ശിവപുരാണമ്

വിഷ്ണു കരടി രൂപത്തിൽ ആയിരം വർഷം താഴേക്ക് വേഗത്തിൽ പോയി, ആ ലിംഗത്തിന്റെ അടിത്തറ എവിടെയാണെന്ന് കാണാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അതിന്റെ ചെറുതായെങ്കിലും ഒരു വേരും കാണാൻ സാധിച്ചില്ല. അതേ സമയം, ബ്രഹ്മാവും അതേ കാലയളവിൽ മേലേക്ക് യാത്ര ചെയ്തു, അതിന്റെ അറ്റം അന്വേഷിച്ചു. പക്ഷേ, അതിന്റെ അതിരുകൾ കാണാൻ കഴിയാതെ, ക്ഷീണിച്ച്, അവൻ തെറ്റിദ്ധാരണയിലായി. അതുപോലെ തന്നെ, ഭാഗ്യവാൻ വിഷ്ണുവും വളരെ ക്ഷീണിച്ച്, കണ്ണുകളിൽ വിഷമം നിറഞ്ഞു, താഴെ നിന്ന് വേഗത്തിൽ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു, വലിയ കഷ്ടപ്പാടിൽ ആകുന്നു. അങ്ങനെ, ഇരുവരും തമ്മിൽ കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ, അവരുടെ കാഴ്ച അത്ഭുതം നിറഞ്ഞതും, മുഖത്ത് ഒരു നർമ്മഹാസവുമാണ്. ശംഭുവിന്റെ മായയിൽ ഇരുവരും മയങ്ങി, എന്ത് ചെയ്യണം, എന്ത് ചെയ്യരുത് എന്നതും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതെ നിന്നു. അവൻ്റെ പിൻഭാഗത്തും, വശത്തും, മുന്നിലും നിന്നുകൊണ്ട്, ഇരുവരും വന്ദിച്ചു, “ഇത് ആരാണ്? ഈ സ്വയം എന്നതെന്താണ്?” എന്ന് ആലോചിച്ചു. അപ്പോൾ അവിടെ ശബ്ദത്തോടൊപ്പം, ഒന്ന് മാത്രം അക്ഷരമായ ബ്രഹ്മൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അതായത് “ഓം” എന്ന ശബ്ദം, അതു തന്നെ ബ്രഹ്മത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ സമയത്ത്, ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും അതിനെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, കാരണം അവരുടെ മനസ്സ് രജസ്, തമസ് ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ട് മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അത് പിന്നെ നാലായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു: “അ”, “ഉ”, “മ്”, അതിന് അപ്പുറം ഒരു അർദ്ധമാത്രയും. അവിടെ, “അ” ശബ്ദം ജ്വലിക്കുന്ന ലിംഗത്തിന്റെ വലതുവശത്ത് വച്ചു; “ഉ” ഇടതുവശത്ത്; “മ്” മദ്ധ്യഭാഗത്ത്. അർദ്ധമാത്രയുള്ള നാദം ലിംഗത്തിന്റെ ഉച്ചിയിൽ കേൾക്കപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെ വിഭജിച്ചാലും, ആ പരമാവധി പ്രണവം അവിടെ തന്നെ നിലനിൽക്കുന്നു. വിഭവത്തിനായി, ആ രണ്ടു ദേവന്മാർക്ക് ഒന്നും ഗ്രഹിക്കാൻ സാധിച്ചില്ല; അപ്രകാശമായ പ്രണവം, അതിന്റെ സ്വരൂപം വേദം ആയത്, അവിടെ രൂപാന്തരമേറ്റു. അവിടെ “അ” ഋഗ്‌വേദമായി, അക്ഷയമായ “ഉ” യജുർവേദമായി, “മ്” സാമവേദമായി, നാദം അതർവണവേദമായിത്തീർന്നു. ഋഗ്‌വേദം സ്വരൂപത്തിൽ തന്നെ അർത്ഥം സ്ഥാപിച്ചു: ബ്രഹ്മാവ്, രൂപങ്ങളിൽ ആദ്യം, പ്രവർത്തികളിലും രജോഗുണത്തിലും; ലോകങ്ങളിൽ സൃഷ്ടി, ഭൂതങ്ങളിൽ ഭൂമി, അക്ഷരാത്മാവ്, കലാമാർഗ്ഗത്തിൽ ലയവും, അഞ്ച് ബ്രഹ്മമാരിലും ഉടനടി. ലിംഗത്തിന്റെ താഴെഭാഗത്ത്, വിത്തെന്നു വിളിക്കുന്ന കാരണത്രയത്തിൽ, അണിമ തുടങ്ങിയ അശീത്യാനുഭവശക്തികളിൽ അറുപത്തിയൊന്ന് വിധമായ പ്രഭുത്വം. ഇങ്ങനെ പത്ത് അർത്ഥങ്ങളിൽ, ഋഗ്‌വേദം സർവ്വഭൂതങ്ങളെയും വ്യാപിച്ചു. പിന്നെ, യജുർവേദം താന്റെ പത്തുവിധ അർത്ഥങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു. സത്ത്വഗുണത്തിൽ, രൂപങ്ങളിൽ ആദിയായി വിഷ്ണു, പ്രവർത്തികളിലും; ലോകങ്ങളിൽ സംരക്ഷണം, മധ്യഭാഗം, തത്ത്വങ്ങളിൽ ജ്ഞാനം; കലാമാർഗ്ഗത്തിൽ സ്ഥിതി, അഞ്ച് ബ്രഹ്മമാരിൽ ഇടതുവശം, ലിംഗത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളിൽ മദ്ധ്യഭാഗം, കാരണത്രയത്തിൽ യോനി; സ്വാഭാവികമായ ഐശ്വര്യം. അതുകൊണ്ട്, യജുർവേദം സർവ്വഭൂതങ്ങളെയും വ്യാപിക്കുന്നു. പിന്നീട്, സാമവേദം താന്റെ പത്തുവിധ അർത്ഥങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു. തമോഗുണത്തിൽ, രൂപങ്ങളിലും പ്രവർത്തികളിലും ആദിയായി രുദ്രൻ; മൂന്നു ലോകങ്ങളിൽ ലയം, തത്ത്വങ്ങളിൽ പരമശിവൻ; ജ്ഞാനവും കലാപ്രവൃത്തികളും, അഞ്ച് ബ്രഹ്മമാരിലും, ലിംഗത്തിന്റെ പീഠത്തിനുമുകളിലുള്ള ഭാഗങ്ങളിലും, കാരണത്രയത്തിൽ വിത്തും; പുരുഷതത്ത്വവും ഐശ്വര്യവും; ഇങ്ങനെ സാമവേദം സർവ്വഭൂതങ്ങളെയും വ്യാപിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം അതർവണവേദം ആത്മാവിന്റെ ഗുണാതീതത്വം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. പിന്നെ മഹേശ്വരനും, സദാശിവനും, രൂപങ്ങളിലും പ്രവർത്തികളിലും നേരിട്ട് അവിടെ നിലകൊള്ളുന്നു; എന്നാൽ ശിവൻ, പരമാത്മാവ്, പ്രവർത്തനാതീതനാണ്. ഏവർക്കും സൃഷ്ടി നൽകുന്നവൻ, ജീവികളെ മോചിപ്പിക്കുന്നവൻ, ലോകങ്ങളിൽ വാചും മനസ്സും തിരിച്ചുപോകുന്നവൻ. അതിന് മുകളിലായി ഉന്മനാ ലോകം, ചന്ദ്രലോകത്തിനും ഭൗതികത്തിനും അപ്പുറം, അവിടെ സോമൻ ഹോമസഹിതം, അപ്പോഴാണ് പ്രഭു ശാശ്വതമായി വസിക്കുന്നത്. ആ ഉന്മനാ ലോകത്തിന് മുകളിലേക്കു കയറുന്നവൻ പിന്നെ തിരിച്ചുവരാറില്ല; അവിടെ ശാന്തിയും അതിനപ്പുറം ശാന്തിയും, സർവ്വവ്യാപിയായ ശക്തിയും കലകളിൽ പോലും. ആ പുരുഷൻ, ഈശാനൻ, അഞ്ചു ബ്രഹ്മമാരിൽ ബ്രഹ്മാവ്, ലിംഗത്തിന്റെ ഉച്ചിയിൽ, ശബ്ദത്തിന്റെ പരമഭാഗങ്ങളിൽ. അവിടെ നിർമലമായ, നിർവിഭാഗമായ ശിവൻ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു; അവിടെ തന്നെ, ബിന്ദുവിൽ നിന്നു, ശബ്ദത്തിൽ നിന്നു, ശക്തിയിൽ നിന്നു, അതിനപ്പുറത്തും. അതിനപ്പുറം, പരമതത്ത്വം — അതു തത്ത്വമല്ല, ഏറ്റവും ഉന്നതമായതും, മൂലകാരണത്രയത്തിന് അപ്പുറവും, മായയുടെ ചലനത്തിന്റെ ഉറവിടവുമാണ്. അനന്തമായ ശുദ്ധജ്ഞാനത്തിന് അപ്പുറം, മഹേശ്വരന് അപ്പുറം, സർവ്വജ്ഞാനേഷ്വരന്മാർക്കും, സദാശിവനു പോലും അപ്പുറം. സർവ്വമന്ത്രദേഹപതിയിൽ നിന്ന്, മൂന്നു ശക്തികളോടുകൂടി, അഞ്ചുമുഖം പത്തുചെയ്യുള്ളവൻ, പ്രകടവും അപ്രകടവുമാണ്. അതിനപ്പുറത്തും, ബിന്ദുവിന്റെ അർദ്ധത്തിൽ നിന്നുമാണ്; അതിനപ്പുറം, രാവിന്റെ അധിപന്മാരിൽ നിന്നുമാണ്; അതിനപ്പുറം, ശബ്ദത്തിൽ നിന്നുമാണ്. അതിനു മുകളിലായി, മധ്യനാഡിയുടെ ഇശ്വരനിൽ നിന്നുമാണ്; അതിനപ്പുറം ബ്രഹ്മരന്ധ്രനാഥനിൽ നിന്നുമാണ്; അതിനപ്പുറം പരശക്തിയിൽ നിന്നുമാണ്; അതിനപ്പുറം ശിവതത്ത്വത്തിൽ നിന്നുമാണ്. പരമകാരണം നേരിട്ട് ശിവൻ തന്നെയാണ്; അവന് കാരണമൊന്നുമില്ല, എല്ലാ കാരണങ്ങളുടെയും കാരണമാണ്, ധ്യാനികൾക്ക് ധ്യാന്യമായവൻ, അക്ഷരൻ. പരമാകാശത്തിന്റെ നടുവിൽ, പരമാത്മാവിന് മുകളിലായി, സർവ്വഐശ്വര്യത്തോടുകൂടി, സർവ്വാധിപതിയായി, അവനു മേൽ ആരുമില്ല. ഐശ്വര്യത്തിൽ നിന്ന്, മായയിൽ നിന്ന്, മലത്തിൽ നിന്ന്, മനുഷ്യന്മാരിൽ നിന്ന്, താഴ്ന്നതിൽ നിന്ന്, ഉയർന്നതിൽ നിന്ന്, പരമശുദ്ധി മാർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന്; അതിനപ്പുറം, ശുദ്ധജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന്, പരമ ഉന്മനയിൽ നിന്ന്, പരമത്തിൽ നിന്ന്, പരമ ഐശ്വര്യത്തിൽ നിന്ന്, ഉന്മനയിൽ നിന്ന്, അനാദിയിൽ നിന്ന്. അവൻ അപ്പരിമിതൻ, മറ്റൊന്നിൽ ആശ്രയമില്ല, അതിക്രമമില്ല, സ്ഥിരൻ—ഇങ്ങനെ പത്തു അർത്ഥങ്ങളാൽ അതർവണവേദം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. അതർവണവേദം മഹത്തായതിനാൽ സർവ്വഭൂതങ്ങളെയും വ്യാപിക്കുന്നു; ഋഗ്‌വേദം വീണ്ടും ഇത് ജാഗ്രതാവസ്ഥയെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു, ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ. എന്റെ സ്വരൂപത്തിന്റെ സാരാംശം എപ്പോഴും വെളിപ്പെടുത്തുന്നത് ഞാൻ തന്നെയാണെന്ന് യജുർവേദം പറയുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ, സ്വപ്നാവസ്ഥയും ഞാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.