ശ്രവിഷ്ഠാ നക്ഷത്രദിനത്തിൽ, പിന്നെ ഭാദ്രപദ മാസത്തിലെ അമാവാസ്യയിൽ, പൂರ್ವാഷാഢ നക്ഷത്രം വാഴിക്കുന്ന ദിവസത്തിൽ, വിശുദ്ധമായ അഭിഷേകവും ജലക്രീഡയും നിർവ്വഹിക്കേണ്ടതാണെന്ന് ശാസ്ത്രത്തിൽ പറയുന്നു. ആശ്വയുജ മാസത്തിൽ പാൽചോറ്, പുതുതായി കൊയ്യുന്ന ധാന്യങ്ങൾ എന്നിവ അർപ്പിച്ച്, ശതഭിഷക് നക്ഷത്രദിനത്തിൽ യാഗം ചെയ്യണം. കാർത്തികയിൽ കൃതിക നക്ഷത്രം വരുമ്പോൾ, ആയിരം വിളക്കുകൾ അർപ്പിക്കുക; മാർഗശീർഷ മാസത്തിൽ ആർദ്ര നക്ഷത്രദിനത്തിൽ, ശിവനെ നെയ്യാൽ അഭിഷേകം നടത്തണം. ഈ നിർദ്ദിഷ്ട ദിവസങ്ങളിൽ നിർവ്വഹിക്കാൻ കഴിയാത്തവർക്ക്, ഉത്സവം നടത്താമോ, ശിവനു വേണ്ടി പീഠം സ്ഥാപിക്കാമോ, മഹാപൂജ നടത്താമോ, പ്രത്യേക ആരാധന അർപ്പിക്കാമോ അതിനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. ശുഭകർമങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കിയാലും, നല്ല പ്രവൃത്തികൾ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, ദു:ഖം, ദോഷം, ദുഷ്ടസ്വപ്നങ്ങൾ, അശുഭദർശനങ്ങൾ എന്നിവ സംഭവിച്ചാൽ, അതുപോലെ ദുരന്തം, ദുർഭാഗ്യം, ഗുരുതരമായ രോഗം തുടങ്ങിയവ വന്നാൽ, സ്നാനം, പൂജ, ജപം, ധ്യാനം, ഹോമം, ദാനങ്ങൾ എന്നിവ നിർവ്വഹിക്കണം. ഈ എല്ലാ കാർമിക ക്രമങ്ങൾ ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി, യഥാവിധി പൂർത്തീകരിക്കണം; ശിവഹോമം മുടങ്ങിയാൽ, അതു പുനഃസ്ഥാപിക്കേണ്ടതാണ്. ഇങ്ങനെ ശർവന്റെ ധർമ്മത്തിൽ ഭക്തിയോടെ, ചിരകാലം പരിശ്രമത്തോടെ ജീവിക്കുന്നവർക്കു, മഹാദേവൻ ഒരു ജന്മത്തിൽ തന്നെ മോക്ഷം നൽകുന്നു. ഈ നിർദ്ദിഷ്ട കര്മങ്ങൾ, നിർബന്ധമായും പ്രത്യേക ദിവസങ്ങളിലും, ആചരിക്കുന്നവർക്ക്, ശ്രീകണ്ഠനാഥന്റെ ദിവ്യമായ പരമപദം ലഭിക്കും. അവിടെ, കോടിക്കണക്കിന് കാലങ്ങൾ മഹാസുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചശേഷം, സമയമെത്തുമ്പോൾ, ഉമാ ലോകത്തിലോ, കൗമാര ലോകത്തിലോ പ്രവേശനം നേടുന്നു. വൈഷ്ണവ, ബ്രാഹ്മ, പ്രത്യേകിച്ച് രുദ്ര ലോകങ്ങളിൽ എത്തി, അവിടെ ദീർഘകാലം സുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചശേഷം, അതിൽനിന്നും ഉയർന്നു, അഞ്ചു പ്രദേശങ്ങൾ കടന്ന്, ശ്രീകണ്ഠനിൽ നിന്നുള്ള ജ്ഞാനം നേടി, ശിവപുരിയിൽ പ്രവേശിക്കപ്പെടുന്നു. പാതി ആചാരങ്ങൾ മാത്രം ആചരിച്ചവർ, അതു രണ്ടുതവണ ആവർത്തിച്ചാൽ, പിന്നീട് ജ്ഞാനം പ്രാപിച്ച് ശിവയോജനം നേടുന്നു. എന്നാൽ, പാദം മാത്രം ആചരിച്ചവർ, ശരീരം വിട്ടശേഷം, അണ്ഡം, ദ്വൈതലോകം എന്നിവ കടന്ന്, അതിനപ്പുറത്തുള്ള അവ്യക്തത്തിൽ എത്തുന്നു. അവിടെ, പൗരുഷം, രൗദ്രം എന്നീ പർവ്വതാധിപതിയുടെ ലോകങ്ങളിൽ, ആയിരക്കണക്കിന് കാലങ്ങൾ വിവിധവിധ pleasurable അനുഭവിക്കുന്നു. പുണ്യം തീർന്നാൽ, ഭൂമിയിൽ മഹാസമൂഹത്തിൽ ജനനം ലഭിക്കുന്നു; അവിടെയും മുൻജന്മസ്മൃതിയുടെ ശക്തിയിൽ, മഹാപ്രഭയോടെ ജീവിക്കുന്നു. ബന്ധനാത്മാവിന്റെ മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, ശിവധർമ്മത്തിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തണം; ആ ധർമ്മത്തിൽ ഭക്തിഭാവത്തോടെ ധ്യാനിച്ച്, ശിവപുരിയിലേക്കു പോകണം. അവിടെ വിവിധ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചശേഷം, വിദ്യേശ്വരപദവി പ്രാപിക്കുന്നു; അവിടെയും വിദ്യേശ്വരന്മാരോടൊപ്പം അനേകം സുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. അണ്ഡത്തിനകത്തോ പുറത്തോ, വീണ്ടും വീണ്ടും ജന്മമെടുക്കുന്നു; പിന്നീട് ശിവജ്ഞാനവും പരമഭക്തിയും പ്രാപിച്ചാൽ, ശിവതുല്യതയിലേക്കു ഉയരുന്നു; അങ്ങനെയെങ്കിൽ വീണ്ടും പിറവി ഇല്ല. അതുപോലെ, അത്യന്തം ശിവഭക്തിയുള്ളവൻ, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ മനസ്സേൽക്കുകയുണ്ടായാലും, മനസ്സിൽ ശിവധർമ്മം ആചരിച്ചാലോ ഇല്ലാതെയോ മോക്ഷം നേടുന്നു; ഒരുതവണ, രണ്ടുതവണ, മൂന്നുതവണ ജന്മം കൊണ്ടാൽ പിന്നെയും മടങ്ങിവരേണ്ടിവരും. ഇനിയവൻ, ശിവധർമ്മത്തിൽ ചക്രവർത്തിയായി വീണ്ടും ജനിക്കേണ്ടതില്ല; അതുകൊണ്ട്, യാതൊരു കാരണത്താലും ശിവനിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചവൻ, മനസ്സു ശിവധർമ്മത്തിൽ ഏകാഗ്രമാക്കണം; പരമശ്രേയസ്സിന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കു, ഞങ്ങൾ ആരെയും നിർബന്ധിക്കുകയില്ല. നിർബന്ധം, അതിരുകടന്ന വാദം എന്നിവ സ്വഭാവത: ആസ്വാദ്യമായതല്ല; എന്നാൽ, ചിലർക്കു ശുഭകർമഫലത്തിൽ ഭക്തിയാൽ അതു ആഗ്രഹ്യമായിരിക്കും. ലോകബന്ധനത്തിനുള്ള കാരണം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്തവർ, തങ്ങളുടെ സ്വഭാവം അനുസരിച്ച്, ഇത് ആലോചിക്കണം. ശിവനെ സ്വയം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ശിവധർമ്മം