ശിവപുരാണമ്

ദ്വിജന്മാരേ, ശിവപുരാണത്തിലെ വിവിധ സംഹിതകളായ പതിനൊന്ന് രുദ്രസംഹിതകളുടെ സംഖ്യ പതിന്മൂവായിരം ആണെന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കൈലാസസംഹിതയ്ക്ക് ആറായിരം ശ്ലോകങ്ങളുണ്ട്; ശതരുദ്രസംഹിത അതിന്റെ പാതിയാണ്. കോടിരുദ്രസംഹിത പതിനൊന്നു ആയിരത്തിന്റെ മൂന്നിരട്ടി ആണെന്നും, സഹസ്രകോടിരുദ്രം എന്നത് കോടി രുദ്രങ്ങളുടെ ആയിരം ഗുണം സങ്കല്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വായവീയസംഹിത സമുദ്രത്തിന്റെ നൂറിരട്ടി, ഘർമസംഹിത സൂര്യന്റെ ആയിരം ഗുണം എന്ന് ശൈവഗണന പ്രകാരം പറയപ്പെടുന്നു; ഇവയുടെ മൊത്തം സംഖ്യ ഒരു ലക്ഷം വരെയെത്തുന്നു. എന്നാൽ, വ്യാസൻ ഇതെല്ലാം ഇരുപത്തിഞ്ഞായിരം ശ്ലോകങ്ങളായി സംക്ഷേപിച്ചു. അവയിൽ ശിവപുരാണം നാലാമത്തേതാണ്, ഏഴ് സംഹിതകളായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു. പുരാതനകാലത്ത്, ശിവൻ തന്നെയാണ് ഈ പുരാണം സങ്കല്പിച്ചത്; അന്ന് ഇതിന്റെ ശ്ലോകസംഖ്യ കോടികളിൽ ആയിരുന്നു, പക്ഷേ സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ അതിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം മറന്നുപോയി. പിന്നീട്, ദ്വാപരയുഗത്തിലും മറ്റും, പുരാണങ്ങൾ പതിനെട്ടായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു; വ്യാസനും മറ്റു മഹർഷികളും ചേർന്ന് നാലു ലക്ഷത്തോളം ശ്ലോകങ്ങളായി സംക്ഷേപിച്ചു. ശിവപുരാണം ഇരുപത്തിഞ്ഞായിരം ശ്ലോകങ്ങളുമായി ഏഴ് സംഹിതകളിലായി നിലനിൽക്കുന്നു; ഇത് വേദത്തിന് തുല്യമായി വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ആദ്യത്തെ സംഹിത വിദ്യേശ്വരമാണ്; രണ്ടാംത് രൗദ്രി, മൂന്നാമത് ശതരുദ്ര, നാലാമത് കോടിരുദ്ര, അഞ്ചാമത് ഉമാ, ആറാമത് കൈലാസം, ഏഴാമത് വായവീയം എന്നിങ്ങനെ ഈ ഏഴ് സംഹിതകൾ അറിയപ്പെടുന്നു. ഈ ദിവ്യമായ ശിവപുരാണം ഏഴ് സംഹിതകളോടെ പരമോന്നതവും, ബ്രഹ്മസ്വരൂപവും, പരമഗതിയും നൽകുന്നവുമാണ്. ആർ ആരായാലും, ഭക്തിപൂർവ്വം ഈ ശിവപുരാണം മുഴുവൻ ഏഴ് സംഹിതകളായി പാരായണം ചെയ്താൽ, ജീവിച്ചിരിക്കെ മോക്ഷം പ്രാപിക്കുമെന്ന് പറയുന്നു. ശൃതി, സ്മൃതി, പുരാണ, ഇതിഹാസ, ആഗമഗ്രന്തങ്ങൾ നൂറുകണക്കിന് ഉണ്ടായാലും, അവയുടെ ഒറ്റയടിപോലും ഈ ശിവപുരാണത്തിനില്ല. ശിവൻ തന്നെ പ്രസംസിച്ച ഈ ശുദ്ധശൈവപുരാണം, ശിവഭക്തനായ വ്യാസൻ സംക്ഷേപിച്ചില്ല; എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും