ഏതച്ഛിവപുരാണം ഹി സപ്തസംഹിതമാദരാത് പരിപൂര്ണം പഠേദ്യസ്തു സ ജീവന്മുക്ത ഉച്യതേ
ആർ എങ്കിലും ഈ ഏഴ് സംഹിതകളടങ്ങിയ ശിവപുരാണം ഭക്തിയോടെ പൂർണ്ണമായി പാരായണം ചെയ്താൽ, അവൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മോക്ഷം പ്രാപിച്ചവനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ശ്രുതിസ്മൃതിപുരാണേതിഹാസാഗമശതാനി ച ഏതച്ഛിവപുരാണസ്യ നാര്ഹംത്യല്പാം കലാമപി
ശ്രുതി, സ്മൃതി, പുരാണം, ഇതിഹാസം, ആഗമം എന്നിവയുടെ നൂറുകണക്കിന് ഗ്രന്ഥങ്ങൾ പോലും ഈ ശിവപുരാണത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗത്തിനും തുല്യമല്ല.
ശൈവം പുരാണമമലം ശിവകീര്തിതം തദ്വ്യാസേന ശൈവപ്രവണേന ന സംഗൃഹീതമ് സംക്ഷേപതഃ സകലജീവഗുണോപകാരേ താപത്രയഘ്നമതുലം ശിവദം സതാം ഹി
ശിവൻ മഹത്വപ്പെടുത്തി ശുദ്ധമായ ഈ ശൈവപുരാണം, ശൈവഭക്തനായ വ്യാസൻ ചുരുക്കമായി സമാഹരിച്ചിട്ടില്ല. എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഉപകാരപ്രദവും, താപത്രയം നശിപ്പിക്കുന്നതും, സന്മാർഗ്ഗികൾക്ക് അനുപമമായ ശുഭം നൽകുന്നതുമാണ്.
വികൈതവോ ധര്മ ഇഹ പ്രഗീതോ വേദാംതവിജ്ഞാനമയഃ പ്രധാനഃ അമത്സരാംതര്ബുധവേദ്യവസ്തു സത്കൢപ്തമത്രൈവ ത്രിവര്ഗയുക്തമ്
ഇവിടെ ധർമ്മം വഞ്ചനയില്ലാതെ ഉപദേശിക്കപ്പെടുന്നു. ഇതിന്റെ പ്രധാനമായ ഉള്ളടക്കം വേദാന്തജ്ഞാനമാണ്. അസൂയയില്ലാത്ത ജ്ഞാനികൾക്ക് അറിയേണ്ടതും, ശരിയായി സ്ഥാപിതവും, മൂന്നു പുരുഷാർത്ഥങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതുമായ വിഷയമാണിത്.
ശൈവം പുരാണതിലകം ഖലു സത്പുരാണം വേദാംതവേദവിലസത്പരവസ്തുഗീതമ് യോ വൈ പഠേച്ച ശൃണുയാത്പരമാദരേണ ശംഭുപ്രിയഃ സ ഹി ലഭേത്പരമാം ഗതിം വൈ
ശൈവപുരാണം പുരാണങ്ങളിൽ ഉത്തമമായതും, വേദാന്തജ്ഞാനത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നതും, പരമാർത്ഥത്തെ ഗായിക്കുന്നതുമാണ്. ആരെങ്കിലും അതിനെ പരമഭക്തിയോടെ പാരായണം ചെയ്യുകയോ കേൾക്കുകയോ ചെയ്താൽ, ശംഭുവിന് പ്രിയനായവനും പരമഗതിയെ പ്രാപിക്കുന്നവനും ആകുന്നു.
ഇത്യാകര്ണ്യ വചഃ സൌതം പ്രോചുസ്തേ പരമര്ഷയഃ വേദാംതസാരസര്വസ്വം പുരാണം ശ്രാവയാദ്ഭുതമ്
ഇങ്ങനെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, പരമർഷികൾ സൂതനോട് പറഞ്ഞു: 'വേദാന്തത്തിന്റെ സാരവും സമ്പൂർണ്ണതയും ഉള്ള അത്ഭുതകരമായ പുരാണം ഞങ്ങൾക്ക് പാരായണം ചെയ്യൂ.'
ഇതി ശ്രുത്വാ മുനീനാം സ വചനം സുപ്രഹര്ഷിതഃ സംസ്മരഞ്ഛംകരം സൂതഃ പ്രോവാച മുനിസത്തമാന്
മുനികൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട്, സൂതൻ അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ ശംകരനെ സ്മരിച്ച്, മഹർഷിമാരോട് പറഞ്ഞു.
ശൃണ്വംതു ഋഷയഃ സര്വേ സ്മൃത്വാ ശിവമനാമയമ് പുരാണപ്രവണം ശൈവം പുരാണം വേദസാരജമ്
എല്ലാ ഋഷികളും ശുദ്ധനായ ശിവനെ സ്മരിച്ച്, പുരാണപരമ്പര്യത്തോടും വേദസാരത്തോടും ചേർന്ന ശൈവപുരാണം കേൾക്കട്ടെ.
യത്ര ഗീതം ത്രികം പ്രീത്യാ ഭക്തിജ്ഞാനവിരാഗകമ്
അവിടെ ഭക്തിയും ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉണർത്തുന്ന മൂവക ഗാനം സ്നേഹത്തോടെ പാടപ്പെടുന്നു.
വേദാംതവേദ്യം സദ്വസ്തു വിശേഷേണ പ്രവര്ണിതമ്
വേദാന്തം വഴി അറിയപ്പെടുന്ന സത്യം ഇവിടെ വ്യക്തമായി വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ശൃണ്വംതു ഋഷയഃ സര്വേ പുരാണം വേദസാരജമ് പുരാ കാലേന മഹതാ കല്പേ ഽതീതേ പുനഃപുനഃ
എല്ലാ ഋഷികളും ഈ പുരാണം കേൾക്കട്ടെ; വേദങ്ങളുടെ സാരമായ ഇതു, പുരാതനകാലങ്ങളിലും അനവധി കല്പങ്ങളിലും വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രസംഗിക്കപ്പെട്ടതാണ്.
അസ്മിന്നുപസ്ഥിതേ കല്പേ പ്രവൃത്തേ സൃഷ്ടികര്മണി മുനീനാം ഷട്കുലീനാനാം ബ്രുവതാമിതരേതരമ്
ഇപ്പോൾ ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ കല്പത്തിൽ, സൃഷ്ടിക്കായുള്ള പ്രവർത്തനം തുടങ്ങുമ്പോൾ, ആറു വംശങ്ങളിലായിരുന്ന മുനികൾ പരസ്പരം സംവദിച്ചു.
ഇദം പരമിദം നേതി വിവാദഃ സുമഹാനഭൂത് തേ ഽഭിജഗ്മുര്വിധാതാരം ബ്രഹ്മാണം പ്രഷ്ടുമവ്യയമ്
'ഇതാണ് പരമം, ഇതല്ല' എന്നിങ്ങനെ വലിയൊരു തർക്കം അവരിൽ ഉണർന്നു; അതിനാൽ അവർ അക്ഷരനായ സ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവിനോടു ചോദിക്കാൻ സമീപിച്ചു.
വാഗ്ഭിര്വിനയഗര്ഭാഭിഃ സര്വേ പ്രാംജലയോ ഽബ്രുവന് ത്വം ഹി സര്വജഗദ്ധാതാ സര്വകാരണകാരണമ്
വിനയപൂർവമായ വാക്കുകളോടെ എല്ലാവരും കൈകൂപ്പി പറഞ്ഞു: 'നീയല്ലോ എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും സ്രഷ്ടാവും എല്ലാ കാരണങ്ങളുടെയും കാരണമുമാണ്.'
കഃ പുമാന്സര്വതത്ത്വേഭ്യഃ പുരാണഃ പരതഃ പരഃ യതോ വാചോ നിവര്തംതേ അപ്രാപ്യ മനസാ സഹ
എല്ലാ തത്വങ്ങൾക്കുമപ്പുറം, അതീതനും പുരാതനനും ആയ പരമപുരുഷൻ ആരാണ്? ആരെയാണു വാക്കും മനസ്സും എത്തിപ്പെടാതെ മടങ്ങിപ്പോകുന്നത്?
യസ്മാത്സര്വമിദം ബ്രഹ്മവിഷ്ണുരുദ്രേംദ്രപൂര്വകമ് സഹഭൂതേംദ്രിയൈഃ സര്വൈഃ പ്രഥമം സംപ്രസൂയതേ
ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും രുദ്രനും ഇന്ദ്രനും കൂടിയുള്ള എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുമൊക്കെ ആദ്യം ഉദ്ഭവിക്കുന്നത് ആരിൽ നിന്നാണ്?
ഏഷ ദേവോ മഹാദേവഃ സര്വജ്ഞോ ജഗദീശ്വരഃ അയം തു പരയാ ഭക്ത്യാ ദൃശ്യതേ നാ ഽന്യഥാ ക്വചിത്
ഈ ദേവൻ മഹാദേവനാണ്, എല്ലാം അറിയുന്നവനും ലോകങ്ങളുടെ അധിപതിയും; പരമഭക്തിയാൽ മാത്രമേ അവനെ എവിടെയും കാണാൻ കഴിയൂ, മറ്റുവഴിയില്ല.
രുദ്രോ ഹരിര്ഹരശ്ചൈവ തഥാന്യേ ച സുരേശ്വരാഃ ഭക്ത്യാ പരമയാ തസ്യ നിത്യം ദര്ശനകാംക്ഷിണഃ
രുദ്രനും ഹരിയും ഹരനും മറ്റു ദേവതാധിപതികളും എല്ലാം പരമഭക്തിയാൽ അവന്റെ ദർശനം എപ്പോഴും ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ബഹുനാത്ര കിമുക്തേന ശിവേ ഭക്ത്യാ വിമുച്യതേ പ്രസാദാദ്ദേവതാഭക്തിഃ പ്രസാദോ ഭക്തിസംഭവഃ യഥേഹാംകുരതോ ബീജം ബീജതോ വാ യഥാംകുരഃ
ഇതിൽ കൂടുതൽ എന്ത് പറയണം? ശിവഭക്തിയിലൂടെ മോക്ഷം ലഭിക്കും; ദൈവങ്ങളുടെ ഭക്തി ദയയാൽ ഉണരുന്നു, ദയ ഭക്തിയിൽ നിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത്; വിത്തിൽ നിന്ന് മുളയും മുളയിൽ നിന്ന് വിത്തും ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ.
തസ്മാദീശപ്രസാദാര്ഥം യൂയം ഗത്വാ ഭുവം ദ്വിജാഃ ദീര്ഘസത്രം സമാകൃധ്വം യൂയം വര്ഷസഹസ്രകമ്
അതിനാൽ, ഈശ്വരന്റെ കൃപയ്ക്കായി, നിങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ ചെന്നു, ദ്വിജന്മാരേ, ആയിരം വർഷം നീളുന്ന ഒരു ദീർഘയജ്ഞം നടത്തണം.
അമുഷ്യൈവാധ്വരേശസ്യ ശിവസ്യൈവ പ്രസാദതഃ വേദോക്തവിദ്യാസാരം തു ജ്ഞായതേ സാധ്യസാധനം
അവിടെ ശിവന്റെ കൃപയാൽ മാത്രം, വേദങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ജ്ഞാനത്തിന്റെ സാരവും, ലക്ഷ്യവും മാർഗവും അറിയാൻ കഴിയും.
അഥ കിം പരമം സാധ്യം കിംവാ തത്സാധനം പരമ് സാധകഃ കീദൃശസ്തത്ര തദിദം ബ്രൂഹി തത്ത്വതഃ
എന്താണ് പരമ ലക്ഷ്യം? അതിന്റെ ഉത്തമ മാർഗം ഏതാണ്? അതിനായി എങ്ങനെയുള്ള ഉപാസകനാണ് വേണ്ടത്? ഇതെല്ലാം സത്യമായി പറയൂ.