സ്വീകരിക്കണം. ഇപ്പോൾ, ഭഗവൻ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ വായിൽ നിന്നു വെദത്തോട് തുല്യമായ, ശിവൻ തന്റെ ഭക്തർക്കായി പറഞ്ഞ ശാശ്വതവും ആപേക്ഷികവുമായ കര്മങ്ങൾ കേട്ടു. ഇപ്പോൾ, ശിവധർമ്മത്തിനർഹരായവർക്ക് ഐച്ഛിക കര്മങ്ങളുണ്ടോ എന്ന് ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അങ്ങനെയെങ്കിൽ, ദയവായി അതു വിശദമായി പറയും. ഇവിടെ ലോകഫലം തരുന്ന കര്മങ്ങളുണ്ട്, പരലോകഫലവും നൽകുന്നവയുണ്ട്; രണ്ടും നൽകുന്നവയും, അവ അഞ്ച് തരം. ചിലത് കര്മരൂപമുള്ളവയാണ്, ചിലത് തപസ്സാണ്; ചിലത് ജപധ്യാനരൂപവും, ചിലത് ഇവയുടെ സംയുക്തവുമാണ്. കര്മം അർപ്പണം, ദാനം, പൂജ എന്ന ക്രമത്തിൽ വ്യത്യസ്തമാണ്. ഈ കര്മങ്ങൾ ഫലപ്രദമാകുന്നത് എല്ലാ ശക്തികളും ഉള്ളവർക്കു മാത്രമാണ്; ആ ശക്തി ഞാൻ, പരമാത്മാവ് ശിവൻ, നൽകുന്ന ആജ്ഞയാണ്. അതുകൊണ്ട്, ദ്വിജൻ ഐച്ഛിക കര്മങ്ങൾ ആജ്ഞാനുസൃതമായി നിർവ്വഹിക്കണം. ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഈ ലോകത്തും പരലോകത്തും ഫലം തരുന്ന ഐച്ഛിക കര്മങ്ങൾ വിവരിക്കാം. ശൈവരും മഹേശ്വരരും, അകത്തും പുറത്തും, യഥാക്രമം കര്മങ്ങൾ നിർവ്വഹിക്കണം; ശിവനും മഹേശ്വരനും തമ്മിൽ യാതൊരു അന്തരവും ഇല്ല. ഏത് രീതിയിലായാലും, ശൈവന്മാരും മഹേശ്വരന്മാരും വിഭജിക്കപ്പെടുന്നില്ല; ശിവഭക്തരായവരെ ശൈവന്മാർ എന്നു വിളിക്കുന്നു—ജ്ഞാനയാഗത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നവർ. ലൗകിക യാഗത്തിൽ ഭക്തരായവരെ മഹേശ്വരന്മാർ എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; അതിനാൽ, അകത്താൽ ശൈവന്മാരായി, പുറത്താൽ മഹേശ്വരന്മാരായി പ്രവർത്തിക്കണം. എന്നാൽ, നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്ന കര്മക്രമം മാറ്റരുത്; ഭൂമി സുഗന്ധം, വർണ്ണം, രുചി മുതലായവ അനുസരിച്ച് പരിശോധിക്കണം. അവിടേ, മനസ്സിന് ഇഷ്ടമുള്ള സ്ഥലത്ത്, നല്ലപോലെ ലിപ്തവും, മുകളിൽ താഴെ വസ്ത്രം വിരിച്ചും, കണ്ണാടിപോലെ സ്മൂത്ത് ആയതും ആയ സ്ഥലത്ത്, ആദ്യം ആഗ്നേയ ദിശ ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി രേഖപ്പെടുത്തണം; പിന്നെ ഒരു അളവോ രണ്ടോ അളവിന്റെ വലിപ്പത്തിൽ വൃത്തം വരയ്ക്കണം. അതിനു ശേഷം, കല്ലുകൾ, പൊന്നും മറ്റു മനോഹരമായ പൊടികൾ ഉപയോഗിച്ച്, ശുദ്ധമായ എട്ടു ദളങ്ങളുള്ള ഒരു തമരപ്പൂവ്, നടുവിൽ കർണ്ണികയോടുകൂടി വരയ്ക്കണം.