ഉപകാരപ്രദവും, ത്രിതാപങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുകയും, സത്സജ്ജനന്മാര്ക്ക് മംഗളപ്രദവുമാണ്. ഇവിടെ ധർമ്മം വഞ്ചനയില്ലാതെ ഉപദേശിക്കുന്നു; പ്രധാനമായും വേദാന്തജ്ഞാനമാണ് ഇതിന്റെ ഉള്ളടക്കം. ഈ ഗ്രന്ഥം ഈശ്വരാർപ്പിതമായ മൂന്നു പുരുഷാർത്ഥങ്ങളോടുകൂടി, അസൂയയില്ലാത്ത ജ്ഞാനികൾക്കായി അറിയേണ്ട വിഷയമാണ്. ശൈവപുരാണം പുരാണങ്ങളിൽ കിരീടാഭരണമായി വേദാന്തജ്ഞാനത്താൽ പ്രകാശിക്കുന്നു; പരമാർത്ഥത്തെ പാടുന്നു; ഭക്തിപൂർവ്വം ആരായാലും ശംഭുവിന് പ്രിയനായി പരമഗതി പ്രാപിക്കും. ഇങ്ങനെ മഹർഷിമാർ ഈ വചനങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവർ സൂതനോടു പറഞ്ഞു: “വേദാന്തത്തിന്റെ സാരവും സമഗ്രതയും ഉള്ള അത്ഭുതമായ പുരാണം ഞങ്ങൾക്ക് പാരായണം ചെയ്യൂ.” മഹർഷികളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട സൂതൻ, അത്യന്തം ആനന്ദത്തോടെ ശംകരനെ സ്മരിച്ച് മഹർഷിമാരോട് പറഞ്ഞു: “എല്ലാ മഹർഷിമാരും ശിവനെ സ്മരിച്ച് ശ്രവിക്കട്ടെ, പൗരാണികപരമ്പരയിൽ അധിഷ്ഠിതവും വേദസാരമായ ശൈവപുരാണം.” ഇവിടെ ഭക്തിയും ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും പ്രേമപൂർവ്വം പാടപ്പെടുന്നു. വേദാന്തം വഴി അറിയാവുന്ന സത്യസ్వరൂപം വ്യക്തമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നു. ഈ പുരാണം, വേദങ്ങളുടെ സാരമായതും, അനേകം യുക്തികളിൽ പുരാതനകാലത്തും പല മന്വന്തരങ്ങളിലും പുനഃപുനഃ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയതുമാണ്. ഈ മന്വന്തരത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കാലത്ത് ആറു ഋഷിവംശങ്ങൾ തമ്മിൽ സംവാദിച്ചു. “ഇതാണ് പരമം, ഇതല്ല” എന്ന വലിയ തർക്കം അവരിൽ ഉണർന്നു. അപ്പോൾ അവർ അക്ഷരനായ ബ്രഹ്മാവിനെ സമീപിച്ചു. കൈകൂപ്പി വിനയപൂർവ്വം അവർ പറഞ്ഞു: “ഭഗവൻ, നിങ്ങൾ ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും എല്ലാ കാരണങ്ങളുടെ കാരണവുമാണ്. എല്ലാ തത്വങ്ങളെയും അതീതനായ, പ്രാചീനനും പരമശ്രേഷ്ഠനും ആയ പരമപുരുഷൻ ആരാണ്? വാക്കും മനസ്സും എത്താൻ കഴിയാത്തവൻ. അവനിൽ നിന്നാണ് ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും രുദ്രനും ഇന്ദ്രനും എല്ലായേന്ദ്രിയങ്ങളും ആദ്യം ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. ഈ ദേവൻ, മഹാദേവൻ, സർവ്വജ്ഞനും