ഒരു ചെറിയ വിളക്കു പോലും വലിയ ഇരുണ്ടത്വം നീക്കം ചെയ്യുന്നതുപോലെ, അൽപം മാത്രമായ യോഗ അഭ്യാസം പോലും വലിയ പാപങ്ങൾ ദൂരീകരിക്കുന്നു. വിശ്വാസത്തോടെ ഒരു നിമിഷം പോലും പരമേശ്വരനെ ധ്യാനിക്കുന്നവന് അനന്തമായ ഗുണഫലങ്ങൾ ലഭിക്കും. തീർത്ഥയാത്രക്ക്, വ്രതങ്ങൾക്ക്, യാഗങ്ങൾക്ക് സമമായതൊന്നും ധ്യാനത്തിന് ഇല്ല; അതുകൊണ്ട്, ധ്യാനം അഭ്യസിക്കേണ്ടതാണ്. യോഗികൾ വെള്ളം നിറഞ്ഞ തീർത്ഥയാത്രകളിലേക്കോ, കല്ലോ മണ്ണോ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ദേവതകളിലേക്കോ പോകുന്നില്ല; അവരുടെ വിശ്വാസം തങ്ങളുടെ ആത്മാവിലാണ്. യോഗികൾക്ക് സൂക്ഷ്മശരീരം ദൈവികമായി നേരിട്ട് അനുഭവപ്പെടുന്നു; യോഗം അഭ്യസിക്കാത്തവർക്ക് മണ്ണോ മരമോ കൊണ്ടുള്ള ദൈവരൂപങ്ങൾ മാത്രമാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. ഒരു രാജാവിന്റെ പ്രാസാദത്തിൽ വസിക്കുന്നവരാണ് രാജാവിന് പ്രിയം, പുറത്തുള്ളവർക്ക് ആ പ്രിയത്വം ഇല്ല; അതുപോലെ, അകത്ത് ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ചവരാണ് ശംഭുവിന് പ്രിയം, പുറത്ത് കർമ്മങ്ങളിൽ മാത്രം ലയിച്ചവരല്ല. ലോകത്തിൽ പുറത്തു നിൽക്കുന്നവർ, രാജാവിന്റെ പ്രാസാദത്തിൽ കണ്ടാലും, അധികം ഫലം അനുഭവിക്കാറില്ല; അതുപോലെ, ഇവിടെ കർമ്മങ്ങൾ മാത്രം ചെയ്യുന്നവർക്ക് വലിയ ഫലമില്ല. ജ്ഞാനവും യോഗവും തേടുന്നവർ വഴിയിൽ പരാജയപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, യോഗത്തിൽ നടത്തിയ പരിശ്രമം കൊണ്ട് അവർ രുദ്രലോകത്തിൽ എത്തും. അവിടെ സുഖം അനുഭവിച്ച ശേഷം, യോഗികളുടെ കുടുംബത്തിൽ ജനനം ലഭിക്കും; വീണ്ടും ജ്ഞാനവും യോഗവും നേടുകയും, ലോകമാന്ധ്യത്തിൽ നിന്ന് മുക്തനാകുകയും ചെയ്യും. യോഗം അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനും, മഹായാഗങ്ങൾ നടത്തിയും ലഭിക്കാത്ത സ്ഥിതിയിൽ എത്തും. വേദജ്ഞന്മാരായ ഒരു കോടി ദ്വിജന്മാരെ ആരാധിച്ച് ലഭിക്കുന്ന ഫലവും, ശിവയോഗിക്ക് ഒരു ദാനം നൽകിയാൽ ലഭിക്കും. യാഗങ്ങൾ, ഹോമങ്ങൾ, തീർത്ഥയാത്രകൾ എന്നിവയിൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലങ്ങൾ, യോഗി അന്നദാനമിലൂടെ മുഴുവൻ നേടും. ശിവയോഗികളെ നിന്ദിക്കുന്നവരും, അതു കേൾക്കുന്നവരും, യമന്റെ അധീനതയിലുള്ള നരകത്തിൽ വീഴും. യോഗികളെ ദോഷം പറയുന്നവന് കേൾക്കുന്നവനും പാപത്തിൽ പങ്കാളിയാണ്; കേൾക്കുന്നവൻ കൂടുതൽ പാപം ചെയ്യുന്നു, അതിനാൽ കഠിന ശിക്ഷയ്ക്ക് അർഹനാണ്. എന്നാൽ ശിവയോഗികളെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കുന്നവർ, ശിവന്റെ അനന്ത സുഖങ്ങളും യോഗവും അറിയുന്നു; സുഖം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ശിവയോഗികളെ ആരാധിക്കണം. ശിവയോഗികൾക്ക് ആശ്രയം, ഭക്ഷണം, പാനീയം, കിടക്ക, വസ്ത്രം മുതലായവ നൽകുമ്പോൾ, അവരുടെ യോഗശാസ്ത്രം പാപത്തിന്റെ അടി കൊണ്ട് തകർന്നുപോകുന്നില്ല. അരി Dane പോലെ, യോഗികൾ പാപത്തോട് കഠിനമായിരിക്കുന്നു; അവർ ദുരിതങ്ങൾ കൊണ്ടും അഴുക്കിൽ പെടുന്നില്ല, ജലത്തിൽ തളിയാത്ത താമരയിലുപോലെ. ശിവയോഗം ഭജിക്കുന്ന സന്യാസി എപ്പോഴും താമസിക്കുന്ന സ്ഥലവും ശുദ്ധമാകുന്നു; അതുപോലെ, നേരത്തേ ശുദ്ധമായിരുന്ന സ്ഥലത്തിന് കൂടുതൽ ശുദ്ധത ലഭിക്കും. അതുകൊണ്ട്, എല്ലാ മറ്റു കര്മ്മങ്ങള് ഉപേക്ഷിച്ച്, ശിവയോഗം അഭ്യസിക്കണം, എല്ലാ ദു:ഖങ്ങള് നീക്കുന്നതിനായി. യോഗി, യോഗഫലങ്ങള് നേടിയ ശേഷം, ലോകക്ഷേമത്തിനായി ആഗ്രഹിച്ചാൽ, ഇഷ്ടാനുസരണം സുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ ഇഷ്ടാനുസരണം ഇവിടെ തന്നെ തുടരാം. ലോകസുഖം അപ്രധാനമെന്നു കരുതുന്നവൻ, അത് ഉപേക്ഷിച്ച്, വേര്പാട് യോഗം വഴി, സ്വയം കർമ്മത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകാം. മരണസമീപം, ദോഷചിഹ്നങ്ങൾ എന്നിവ കാണുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ യോഗം ആരംഭിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ശിവയുടെ പുണ്യസ്ഥലത്തേക്ക് പോകണം. അവിടെ സ്ഥിരതയോടെ മനസ്സോടെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, രോഗമോ മറ്റു കാരണങ്ങളോ ഇല്ലാത്താലും, സ്വയം യാത്രചെയ്യുന്നു. ഉപവാസം, ശിവയുടെ അഗ്നിയിൽ ശരീരം അർപ്പിക്കൽ, ശിവയുടെ തീർത്ഥങ്ങളിൽ ശരീരം മുക്കൽ എന്നിവയിലൂടെ, ശിവശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പറയുന്ന വിധത്തിൽ ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, liberation ലഭിക്കും. രോഗം മുതലായ ദുരിതങ്ങൾ കൊണ്ടും ശിവപുണ്യസ്ഥലത്തിൽ ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, liberation ഉറപ്പാണ്. ഉപവാസം മുതലായവയിലൂടെ, ശാസ്ത്രത്തിൽ മനസ്സു ഉറച്ചതോടെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതാണു നല്ലത്. ശിവനേ നിന്ദിക്കുന്നവനെ കൊല്ലുകയും, അല്ലെങ്കിൽ അതിൽ പീഡിതനാവുകയും, ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, വീണ്ടും ജനനം ഇല്ല. ശിവനേ നിന്ദിക്കുന്നവനെ കൊല്ലാൻ കഴിയാതെ, സ്വയം മരിച്ചാലും, ഇരുപത്തൊന്ന് തലമുറകൾ liberation നേടും. ശിവനോ ശിവഭക്തനോ വേണ്ടി ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവനിൽ liberation വഴിയിൽ തുല്യൻ ആരുമില്ല. അതിനാൽ, ഈ മാർഗങ്ങളിൽ ഏതെങ്കിലും വഴി, samsara-യിൽ നിന്ന് liberation വേഗത്തിൽ ലഭിക്കും. ആറ് മാർഗങ്ങൾ ശുദ്ധീകരിച്ച് ശരിയായ രീതിയിൽ മരിച്ചാൽ, മൃഗങ്ങളെ പോലെ, അന്ത്യകർമ്മങ്ങൾ ആവശ്യമില്ല. ശിവന്റെ ആചരണം, ശിവജ്ഞാനാന്വേഷണം എന്നിവയ്ക്ക് വേണ്ടി, സ്വന്തം മകനായാലും മറ്റുള്ളവരായാലും, അശുദ്ധി ആചരണം വേണ്ട; ശരീരം മണ്ണിൽ അടക്കം ചെയ്യാം, അല്ലെങ്കിൽ ശുദ്ധമായ അഗ്നിയിൽ ദഹിപ്പിക്കാം. ജലത്തിൽ ഇടാം, ശിവയുടെ സ്ഥലത്ത് ഉപേക്ഷിക്കാം, മരമോ മണ്ണോ പോലെ; അല്ലെങ്കിൽ ആഗ്രഹിച്ച ചടങ്ങ് ചെയ്യാം. സൗഭാഗ്യം മാത്രം ചെയ്യണം, യോഗ്യതയനുസരിച്ച്, ശിവഭക്തരെ സംതൃപ്തിപ്പെടുത്തണം; ശൈവന്റെ സമ്പത്ത് ശൈവർക്കോ ശൈവവംശത്തവർക്കോ നൽകണം. ഇങ്ങനെ, ഉപമന്യുവിന് യാദവനിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ജ്ഞാനവും യോഗവും വായു മഹർഷി സന്യാസികൾക്ക് വിവരിച്ചു, സമീപിച്ചവരെ നമസ്കരിച്ചു, അക്ഷരജ്ഞാനിയായ വായു അസ്തമയ സമയത്ത് ആകാശത്തിലേക്ക് അദൃശ്യനായി. അടുത്ത ദിവസം, നൈമിശാരണ്യത്തിലെ സന്യാസികൾ, യാഗസമാപ്തിയിൽ, പ്രഭാതത്തിൽ, സമാപനസ്നാനം ചെയ്യാൻ ഒരുമിച്ചു പുറപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞാനുസരണം, സരസ്വതി ദേവി, സന്തോഷത്തോടെ, പുണ്യവും മധുരവുമായ നദിയായി ഒഴുകിയതും. സരസ്വതി നദിയെ കണ്ട സന്യാസികൾ, സന്തോഷഭരിതമായ മനസ്സോടെ, യാഗം സമാപിച്ച് അവിടെ സ്നാനം ചെയ്തു. ദേവതകൾക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും ആ പുണ്യജലത്തിൽ തൃപ്തി നൽകി, മുമ്പത്തെ സംഭവങ്ങൾ ഓർത്ത്, അവർ വാരാണസിയിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു.