ശിവപുരാണമ്

ശബ്ദാര്ഥന്യായസംയുക്തൈ രാഗമാര്ഥൈര്വിഭൂഷിതമ് ശ്വേതകല്പപ്രസംഗേന വായുനാ കഥിതം പുരാ

ശബ്ദവും അർത്ഥവും യുക്തിയും ചേർന്ന, രസകരമായ വിഷയങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, ശ്വേതകല്പത്തിൽ വായു മുൻപേ പറഞ്ഞ പുരാണമാണിത്.

വിദ്യാസ്ഥാനാനി സര്വാണി പുരാണാനുക്രമം തഥാ തത്പുരാണസ്യ ചോത്പത്തിം ബ്രുവതോ മേ നിബോധത

എല്ലാ വിദ്യാസ്ഥാനങ്ങളും, പുരാണങ്ങളുടെ ക്രമവും, ഈ പുരാണത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും ഞാൻ പറയുമ്പോൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.

അംഗാനി വേദാശ്ചത്വാരോ മീമാംസാന്യായവിസ്തരഃ പുരാണം ധര്മശാസ്ത്രം ച വിദ്യാശ്ചേതാശ്ചതുര്ദശ

നാലു വേദങ്ങളും അവയുടെ അംശങ്ങളും, മീമാംസയും ന്യായശാസ്ത്രവും, പുരാണവും ധർമ്മശാസ്ത്രവും, ഇവയോടൊപ്പം പതിനാലു വിദ്യകളും,

ആയുര്വേദോ ധനുര്വേദോ ഗാംധര്വശ്ചേത്യനുക്രമാത് അര്ഥശാസ്ത്രം പരം തസ്മാദ്വിദ്യാ ഹ്യഷ്ടാദശ സ്മൃതാഃ

ആയുര്‍വേദം, ധനുര്‍വേദം, ഗാന്ധർവം, അർത്ഥശാസ്ത്രം എന്നിങ്ങനെ ക്രമത്തിൽ, അതിനുപുറമേ, പതിനെട്ട് വിദ്യകൾ അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

അഷ്ടാദശാനാം വിദ്യാനാമേതാസാം ഭിന്നവര്ത്മനാമ് ആദികര്താ കവിസ്സാക്ഷാച്ഛൂലപാണിരിതി ശ്രുതിഃ

ഇവിടെ പറയുന്ന പതിനെട്ട് വിദ്യകളിൽ, ഓരോന്നിനും വ്യത്യസ്തമായ മാർഗ്ഗങ്ങളുണ്ട്; ഇവയുടെ ആദികർത്താവും കവി സ്വയം ശൂലപാണിയാണ് എന്ന് ശാസ്ത്രം പറയുന്നു.

സ ഹി സര്വജഗന്നാഥഃ സിസൃക്ഷുരഖിലം ജഗത് ബ്രഹ്മാണം വിദധേ സാക്ഷാത്പുത്രമഗ്രേ സനാതനമ്

സകല ലോകങ്ങളുടെയും നാഥനായ അവൻ, ഈ സകല ജഗത് സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ആദിയിൽ തന്നെ തന്റെ ശാശ്വതപുത്രനായ ബ്രഹ്മാവിനെ നേരിട്ട് സൃഷ്ടിച്ചു.

തസ്മൈ പ്രഥമപുത്രായ ബ്രഹ്മണേ വിശ്വയോനയേ വിദ്യാശ്ചേമാ ദദൌ പൂര്വം വിശ്വസൃഷ്ട്യര്ഥമീശ്വരഃ

ആദ്യപുത്രനും സകല സൃഷ്ടിയുടെയും മൂലമായ ബ്രഹ്മാവിന്, ഈശ്വരൻ ഈ വിജ്ഞാനങ്ങൾ ആദ്യം തന്നു, ലോകസൃഷ്ടിക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു അത്.

പാലനായ ഹരിം ദേവം രക്ഷാശക്തിം ദദൌ തതഃ മധ്യമം തനയം വിഷ്ണും പാതാരം ബ്രഹ്മണോ ഽപി ഹി

ലോകത്തെ രക്ഷിക്കാൻ, ദേവനായ ഹരിക്ക് സംരക്ഷണശക്തി അവൻ നൽകി; അങ്ങനെ, മധ്യപുത്രനായ വിഷ്ണു ബ്രഹ്മാവിനെയും സംരക്ഷിക്കുന്നവനായി.

ലബ്ധവിദ്യേന വിധിനാ പ്രജാസൃഷ്ടിം വിതന്വതാ പ്രഥമം സര്വശാസ്ത്രാണാം പുരാണം ബ്രഹ്മണാ സ്മൃതമ്

വിദ്യ നേടിയ ബ്രഹ്മാവ്, നിർദ്ദേശപ്രകാരം സൃഷ്ടി നടത്തുമ്പോൾ, ആദ്യം സകല ശാസ്ത്രങ്ങളിലുമുള്ള പുരാണം ഓർത്തെടുത്തു.