ലോകനാഥനും ആകുന്നു; പരമഭക്തിയാൽ മാത്രമേ അവനെ കാണാൻ കഴിയൂ, മറ്റെങ്ങും അല്ല. രുദ്രനും ഹരിയും ഹരനും മറ്റ് ദേവൻമാരും എല്ലായ്പ്പോഴും പരമഭക്തിയാൽ അവന്റെ ദർശനം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇതിൽ കൂടുതൽ എന്ത് പറയണം? ശിവഭക്തിയാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും; ദേവതാഭക്തി ദയയാൽ ഉണരുന്നു; ദയ ഭക്തിയിൽ നിന്നു ജനിക്കുന്നു—വിളയറ്റത്തിൽ നിന്ന് തൈയും തൈയിൽ നിന്ന് വിളയറ്റവും ജനിക്കുന്നതുപോലെ. അതുകൊണ്ട്, ഭഗവാന്റെ അനുഗ്രഹത്തിനായി, ദ്വിജന്മാരേ, ഭൂമിയിൽ പോയി ആയിരം വർഷം ദീർഘയാഗം നടത്തണം. ആ യാഗത്തിൽ ശിവന്റെ കൃപയാൽ മാത്രം വേദജ്ഞാനത്തിന്റെ സാരവും, ചെയ്യേണ്ടതും ഉപായവും അറിയാം. ഇപ്പോൾ, പരമഗതി എന്താണ്? അതിലോന്നതമായ ഉപായം എന്താണ്? എങ്ങനെയുള്ള ഉപാസകനാണ് വേണ്ടത്? സത്യം പറഞ്ഞുതരൂ. പരമഗതി ശിവപദപ്രാപ്തിയാണ്; ഉപായം അവനോടുള്ള സേവനമാണ്; ഉപാസകൻ, അവന്റെ കൃപയാൽ അശാശ്വതഫലങ്ങളിൽ ആസക്തിയില്ലാത്തവനാണ്. വേദങ്ങളിൽ നിർദ്ദേശിച്ച കർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു, അതിന്റെ മഹാഫലം സമർപ്പിച്ചാൽ, ഭഗവാന്റെ പരമപദം, അവന്റെ ലോകത്തിൽ പങ്കാളിയായി തുടങ്ങിയ നിലകൾ കടന്നാണ് പ്രാപിക്കുന്നത്. ഓരോരുത്തരുടെയും ഭക്തിയനുസരിച്ച് പരമഫലം ലഭിക്കും; ഉപായങ്ങൾ പലവിധമാണ്, ഭഗവാൻ നേരിട്ട് ഉപദേശിച്ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാം സംക്ഷേപമായി ഞാൻ സാരം പറയുന്നു: കാതാൽ ശ്രവിക്കലും, വായാൽ പാരായണവും. മനസ്സിൽ ധ്യാനം ചെയ്യലും വലിയ ഉപായമായാണ് പറയപ്പെടുന്നത്; മഹേശ്വരനെ ശ്രവിക്കാനും പാരായിക്കാനും ചിന്തിക്കാനുമാണ്. അതിനാൽ, ഈ ശാസ്ത്രാധികാരമാണ് ഉപായം; അതിലൂടെ, എല്ലാ ലക്ഷ്യസിദ്ധിക്കായി ഭക്തിയോടെ പരമഗതിയെ പ്രാപിക്കണം. ജനങ്ങൾ കണ്ണാൽ നേരിട്ട് കാണുന്നതിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; എന്നാൽ, എല്ലായിടത്തും, കാണാനാവാത്തത്, കേൾവിയിലൂടെ അറിഞ്ഞ് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ശ്രവണമാണ് പ്രധാനം; ഗുരുവിന്റെ വചനം കേട്ടശേഷം, ജ്ഞാനി ശേഷിക്കുന്ന പാരായണവും ധ്യാനവും നിർവഹിക്കുന്നു. — ഇങ്ങനെയാണ് ശിവപുരാണത്തിന്റെ മഹത്വവും, അതിന്റെ സംഹിതകളുടെയും സാരവും, അതിനെ ശ്രവിക്കലിന്റെയും പാരായണത്തിന്റെയും ഫലവും മഹർഷികൾക്കും, ഭക്തർക്കും സൂതൻ വിശദീകരിച്ചത്.