ശിവപുരാണമ്

ഏകാക്ഷരമായുള്ള 'ഉ' എന്നതിൽ നിന്ന് വിഷ്ണു രണ്ടു രൂപങ്ങളായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അതുപോലെ 'ം' എന്ന ഏകാക്ഷരത്തിൽ നിന്ന് ശിവനും, അതായത് രുദ്രനും, പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു. മഹാദേവന്റെ വലതുവശത്ത് നിന്ന് ആത്മസ്വരൂപനായ ബ്രഹ്മാവും, ഇടതുവശത്ത് നിന്ന് വിജ്ഞാനസ്വരൂപനായ വിഷ്ണുവും ഉദിച്ചുവന്നു. ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് നിർമ്മലനായ നീലരുദ്രൻ, ശിവൻ, ഉത്ഭവിച്ചു; അദ്ദേഹം ബ്രഹ്മാവായി സൃഷ്ടിയെ ആരംഭിക്കുന്നു, വിഷ്ണുവായി സംരക്ഷിക്കുന്നു, മറ്റേടത്ത് മായയും വിതറുന്നു. രുദ്രൻ തന്നെ സംഹാരത്തിനും, ഈ രണ്ടിനും നിയന്ത്രകനുമാണ്. ഇങ്ങനെ, ഈ മൂന്ന് ദേവന്മാരും ലോകത്തിന്റെ കാരണങ്ങൾ ആണെന്ന് പറയുന്നു. അവരിലെ മൂലകാരണം ശിവനാണ്—മൂന്നു കാരണങ്ങളുടെയും ആധാരം. ഈ സത്യാർത്ഥം മനസ്സിലാക്കാതെ, മോഹത്തിലും വൈരത്തിലും പറ്റി, ബ്രഹ്മാവിനും വിഷ്ണുവിനും ഇടയിൽ ലിംഗചിഹ്നം പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടു, അവരെ ഉണർത്തുവാൻ. അതിനാൽ തന്നെ, അഥർവവേദത്തിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ, ഋക്, യജുര്, സാമവേദങ്ങളുടെയും അനേകം ശാഖകളുടെയും ശ്ലോകങ്ങളിൽ എന്നെ ഈ പേരിൽ വിളിക്കുന്നു. വേദങ്ങളിൽ, ദേവന്മാരുടെ സ്വന്തം വായിൽ നിന്നു നേരിട്ട് പ്രസ്താവിച്ചിട്ടും, അവർക്ക് അതിന്റെ അർത്ഥം സ്വപ്നത്തിൽ അനുഭവിച്ചപോലെ പൂർണ്ണമായി ഗ്രഹിക്കാനാവുന്നില്ല. അവരുടെ അജ്ഞാനവും അന്ധകാരവും മാറ്റാൻ, എല്ലാ സത്യം ലിംഗത്തിൽ ആക്കിയിരിക്കുന്നു—വേദങ്ങളിൽ പറയുന്നതുപോലെ. എല്ലാം ലിംഗത്തിൽ സ്തബ്ധമായിരിക്കുന്നതും അതിന്റെ കൃപയാൽ, ബ്രഹ്മാവിനും വിഷ്ണുവിനും മനസ്സിൽ സമാധാനം ലഭിച്ചു, അവർ ഉണർന്നു. അവർക്ക് സൃഷ്ടിയുടെ ഉത്ഭവവും സംഹാരവും, ആറു മാർഗ്ഗങ്ങളുടെ യാഥാർത്ഥ്യവും, അതിനപ്പുറം പരമപദവും, ആ പദത്തിന്റെ ധാരകനായ പുരുഷനും വെളിപ്പെട്ടു. ഏറ്റവും പരമമായ ബ്രഹ്മം, അഖണ്ഡമായ ശിവൻ, ലോകത്തിന്റെ നിത്യാധിപതിയായി നിലകൊള്ളുന്നു—ബന്ധിതരായ ജീവികളും ബന്ധങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഈ ലോകത്തിന്റെ യജമാനൻ. ഭയമില്ലാത്ത, വർദ്ധിയില്ലാത്ത, ക്ഷയമില്ലാത്ത, അകത്തും പുറത്തും സാന്നിധ്യമുള്ള, എന്നാൽ അതിൽ നിന്ന് അകറ്റമുള്ളതും, എല്ലാ അതിരുകളും അതിജീവിച്ചതും, എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും അതിജീവിച്ചവനും, ചിഹ്നരഹിതനും, വിവരണാതീതനും, വാക്കിനും മനസ്സിനും അപ്പുറത്തുള്ളതുമായവനും. ഒറ്റ പ്രകാശസ്വരൂപിയായ, ശാന്തമായ, സദാ പ്രകാശിക്കുന്ന, എല്ലാ മംഗളങ്ങളുടെ ആധാരമായ, അതിവിശിഷ്ടമായ ശക്തിയുള്ളവനാണ് ശിവൻ. ഈ വിശേഷതകൾ അറിഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവും നാരായണനും ഭയത്തോടെയും ഭക്തിയോടെയും കൈകൾ കണകെട്ടി തലയിൽ വച്ചു, ഈപ്രകാരം പ്രാർത്ഥിച്ചു: "ദേവാ, ഞാൻ അജ്ഞാനിയോ വിജ്ഞാനിയോ ആയിരിക്കട്ടെ, നിങ്ങൾ എന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു. ഈ വലിയ സംശയത്തിൽ ഞാൻ വീണു; ഇവിടെ ആരാണ് കുറ്റക്കാരൻ? എന്റെ അജ്ഞാനം നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിലനിൽക്കട്ടെ; ഭയമില്ലാതെ ആരാണ് തന്റെ കർത്തവ്യത്തെക്കുറിച്ചോ മറ്റുള്ളവരുടെ കർത്തവ്യത്തെക്കുറിച്ചോ സംസാരിക്കുക? ദേവാദിദേവാ, ഞങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഈ വിവാദവും ശുഭകരമാണ്, കാരണം നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിക്കുന്നത് ഫലപ്രദമാണ്. ദേവാ, നിങ്ങളുടെ മഹത്വം വാഴ്ത്താൻ വാക്കുകൾ പോര; നിങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ ഭക്തർ മൗനം പാലിക്കുന്നത് ദോഷമല്ല. ഇവിടെ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത് എന്നറിയാതെ, ഞാൻ മനസ്സിൽ വരുന്നതെല്ലാം പറഞ്ഞു, നിങ്ങളെ നമസ്കരിക്കുന്നു. കാരണത്വം നിങ്ങൾ തന്നതാണ്, എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ മായയാൽ ഞങ്ങൾ മറന്നുപോയി; അഹങ്കാരത്തിലും മോഹത്തിലും പെട്ട ഞങ്ങളെ നിങ്ങൾ വീണ്ടും ബോധിപ്പിച്ചു. കൂടുതൽ വിശദീകരണം വേണ്ട; ഞാനിപ്പോൾ അതീവ ഭയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, കാരണം നിങ്ങൾ അപ്പമാനസാധ്യനായവനാണ്, എന്നിട്ടും ഞാൻ ഗ്രഹിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. മഹാദേവാ, ഭീതിയുള്ളവരുടെ ദുഃഖം നീക്കുന്നവനേ, എന്റെ തെറ്റുകൾ നിങ്ങൾ ക്ഷമിക്കണം." ഇങ്ങനെ ഇരുവരും അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, മഹാദേവൻ സന്തുഷ്ടനായി, മൃദുലമായൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവരോടു പറഞ്ഞു: "ബ്രഹ്മാവേ, വിഷ്ണുവേ, നിങ്ങൾ എന്റെ മായയിൽ പെട്ട്, നിങ്ങളുടെ ശക്തിയിലുണ്ടായ അഹങ്കാരത്തിൽ പരസ്പരം വൈരാഗ്യത്തിലായി. ഈ വിവാദം യുദ്ധത്തിലേക്കും നീങ്ങി; അതിനാൽ സൃഷ്ടി തടസ്സപ്പെട്ടു. ഈ അജ്ഞാനവും അഹങ്കാരവും കൊണ്ടാണ് ഈ ഭേദം ഉണ്ടായത്; അതു നീക്കാൻ ഞാൻ തന്നെ നിങ്ങളുടെ അഹങ്കാരവും മോഹവും സൃഷ്ടിച്ചു. ലിംഗത്തിന്റെ പ്രഭാവം കൊണ്ട് നിങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടു; അതിനാൽ, എല്ലാ വിവാദവും ലജ്ജയും ഉപേക്ഷിച്ച്, നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പരസ്പരസ്പർധയില്ലാതെ, എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, എല്ലാ വിജ്ഞാനശാഖകളോടൊപ്പം നിങ്ങളുടെ കർത്തവ്യങ്ങൾ നിർവഹിക്കണം. നിങ്ങളുടെ കാരണത്വം സ്ഥാപിക്കാൻ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് അഞ്ചു അക്ഷരങ്ങൾകൊണ്ടുള്ള സൂത്രരൂപമായ പരമമന്ത്രജ്വാലം നൽകിയിരുന്നു. ഞാൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം നിങ്ങൾ മറന്നുപോയി; ഇപ്പോൾ വീണ്ടും ഞാൻ അതു നൽകുന്നു. അതില്ലാതെ നിങ്ങൾക്ക് സൃഷ്ടിക്കാനും സംരക്ഷിക്കാനുമാവില്ല." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മഹേശ്വരൻ നാരായണനും പിതാമഹനുമൊക്കെ ആ മഹാമന്ത്രവും വിജ്ഞാനശാഖകളും നൽകി. അവർ, ദേവാദിദേവന്റെ പാദങ്ങളിൽ ദണ്ഡവത്പ്രണാമം ചെയ്ത്, ഭയരഹിതരായി, സന്തോഷത്തോടെയും സമാധാനത്തോടെയും നിൽക്കുമ്പോൾ, അത്ഭുതകരമായ ദിവ്യമായ ലിംഗം അപ്രത്യക്ഷമായി. അവർക്ക് ലിംഗം എവിടെയും കാണാനായില്ല; അതോടെ, "അയ്യോ!" എന്ന് വിളിച്ചു, അവരുടെ സ്നേഹം ഉടനടി അകന്നു. "ഇത് എന്ത് അത്ഭുതം?" എന്നിങ്ങനെ പരസ്പരം പറയുകയും, ശംഭുവിന്റെ അതിശയഗംഭീരതയെ ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്തു; അങ്ങനെ അവരുടെ ദുഃഖം മാറി. പരമസ്നേഹത്തിൽ പരസ്പരം അണുകെട്ടി, ആ ദേവശ്രേഷ്ഠർ ലോകകാര്യങ്ങൾക്കായി പുറപ്പെട്ടു. അന്ന് മുതൽ ഇന്ദ്രനു മുതലായ എല്ലാ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും, ഋഷിമാരും, മനുഷ്യരും, നാഗന്മാരും, സ്ത്രീകളും, നിയമാനുസൃതമായി ലിംഗം പ്രതിഷ്ഠിച്ച്, അതിൽ ശിവനെ ആരാധിക്കുന്നു.