വതഃ പരമേശ്വരഃ

എല്ലാ ജീവികളിലും പുരാതനനും പരമനും വിശുദ്ധനും പൂർണ്ണനും ശാശ്വതനും പരമേശ്വരനുമാകുന്ന പുരുഷൻ ആരാണ്?

കേനൈവ ചിത്രകൃത്യേന പ്രഥമം സൃജ്യതേ ജഗത് തത്ത്വം വദ മഹാപ്രാജ്ഞ സ്വസംദേഹാപനുത്തയേ

ഏത് അത്ഭുതകരമായ പ്രവർത്തിയാൽ ഈ ലോകം ആദ്യം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു? മഹാപണ്ഡിതനേ, ഞങ്ങളുടെ സംശയങ്ങൾ അകറ്റാൻ സത്യം പറയൂ.

ഏവം പൃഷ്ടസ്തദാ ബ്രഹ്മാ വിസ്മയസ്മേരവീക്ഷണഃ ദേവാനാം ദാനവാനാം ച മുനീനാമപി സന്നിധൌ

ഇങ്ങനെ ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് അത്ഭുതത്തോടെയും സ്നേഹപൂർവ്വമായ പുഞ്ചിരിയോടെയും ദേവന്മാരുടെയും ദാനവന്മാരുടെയും മുനികളുടെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ നോക്കി,

ഉത്ഥായ സുചിരം ധ്യാത്വാ രുദ്ര ഇത്യുദ്ധരന് ഗിരിമ് ആനംദക്ലിന്നസര്വാംഗഃ കൃതാംജലിരഭാഷത

നീണ്ട ധ്യാനത്തിനുശേഷം എഴുന്നേറ്റ്, 'രുദ്രൻ' എന്ന് ഉച്ചരിച്ച്, ആനന്ദത്തിൽ മുഴുവനും തഴുകപ്പെട്ട ശരീരത്തോടെ കയ്യുയർത്തി സംസാരിച്ചു.

യതോ വാചോ നിവര്തംതേ അപ്രാപ്യ മനസാ സഹ ആനംദം യസ്യ വൈ വിദ്വാന്ന ബിഭേതി കുതശ്ചന

വാക്കുകളും മനസ്സും എത്തിപ്പെടാനാകാതെ തിരിഞ്ഞുപോകുന്ന ആനന്ദം അറിയുന്നവന് ഭയമൊന്നുമില്ല.

യസ്മാത്സര്വമിദം ബ്രഹ്മവിഷ്ണുരുദ്രേന്ദ്രപൂര്വകമ് സഹ ഭൂതേന്ദ്രിയൈഃ സര്വൈഃ പ്രഥമം സംപ്രസൂയതേ

ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും രുദ്രനും എല്ലായുള്ളവരും ഇന്ദ്രിയങ്ങളുമൊക്കെയും ആദ്യം ഉദിച്ചുവരുന്നത് അവനിൽ നിന്നാണ്.

കാരണാനാം ച യോ ധാതാ ധ്യാതാ പരമകാരണമ് ന സംപ്രസൂയതേ ഽന്യസ്മാത്കുതശ്ചന കദാചന

കാരണങ്ങൾക്കും അതിന്റെ ധ്യാനത്തിനും അവൻ തന്നെയാണ് മൂലകാരണവും സ്രഷ്ടാവും; അവൻ ഒരിക്കലും മറ്റൊന്നിൽ നിന്ന് ജനിച്ചിട്ടില്ല.

സര്വൈശ്വര്യേണ സംപന്നോ നാമ്നാ സര്വേശ്വരഃ സ്വയമ് സര്വൈര്മുമുക്ഷുഭിര്ധ്യേയശ്ശംഭുരാകാശമധ്യഗഃ

എല്ലാ ഐശ്വര്യവും ഉള്ളവൻ, 'സർവ്വേശ്വരൻ' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നവൻ, മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ എല്ലാവരും ധ്യാനിക്കേണ്ട ശംഭു, ആകാശത്തിന്റെ നടുവിൽ വസിക്കുന്നവൻ.

