ശിവപുരാണമ്

ശിവലിംഗത്തിന്റെ ഈ പരമോന്നതവും രഹസ്യവുമായ വ്രതം, മഹാവ്രതം, പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായവൻ ശിവലോകത്തിൽ ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഭക്തനായ നിനക്കു ഞാൻ ഇതിന്റെ മഹത്വം വിശദീകരിച്ചു. ഇത് യാതൊരു വിധേനയും എല്ലാവർക്കും പഠിപ്പിക്കേണ്ടതല്ല; ശിവഭക്തന്മാർക്ക് മാത്രം, പുരാതനകാലത്ത് ശിവൻ തന്നെയാണ് ഈ ഉപദേശം നിർദ്ദേശിച്ചത്. ദൈനംദിന കർമ്മങ്ങൾ, നിമിത്തകർമ്മങ്ങൾ, ഇച്ഛാനുസൃതമായ എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും—എല്ലാവിധ വിജയവും ലിംഗപ്രതിഷ്ഠയിലൂടെ ഉടനടി ലഭ്യമാകുന്നു. ഈ ലോകം മുഴുവൻ ലിംഗത്തിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; എല്ലാം ലിംഗത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്. അതിനാൽ ലിംഗം സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ സകലവും സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു. ബ്രഹ്മാവോ, വിഷ്ണുവോ, രുദ്രനോ, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റാരാവേണ്ടിയാലും, ലിംഗപ്രതിഷ്ഠയെ ഉപേക്ഷിച്ച് തങ്ങളുടെ കർമ്മം ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ലിംഗം സ്ഥാപിക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രധാന കാരണം—ലോകനാഥനായ ലിംഗം, ശിവൻതന്നെ അതിനെ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. അതിനാൽ, പരമാനന്ദത്തിനായി, എല്ലാ ശ്രമത്തോടും കൂടി ഈ ലോകത്തോ, മറ്റെവിടെയോ, പരമേശ്വരന്റെ ലിംഗം അല്ലെങ്കിൽ രൂപം സ്ഥാപിക്കണം. എന്താണ് ഈ ലിംഗം എന്നു ചോദിച്ചാൽ—ലോകത്തിലെ മൂലകാരണമായ, മൂന്ന് ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉദിച്ച, അവതാരമില്ലാത്ത, അനാദിയുമവസാനവുമില്ലാത്ത, അവ്യക്തമായതുപോലെയുള്ളത് തന്നെയാണ് ലിംഗം. അതാണ് മൂലപ്രകൃതി, മായ, ആകാശസ്വരൂപം; അതിൽ നിന്നാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലമായതുമായ ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഉദിച്ചിരിക്കുന്നത്. അവിടെ നിന്ന് അശുദ്ധം, ശുദ്ധം, ശുദ്ധ-അശുദ്ധം എന്നീ മൂന്നു വകഭേദങ്ങൾ ഉണ്ടാവുന്നു. അവയിൽ നിന്ന് ശിവൻ, മഹേശ്വരൻ, രുദ്രൻ, വിഷ്ണു, ബ്രഹ്മാ എന്നിങ്ങനെ ദേവന്മാർ ഉദിക്കുന്നു. ഭൗതികതകളും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും അവിടെ നിന്ന് ജനിച്ച്, ശിവന്റെ ആജ്ഞയാൽ അവിടെ തന്നെ ലയിക്കുന്നു. അതിനാൽ, സകലത്തിന്റെയും ആജ്ഞാകർത്താവായ ശിവൻ തന്നെയാണ് ലിംഗം. അവന്റെ ആജ്ഞയില്ലാതെ യാതൊരു കർമ്മവും നടക്കാറില്ല; സൃഷ്ടിച്ച ലോകത്തിന്റെ ലയവും അവിടെ തന്നെയാണ്. അതിനാൽ, ലിംഗസ്വരൂപം അവനിൽ സ്ഥാപിതമാണ്; മറ്റെന്തുകൊണ്ടുമല്ല. ശിവനും ശക്തിയും ചേർന്നതായാണ് ലിംഗം; അതിൽ ഇരുവരും അധിഷ്ഠിതരാണ്. അതുകൊണ്ട്, അവിടെ ശിവനും അംബയുമൊത്തുകൂടി എപ്പോഴും ആരാധിക്കപ്പെടണം. ലിംഗം തന്നെ പീഠവും, പരമേശ്വരിയും, മഹാദേവനും ആകുന്നു. ഇരുവരെയും ആരാധിക്കുമ്പോൾ, അവരിലൊരാളെ മാത്രം അല്ല, ഇരുവരെയും ആരാധിച്ചിരിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ, ലിംഗത്തിന് അവർക്കും ദേഹരൂപമില്ല. ഈ ഇരുവരും ശുദ്ധരായതിനാൽ, അവരുടെ ദേഹം ഉപമാപരമായതുമാത്രമാണ്. അതാണ് ശിവന്റെ പരമശക്തി, പരമാത്മാവായ അവന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം. ശക്തിക്ക് ആജ്ഞ ലഭിക്കുമ്പോൾ, സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലമായതുമായ സകലവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. നൂറാണ്ട് പറഞ്ഞാലും അവന്റെ മഹത്വം വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല. പുരാതനകാലത്ത് ഈ മൂന്ന് ലോകങ്ങളുടെ പ്രളയസമയത്ത്, ബ്രഹ്മാവിനെയും നാരായണനെയും പോലും ആരാണെന്നു അറിയാതെ, അവൻ മായയിൽ ആകൃഷ്ടരാക്കിയിരുന്നു. പ്രളയസമയത്ത്, ജലത്തിൽ വിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന വിഷ്ണു ആഴമായ ഉറക്കത്തിൽ ആയിരുന്നു. അപ്പോൾ ലോകപിതാവായ ബ്രഹ്മാവ് അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ, കമലനയനായ വിഷ്ണുവിനെ അശാന്തമാക്കാനാവാതെ ഉറങ്ങുന്നത് കണ്ടു. ശംഭുവിന്റെ മായയാൽ ഭ്രമിച്ച ബ്രഹ്മാവ് വിഷ്ണുവിനോട് സംസാരിച്ചു. കോപത്തോടെ മാധവനെ ഉണർത്തി ചോദിച്ചു: “നീ ആരാണ്? പറയ്!” അപ്പോൾ അവന്റെ കൈകൊണ്ട് ഉണർത്തപ്പെട്ട വിഷ്ണു ഉടൻ ഉണർന്നു. ഉണർന്ന് കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു, പരമേശ്ഠിയെ കണ്ടു. ഹരിക്ക് ഉള്ളിൽ കോപമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും പുറത്തു കാണിച്ചില്ല. “നീ എവിടുന്നാണ് വന്നത്, ബാലാ? എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ അശാന്തനായത്? പറയൂ,” എന്നിങ്ങനെ വിഷ്ണു ചോദിച്ചു. ഈ വാക്കുകളിൽ തന്റെ ഐശ്വര്യബോധം സൂചിപ്പിച്ചതറിഞ്ഞു ബ്രഹ്മാവ്, ആസക്തിയാലും വൈരാഗ്യത്താലും ബന്ധിതനായി വീണ്ടും പറഞ്ഞു: “നീ എന്നെ ‘ബാലാ’ എന്ന് വിളിക്കേണ്ടതെന്ത്? ഗുരു ശിഷ്യനെ വിളിക്കുന്നപോലെയാണ്!” “നീ എന്നെ അറിയുന്നില്ലേ, ഈ സൃഷ്ടിയുടെ കർത്താവായെന്നെ? ഞാൻ തന്നെ മൂന്നു രൂപമായി വിഭജിച്ച് ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും നിലനിര്‍ത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഞാൻ തന്നെ ലയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; മറ്റൊരു സ്രഷ്ടാവില്ല.” ബ്രഹ്മാവ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അക്ഷരമായ വിഷ്ണു മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഈ സൃഷ്ടിയുടെ ആദികർത്താവും സംഹാരകനുമാണ് ഞാനെൻ. നീയും ഈ അക്ഷരാത്മാവിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചിരിക്കുന്നത്. എന്റെ ആജ്ഞയാൽ, നീ മൂന്നു രൂപമായി വിഭജിച്ച് ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു, നിലനിർത്തുന്നു, അവസാനം അവയെ ലയിപ്പിക്കുന്നു.” “നീ നാരായണനെ, ലോകത്തിന്റെ നിർമ്മലനായ അധിപനെയും, എന്നെ—നിന്റെ ഉത്ഭവകാരണത്തെയും—മറന്നിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ നീ എന്നെ അവഗണിക്കുന്നു. നീ യാതൊരു പാപവും ചെയ്തിട്ടില്ല; എന്റെ മായയിൽ ഭ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്റെ കൃപയാൽ ഈ ഭ്രമം ഉടൻ മാറും.” “സത്യം കേൾക്കൂ, ചതുരാനനാ: ഞാൻ ദേവന്മാരുടെ പ്രഭു, സൃഷ്ടാവും സംരക്ഷകനും സംഹാരകനുമാണ്. എന്റെ തുല്യനായി മറ്റാരുമില്ല.” ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവിനും വിഷ്ണുവിനും തമ്മിൽ വാദം ആരംഭിച്ചു. അതിനുശേഷം ഭയാനകമായ ഒരു യുദ്ധം അരങ്ങേറി, അതിന്റെ ഭീകരതയാൽ രോമാഞ്ചം തോന്നുംവിധം. ഇരുവരും കോപത്താൽ പരസ്പരം മുത്തടിച്ചു, അതൊരു മഹായുദ്ധമായിരുന്നു—അവരുടെ അഹങ്കാരത്തെ തകർക്കാനും, അവരെ ഉണർത്താനും. അപ്പോൾ അവരുടെ മധ്യേ അത്ഭുതകരമായ ദിവ്യമായ ഒരു ലിംഗം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു—ആയിരം ജ്വാലകളാൽ ജ്വലിക്കുന്നതും അളവില്ലാത്തതും ഉപമയില്ലാത്തതുമായത്. അതിന് neither വർദ്ധി nor ക്ഷയം, neither ആദി nor അന്ത്യം ഇല്ല; അതിന്റെ ആയിരം ജ്വാലകളാൽ ബ്രഹ്മാവിനെയും വിഷ്ണുവിനെയും കുഴപ്പത്തിലാക്കിയിരിക്കുന്നു. അവരിൽ നിന്ന് യുദ്ധം ഉപേക്ഷിച്ച്, “ഇത് എന്താണിത്?” എന്ന് വിചാരിച്ചെങ്കിലും, ആ മഹാത്മാവിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം അറിഞ്ഞില്ല. പിന്നെ ഇരുവരും അതിന്റെ ആദിയും അന്തവും അന്വേഷിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ചിറകുകൾ വ്യാപിച്ച ഹംസരൂപം എടുത്തു, മനസ്സിന്റെയും വായുവിന്റെയും ശക്തിയാൽ, അതിന്റെ മുകളിൽ എത്താൻ പരിശ്രമിച്ചു. നാരായണൻ, ലോകത്തിന്റെ ആത്മാവായ, അനന്തമായ കർമ്മരൂപമായ കുരുവിനായാണ് രൂപം എടുത്തത്—കാജലിന്റെ കൂമ്പാരത്തെപ്പോലെയുള്ള അന്ധകാരം നിറഞ്ഞ വറുതിയുള്ള കുരു രൂപം—അവൻ അതിന്റെ അടിത്തളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി.