ശിവപുരാണമ്

ലിംഗത്തിന്റെ താഴെ ഭാഗം മറയ്ക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിന്റെ മുകളിലഭാഗം മറവില്ലാതെ തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. താഴെ ഭാഗം നിർമിതമാണ്, മുകളിലഭാഗം നിർമിതമല്ല. ആ താഴെ ഭാഗത്താണ് ശക്തിയുടെ ലോകങ്ങൾ, നൂറുനിലമ്പരമായിട്ടുള്ളവ. അതിന് താഴെ ബിന്ദു രൂപം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു, മുകളിൽ നാദരൂപം. താഴെ കര്‍മലോകം, മുകളിലേത് ജ്ഞാനലോകം. മുകളിലഭാഗത്ത് നമസ്കാരം അഹങ്കാരത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നു; ജനനത്തിൽ നിന്നുള്ള മറവ് അവിടെ നിരോധിക്കേണ്ടതല്ല. ജ്ഞാനത്തിന്റെ അർത്ഥത്തിൽ ഈ മറവ് അകറ്റപ്പെടുന്നു; ഭൗതികത്വത്തെ ആരാധിക്കുന്നവർ അതിനകത്താണ് പര്യടനം ചെയ്യുന്നത്. എന്നാൽ, അന്തർആത്മയെ ആരാധിക്കുന്നവർ അതിനുമുകളിൽ, മഹാലിംഗലോകത്തിലെ അഭേദ്യഭാഗത്തേക്കാണ് ഉയരുന്നത്. പ്രകൃതിയാൽ തുടങ്ങുന്ന എട്ടുവിധ ബന്ധങ്ങൾ അവിടെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; അതിനാൽ ലോകീയവും വൈദികവുമായ കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെയാണ് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. അധർമ്മത്തിന്റെ കാളയുടെ മേൽ കയറി കാലചക്രം ചുറ്റുന്നു; എന്നാൽ സത്യം മുതലായ ഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നരായ ശിവഭക്തർ അതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തരാണ്. അതിനുമുകളിൽ, ധർമ്മം കാളരൂപത്തിൽ, ബ്രഹ്മചാര്യത്തെ ആധാരമാക്കി, ശിവലോകത്തിന്റെ മുൻപന്തിയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. സത്യവും മറ്റ് ഗുണങ്ങളും കാളയുടെ കാൽപാദങ്ങളാണ്; ക്ഷമയാണ് കൊമ്പ്, ശാന്തിയാണ് ചെവി, വേദധ്വനിയാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു; വിശ്വാസം കണ്ണുകളാണ്, ശ്വാസം ഗുരുവാണ്, ജ്ഞാനം മനസ്സാണ്. കർമ്മം മുതലായ കാളകൾ കാരണങ്ങളിൽ ഇടംപിടിക്കുന്നു; കർമധർമ്മം കാലത്തിന് അപ്പുറം നിലകൊള്ളുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്, വിഷ്ണുവിന്, മഹേശ്വരന് ഓരോരുത്തർക്കും ഒരു ദിവസം ആയുസ്സാണ്. കാരണത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിലെത്തുന്നവർ കാരണബ്രഹ്മമാണെന്ന് പറയുന്നു; ഗന്ധാദികളുടെ മുകളിൽ അവരെ സദാ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അവിടെ പതിനാലു ലോകങ്ങൾ സൂക്ഷ്മഗന്ധസ്വഭാവമുള്ളവയാണ്; വീണ്ടും, പതിനാലു ലോകങ്ങൾ കാരണവിഷ്ണുവിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. കാരണരുദ്രന്റെ ലോകങ്ങൾ ഇരുപത്തിയെട്ടാണ്; അതിനുമുകളിൽ കാരണീശന്റെ ലോകങ്ങൾ അമ്പത്താറാണ്. ശിവൻ ആദരിക്കുന്ന ബ്രഹ്മചാര്യലോകം ജ്ഞാനകൈലാസത്തിൽ, അഞ്ചു വേലികളാൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു. അഞ്ചു വൃത്തങ്ങളാൽ ചേരുകയും, ബ്രഹ്മണിന്റെ അഞ്ചു ശക്തികളാൽ സമ്പന്നവും, ആദിശക്തിയുമായി ഏകീകരിച്ചും, അവിടെയാണ് ആദിലിംഗം. ഇതാണ് പരമാത്മാവായ ശിവന്റെ വാസസ്ഥലം; അവിടെ പരമേശ്വരൻ പരമശക്തിയുമായി ഏകീകരിച്ചു നിലകൊള്ളുന്നു. സൃഷ്ടി, നിലവ്, സംഹാരം, മറവ്, അനുഗ്രഹം—ഈ അഞ്ചു കർമ്മങ്ങളിൽ അദ്വിതീയനായവൻ, സത്യം, ചൈതന്യം, ആനന്ദം അവന്റെ സ്വരൂപം. ധ്യാനവും ധർമ്മവും അവന്റെ സ്വഭാവമാണ്; അനുഗ്രഹം നൽകുന്നതിൽ എപ്പോഴും ലീനനായി, സമാധിസ്ഥിതിയിൽ ഇരുന്നു, സ്വാത്മാനന്ദത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു. സന്ധ്യാദികൾ ചെയ്തുകൊണ്ട്, ധ്യാനത്തിലൂടെ, ക്രമമായി അവന്റെ ദർശനം പ്രാപ്യമാണ്; നിത്യകർമാദികൾ ചെയ്യുമ്പോൾ മനസ്സ് ശിവകർമ്മങ്ങളിൽ ഭക്തിയോടെ ലയിക്കുന്നു. ശിവകർമ്മങ്ങളിൽ നിന്ന് ശിവജ്ഞാനം നേടാൻ ശ്രമിക്കണം; ആ ദർശനം പ്രാപിക്കുന്നവർ സംശയമില്ലാതെ മുക്തരാവുന്നു. മുക്തി എന്നത് സ്വാത്മസുഖം, സ്വരൂപാനന്ദം; കർമ്മ, തപസ്, ജപം, ജ്ഞാനം, ധ്യാനം—ഇവയിൽ दृഢമായി നിലകൊള്ളുന്നു. ശിവദർശനം പ്രാപിച്ചവൻ സ്വാത്മസുഖത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു, സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങൾകൊണ്ട് മലിനതയെ അകറ്റുന്നതുപോലെ. കാരുണ്യശാലിയായ ശംഭു അജ്ഞാനത്തെ അകറ്റുന്നു; അജ്ഞാനം അകറ്റുമ്പോൾ ശിവജ്ഞാനം ഉണരുന്നു. ശിവജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് സ്വരൂപാനന്ദം ലഭിക്കുന്നു; ആ സ്വരൂപാനന്ദം പൂർണ്ണമാക്കിയവൻ സർവസിദ്ധനാവുന്നു. വേറെ, ഒരു ലക്ഷം ജന്മങ്ങൾക്കുശേഷം ബ്രഹ്മാവിന്റെ സ്ഥിതിയിലെത്തുന്നു; വീണ്ടും ഒരു ലക്ഷത്തിനുശേഷം വിഷ്ണുസ്ഥിതിയിൽ എത്തുന്നു. വീണ്ടും ഒരു ലക്ഷത്തിന് ശേഷം രുദ്രസ്ഥാനവും, വീണ്ടും ഒരു ലക്ഷത്തിന് ശേഷം ഐശ്വര്യസ്ഥാനവും പ്രാപിക്കുന്നു. ഇതുപോലെ, സമഗ്രമായ ഭാവനയോടെ ജപം ചെയ്താൽ, ശിവലോകം മുതലായവയുടെ സാരമായ കാലചക്രം പ്രാപ്യമാണ്. കാലചക്രം അഞ്ചുവിധമാണ്—സൃഷ്ടിചക്രം ബ്രഹ്മാവിന്റെത്, ഭോഗചക്രം വിഷ്ണുവിന്റെത്, ക്രോധചക്രം രുദ്രന്റെത്, മോഹചക്രം ഈശ്വരന്റെത്; ജ്ഞാനമോഹരൂപമായ ശിവചക്രം പണ്ഡിതർ അറിയുന്നു. വേറെ, പത്തു കോടി ജന്മങ്ങൾക്കുശേഷം കാരണബ്രഹ്മസ്ഥാനവും, വീണ്ടും പത്തു കോടിക്കുശേഷം അതിന്റെ ഐശ്വര്യവും പ്രാപിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, അനുപമമായ ശക്തിയുള്ള വിഷ്ണുസ്ഥാനവും, മറ്റുള്ളവയും പ്രാപിച്ച്, ആ വലിയ ആത്മാവിന്റെ ഐശ്വര്യവും നേടുന്നു. മുഴുവൻ ഭക്തിയോടെ ഒരു നൂറു കോടി പ്രാവശ്യം മന്ത്രജപം ചെയ്താൽ, അഞ്ചാം വേലിക്ക് അപ്പുറം ശിവലോകം പ്രാപ്യമാണ്. അവിടെ രാജസദസ്സും, നന്ദിയുടെ പരമാസനവും, തപസ്സിന്റെ രൂപമായ കാളയും കാണാം. പഞ്ചമാവശ്യവേലിയാണ് സദ്യോജാതന്റെ സ്ഥലം; നാലാമത്തേത് വാമദേവന്റെ സ്ഥലം. അഘോരന്റെ വാസം മൂന്നാമത്തെ പരമവേലിയിലാണ്; ശംഭുവായ പുരുഷന്റെ സ്ഥലം രണ്ടാം ശുഭവേലിയിലാണ്. ഈശാനന്റെ പരമസ്ഥാനം ആദ്യവേലിയിലാണ്; ധ്യാനധർമ്മസ്ഥാനം അഞ്ചാമത്തെ മണ്ഡപത്തിൽ. അവിടെ ബാലിനാഥന്റെ ആസനം പൂർണ്ണാമൃതം നൽകുന്നു; നാലാമത്തെ മണ്ഡപം ചന്ദ്രശേഖരസ്വരൂപം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. മൂന്നാമത്തെ പരമമണ്ഡപം സോമസ്കന്ദന്റെ സ്ഥലം; രണ്ടാമത്തെ മണ്ഡപം പണ്ഡിതർ നൃത്യമണ്ഡപം എന്നറിയുന്നു. ഇങ്ങനെ, ശിവലോകത്തിലെ അതിദിവ്യമായ ഘടനയും, അവിടത്തെ സ്ഥാനങ്ങളുമാണ് മഹാത്മാക്കൾക്ക് ഉണരുന്നത്—അവിടെ ശിവസാക്ഷാത്കാരത്തിൽ ആത്മാനന്ദം നിറയുന്നു.