സാധ്യം ശിവപദപ്രാപ്തിഃ സാധനം തസ്യ സേവനമ് സാധകസ്തത്പ്രസാദാദ്യോ ഽനിത്യാദിഫലനിഃസ്പൃഹഃ
ലക്ഷ്യം ശിവപദം പ്രാപിക്കലാണ്; അതിന്റെ മാർഗം അവനെ സേവിക്കലാണ്; ശിവന്റെ കൃപയാൽ, നശ്വരഫലങ്ങളിൽ ആസക്തിയില്ലാത്തവനാണ് യുക്തനായ ഉപാസകൻ.
കര്മ കൃത്വാ തു വേദോക്തം തദര്പിതമഹാഫലമ് പരമേശപദപ്രാപ്തഃ സാലോക്യാദിക്രമാത്തതഃ
വേദങ്ങളിൽ നിർദ്ദേശിച്ച കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തു, അതിന്റെ മഹാഫലം സമർപ്പിച്ചാൽ, പരമേശ്വരന്റെ ലോകം പ്രാപിക്കാം; അതിന് ശേഷം സാലോക്യാദി നിലകളിലൂടെ മുന്നേറാം.
തത്തദ്ഭക്ത്യനുസാരേണ സര്വേഷാം പരമം ഫലമ് തത്സാധനം ബഹുവിധം സാക്ഷാദീശേന ബോധിതമ്
ഓരോരുത്തരുടെയും ഭക്തിയുടെ അനുസരണത്തിൽ പരമഫലം ലഭിക്കും; അതിനുള്ള മാർഗങ്ങൾ അനേകം, നേരിട്ട് ഈശ്വരൻ ഉപദേശിച്ചവയാണ്.
സംക്ഷിപ്യ തത്ര വഃ സാരം സാധനം പ്രബ്രവീമ്യഹമ് ശ്രോത്രേണ ശ്രവണം തസ്യ വചസാ കീര്തനം തഥാ
ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങൾക്കായി അതിന്റെ സാരവും മാർഗവും സംക്ഷിപ്തമായി പറയുന്നു: ചെവികൊണ്ട് കേൾക്കുക, വാക്കുകൊണ്ട് പാടുക.
മനസാ മനനം തസ്യ മഹാസാധനമുച്യതേ ശ്രോതവ്യഃ കീര്തിതവ്യശ്ച മന്തവ്യശ്ച മഹേശ്വരഃ
മനസ്സിൽ ആലോചിക്കുന്നത് മഹത്തായ ഉപായം എന്നു പറയുന്നു; മഹേശ്വരനെ കേൾക്കുകയും പാടുകയും ആലോചിക്കുകയും വേണം.
ഇതി ശ്രുതിപ്രമാണം നഃ സാധനേനാ ഽമുനാ പരമ് സാധ്യം വ്രജത സര്വാര്ഥസാധനൈകപരായണാഃ
ഇങ്ങനെ, ഈ മാർഗമാണ് ഞങ്ങൾക്ക് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ പ്രമാണം; ഇതിലൂടെ, എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും നേടാൻ മാത്രം മനസ്സോടെ പരമലക്ഷ്യം തേടുക.
പ്രത്യക്ഷം ചക്ഷുഷാ ദൃഷ്ട്വാ തത്ര ലോകഃ പ്രവര്തതേ അപ്രത്യക്ഷം ഹി സര്വത്ര ജ്ഞാത്വാ ശ്രോത്രേണ ചേഷ്ടതേ
കണ്ണുകൊണ്ടു നേരിട്ട് കാണുന്നതിലാണ് ലോകം പ്രവർത്തിക്കുന്നത്; നേരിട്ട് കാണാനാകാത്തതെല്ലാം കേൾവിയിലൂടെ അറിഞ്ഞ് പ്രവർത്തിക്കുകയാണ്.
തസ്മാച്ഛ്രവണമേവാദൌ ശ്രുത്വാ ഗുരുമുഖാദ്ബുധഃ തതഃ സംസാധയേദന്യത്കീര്തനം മനനം സുധീഃ
അതുകൊണ്ട് ആദ്യം കേൾവിയാണ് പ്രധാനമായത്; ഗുരുവിന്റെ വായിൽ നിന്ന് കേട്ടശേഷം, ജ്ഞാനികൾക്ക് പാടലും ആലോചനയും ചെയ്യാം.