അനംതരം തു വക്ത്രേഭ്യോ വേദാസ്തസ്യ വിനിര്ഗതാഃ പ്രവൃത്തിസ്സര്വശാസ്ത്രാണാം തന്മുഖാദഭവത്തതഃ

അതിനുശേഷം, ബ്രഹ്മാവിന്റെ വായിൽ നിന്ന് വേദങ്ങൾ പുറത്ത് വന്നു; അവന്റെ മുഖത്തിൽ നിന്ന് എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും പ്രവർത്തനം ഉദിച്ചു.

യദാസ്യ വിസ്തരം ശക്താ നാധിഗംതും പ്രജാ ഭുവി തദാ വിദ്യാസമാസാര്ഥം വിശ്വേശ്വരനിയോഗതഃ

ഭൂമിയിലെ ജനങ്ങൾ അതിന്റെ വിശാലതയെ ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നപ്പോൾ, വിശ്വേശ്വരന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം വിജ്ഞാനത്തിന്റെ സാരം ചുരുക്കി അവതരിപ്പിച്ചു.

ദ്വാപരാംതേഷു വിശ്വാത്മാ വിഷ്ണുര്വിശ്വംഭരഃ പ്രഭുഃ വ്യാസനാമ്നാ ചരത്യസ്മിന്നവതീര്യ മഹീതലേ

ഓരോ ദ്വാപരയുഗത്തിന്റെ അവസാനം, വിശ്വാത്മാവും ലോകത്തെ പോഷിക്കുന്നവനും ആയ വിഷ്ണു, വ്യാസ എന്ന പേരിൽ ഭൂമിയിൽ അവതരിക്കുന്നു.

ഏവം വ്യസ്താശ്ച വേദാശ്ച ദ്വാപരേദ്വാപരേ ദ്വിജാഃ നിര്മിതാനി പുരാണാനി അന്യാനി ച തതഃ പരമ്

അങ്ങനെ, ദ്വിജന്മാരേ, ഓരോ ദ്വാപരയുഗത്തും വേദങ്ങൾ വിഭജിക്കപ്പെട്ടു; പിന്നീട് പുരാണങ്ങളും മറ്റു ഗ്രന്ഥങ്ങളും രചിക്കപ്പെട്ടു.

സ പുനര്ദ്വാപരേ ചാസ്മിന്കൃഷ്ണദ്വൈപായനാഖ്യയാ അരണ്യാമിവ ഹവ്യാശീ സത്യവത്യാമജായത

ഇതേ ദ്വാപരയുഗത്തിൽ, സത്യവതിയുടെ മകനായി, കാട്ടിൽ ഹോമം ചെയ്യുന്നവനായി, കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ ജനിച്ചു.

സംക്ഷിപ്യ സ പുനര്വേദാംശ്ചതുര്ധാ കൃതവാന്മുനിഃ വ്യസ്തവേദതയാ ലോകേ വേദവ്യാസ ഇതി ശ്രുതഃ

ആ മഹർഷി വേദങ്ങൾ ചുരുക്കി നാലായി വിഭജിച്ചു; അങ്ങനെ വേദങ്ങൾ വിഭജിച്ചവനെന്നർഥത്തിൽ ലോകത്ത് വേദവ്യാസൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.

പുരാണാനാഞ്ച സംക്ഷിപ്തം ചതുര്ലക്ഷപ്രമാണതഃ അദ്യാപി ദേവലോകേ തച്ഛതകോടിപ്രവിസ്തരമ്

പുരാണങ്ങൾ അവൻ നാലുലക്ഷം ശ്ലോകങ്ങളായി ചുരുക്കി; എന്നാൽ ഇന്നും ദേവലോകത്ത് അവയുടെ വ്യാപ്തി നൂറുകോടിയാണ്.

യോ വിദ്യാച്ചതുരോ വേദാന് സാംഗോപണിഷദാന്ദ്വിജഃ ന ചേത്പുരാണം സംവിദ്യാന്നൈവ സ സ്യാദ്വിചക്ഷണഃ

നാലു വേദങ്ങളും അതിന്റെ അംഗങ്ങളുമായി ഉപനിഷത്തുകളും അറിയുന്ന ദ്വിജൻ, പുരാണം അറിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ ജ്ഞാനിയല്ല.

ഇതിഹാസപുരാണാഭ്യാം വേദം സമുപബൃംഹയേത് ബിഭേത്യല്പശ്രുതാദ്വേദോ മാമയം പ്രതരിഷ്യതി

വേദം ഇതിഹാസവും പുരാണവും ചേർത്ത് സമ്പുഷ്ടമാക്കണം; കുറച്ച് മാത്രം കേട്ടാൽ വേദം ഭയപ്പെടുന്നു, ഞാൻ അതിനെ അതിജീവിക്കും എന്ന്.

സര്ഗശ്ച പ്രതിസര്ഗശ്ച വംശോ മന്വംതരാണി ച വംശാനുചരിതം ചൈവ പുരാണം പഞ്ചലക്ഷണമ്

സൃഷ്ടി, പ്രതിസൃഷ്ടി, വംശം, മന്വന്തരങ്ങൾ, വംശാനുചരിതം — ഇവയാണ് പുരാണത്തിന്റെ അഞ്ചു ലക്ഷണങ്ങൾ.