യോ ഽഗ്രേ മാം വിദധേ പുത്രം ജ്ഞാനം ച പ്രഹിണോതി മേ തത്പ്രസാദാന്മയാലബ്ധം പ്രാജാപത്യമിദം പദമ്

മുൻകാലത്ത് എന്നെ പുത്രനായി സൃഷ്ടിച്ച് ജ്ഞാനം നൽകിയവൻ; അവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഞാൻ ഈ പ്രജാപതിപദവി നേടിയിരിക്കുന്നു.

ഈശോ വൃക്ഷ ഇവ സ്തബ്ധോ യ ഏകോ ദിവി തിഷ്ഠതി യേനേദമഖിലം പൂര്ണം പുരുഷേണ മഹാത്മനാ

വൃക്ഷംപോലെ അചഞ്ചലനായി ആകാശത്തിൽ ഒരുത്തൻ മാത്രം നില്ക്കുന്നു; മഹാത്മാവായ പുരുഷൻ ഈ ലോകം മുഴുവൻ നിറയ്ക്കുന്നു.

ഏകോ ബഹൂനാം ജംതൂനാം നിഷ്ക്രിയാണാം ച സക്രിയഃ യ ഏകോ ബഹുധാ ബീജം കരോതി സ മഹേശ്വരഃ

അനേകം ജീവികളിൽ ഒരുത്തൻ മാത്രം അകൃത്യന്മാരിൽ സജീവനാണ്; ഒരുത്തൻ തന്നെ പല രൂപങ്ങളിൽ വിത്തായി മാറുന്നു; അവനാണ് മഹേശ്വരൻ.

യ ഏകോ ഭാഗവാന്രുദ്രോ ന ദ്വിതീയോ ഽസ്തി കശ്ചന

ഭാഗ്യവാൻ രുദ്രൻ ഒരുത്തൻ മാത്രം; രണ്ടാമൻ ആരുമില്ല.

സദാ ജനാനാം ഹൃദയേ സംനിവിഷ്ടോ ഽപി യഃ പരൈഃ അലക്ഷ്യോ ലക്ഷയന്വിശ്വമധിതിഷ്ഠതി സര്വദാ

എപ്പോഴും മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയത്തിൽ വസിച്ചിരുന്നാലും, മറ്റുള്ളവർക്ക് അവനെ കാണാനാവില്ല; അവൻ എല്ലാം കാണുന്നു, എല്ലായ്പ്പോഴും ലോകത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

യസ്തു കാലാത്പ്രമുക്താനി കാരണാന്യഖിലാന്യപി അനന്തശക്തിരേവൈകോ ഭഗവാനധിതിഷ്ഠതി

കാലത്തിന്റെ അതീതമായി എല്ലാ കാരണങ്ങളും അവസാനിച്ചാലും അനന്തശക്തിയുള്ള ഭഗവാൻ ഒരുത്തൻ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നു.

ന യസ്യ ദിവസോ രാത്രിര്ന സമാനോ ന ചാധികഃ സ്വഭാവികീ പരാശക്തിര്നിത്യാ ജ്ഞാനക്രിയേ അപി

അവനിൽ ദിവസം ഇല്ല, രാത്രി ഇല്ല, തുല്യനും അതിലധികനുമില്ല; അവന്റെ പരാശക്തി സ്വാഭാവികവും ശാശ്വതവും ജ്ഞാനവും പ്രവർത്തിയും ആണു.

യദിദം ക്ഷരമവ്യക്തം യദപ്യമൃതമക്ഷരമ് താവുഭാവക്ഷരാത്മാനാവേകോ ദേവഃ സ്വയം ഹരഃ

ക്ഷരവും അവ്യക്തവും, അമൃതവും അക്ഷരവും — ഇവ രണ്ടിന്റെയും ആത്മാവായ ഒരേയൊരു ദൈവം സ്വയം ഹരനാണ്.