ദശധാ ചാഷ്ടധാ ചൈതത്പുരാണമുപദിശ്യതേ ബൃഹത്സൂക്ഷ്മപ്രഭേദേന മുനിഭിസ്തത്ത്വവിത്തമൈഃ

പതിനായിരം രൂപത്തിലും എട്ടായിരം രൂപത്തിലും, വലിയതും സൂക്ഷ്മവുമായ വ്യത്യാസങ്ങളോടെ, സത്യജ്ഞാനികൾ ആയ മുനികൾ പുരാണം ഉപദേശിക്കുന്നു.

ബ്രാഹ്മം പാദ്മം വൈഷ്ണവം ച ശൈവം ഭാഗവതം തഥാ ഭവിഷ്യം നാരദീയം ച മാര്കംഡേയമതഃ പരമ്

ബ്രാഹ്മം, പദ്മം, വൈഷ്ണവം, ശൈവം, ഭാഗവതം, ഭവിഷ്യം, നാരദീയം, മാർകണ്ടേയമെന്നിങ്ങനെ പ്രധാന പുരാണങ്ങൾ ഉണ്ട്.

ആഗ്നേയം ബ്രഹ്മവൈവര്തം ലൈംഗം വാരാഹമേവ ച സ്കാന്ദം ച വാമനം ചൈവ കൌര്മ്യം മാത്സ്യം ച ഗാരുഡമ്

അഗ്നേയവും, ബ്രഹ്മവൈവർത്തവും, ലൈംഗവും, വാർാഹവും, സ്കാന്ദവും, വാമനവും, കൂർമ്മം, മാത്സ്യം, ഗാരുഡം എന്നിവയും ഉൾപ്പെടുന്നു.

ബ്രഹ്മാംഡം ചേതി പുണ്യോ ഽയം പുരാണാനാമനുക്രമഃ തത്ര ശൈവം തുരീയം യച്ഛാര്വം സര്വാര്ഥസാധകമ്

ബ്രഹ്മാണ്ഡവും ഉൾപ്പെടുന്നു; ഇതാണ് പുരാണങ്ങളുടെ പവിത്രമായ ക്രമം. അവയിൽ ശൈവം നാലാമത്തേതാണ്, അതെല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും സാദ്ധ്യമാക്കുന്നു.

ഗ്രംഥോ ലക്ഷപ്രമാണം തദ്വ്യസ്തം ദ്വാദശസംഹിതമ് നിര്മിതം തച്ഛിവേനൈവ തത്ര ധര്മഃ പ്രതിഷ്ഠിതഃ

ഈ ഗ്രന്ഥം ഒരു ലക്ഷം ശ്ലോകങ്ങളായി, പന്ത്രണ്ടു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ച്, ശിവൻ തന്നെയാണ് രചിച്ചത്. അതിൽ ധർമ്മം ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

തദുക്തേനൈവ ധര്മേണ ശൈവാസ്ത്രൈവര്ണികാ നരാഃ തസ്മാദ്വിമുകുതിമന്വിച്ഛഞ്ച്ഛിവമേവ സമാശ്രയേത്

അവിടെ പഠിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ധർമ്മം അനുസരിച്ച്, മൂന്ന് വർണ്ണങ്ങളിലെയും മനുഷ്യർ മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ശിവനിൽ മാത്രം ആശ്രയം തേടണം.

തമാശ്രിത്യൈവ ദേവാനാമപി മുക്തിര്ന ചാന്യഥാ

ദേവന്മാർക്കും മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നത് ശിവനിൽ ആശ്രയം വെച്ചാലാണ്; മറ്റുവഴിയില്ല.

യദിദം ശൈവമാഖ്യാതം പുരാണം വേദസംമിതമ് തസ്യ ഭേദാന്സമാസേന ബ്രുവതോ മേ നിബോധത

വേദങ്ങളോട് ഒത്തിരിക്കുന്ന ഈ ശൈവപുരാണത്തിന്റെ വിഭജനങ്ങൾ ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി പറയുന്നതു കേൾക്കൂ.

വിദ്യേശ്വരം തഥാ രൌദ്രം വൈനായകമനുത്തമമ് ഔമം മാതൃപുരാണം ച രുദ്രൈകാദശകം തഥാ

അവയാണ്: വിദ്യേശ്വരം, രൗദ്രം, ഉത്തമമായ വൈനായകം, ഔമം, മാതൃപുരാണം, അതുപോലെ രുദ്രൈകാദശകം.

കൈലാസം ശതരുദ്രം ച ശതരുദ്രാഖ്യമേവ ച സഹസ്രകോടിരുദ്രാഖ്യം വായവീയം തതഃപരമ്

കൈലാസം, ശതരുദ്രം (അതേ പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു), സഹസ്രകോടിരുദ്രം, പിന്നെ വായവീയം—ഇവയാണ് അതിനുശേഷം വരുന്നവ.