ശിവപുരാണത്തിലെ ഈ അനുച്ഛേദങ്ങളിൽ, ശിവഭഗവാന്റെ ആരാധന എത്രമാത്രം മഹത്വമുള്ളതാണെന്ന് വിശദമായി വിവരിക്കുന്നു. ശിവനെ സ്തുതിപാഠംകൊണ്ട് ആരാദിക്കുന്നവൻ, കോപമില്ലാത്തവനായാലും കോപമുള്ളവനായാലും, ഒരിക്കൽ തെറ്റിയാലും അല്ലെങ്കിൽ മായയിൽ പെട്ടാലും, ആ വ്യക്തി മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു. അഥവാ, ആറക്ഷരമന്ത്രം അല്ലെങ്കിൽ സ്തുതിമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ശിവനെ ആരാധിക്കുന്നവൻ, കോപം ജയിച്ച ശിവഭക്തൻ, ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതിൽ പരവായില്ല, അവൻ സിദ്ധനാണെന്നും വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇവിടെ, ലഭിച്ചിട്ടില്ലാത്തവൻ പോലും ലഭിച്ചതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു; ഇതിൽ സംശയം ഇല്ല. ബ്രഹ്മം ഭാഗത്തോ, ഹംസത്തോടോ, അവൻ മോക്ഷം നേടുന്നു. അതിനാൽ, ഒരാൾ എപ്പോഴും ഭക്തിയോടെ സ്തുതിമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ശിവനെ ആരാധിക്കണം—ദിവസത്തിൽ ഒരിക്കൽ, രണ്ടിക്കൽ, മൂന്നിക്കൽ, അല്ലെങ്കിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും. മഹാദേവനെ ആരാധിക്കുന്നവർ തന്നെയാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വാമികൾ; ശിവൻ, ഭാഗ്യശാലിയായവൻ, ജ്ഞാനമാത്രംകൊണ്ടും, ആത്മാവിന്റെ സഹായത്തോടെയും, ആരാധിക്കപ്പെടുന്നില്ല. മനുഷ്യൻ, ഈ ലോകത്തിൽ ദീർഘകാലം കഷ്ടതയുടെ സമുദ്രത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു; അപൂർവമായ മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും, മായയിൽ പെട്ടവൻ ശിവനെ ആരാധിക്കില്ല. അവനു ജന്മം ഫലപ്രദമല്ല, മോക്ഷം ലഭിക്കില്ല; എന്നാൽ, അപൂർവമായ മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ച ശേഷം പിനാകധാരിയായ ശിവനെ ആരാധിക്കുന്നവർക്ക് ജന്മം ഫലപ്രദമാണ്. ഭവനു ഭക്തിയുള്ള, മനസ്സു ഭവനു നമിക്കുന്ന, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠരായവർ തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കിയവരാണ്. ഭവനെ ഓർക്കാൻ മനസ്സു നിഷേധിച്ചവർക്കു ദുഖം അനുഭവിക്കേണ്ടതില്ല; മനോഹരമായ വീടുകൾ, ആകർഷകമായ അലങ്കാരങ്ങൾ, സ്ത്രീകൾ, സമ്പത്ത്—all these are the results of Shiva worship for those who desire great enjoyments and sovereignty in the abode of the gods. അവർ എല്ലായ്പ്പോഴും ഹരന്റെ പാദപദ്മങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ഭാഗ്യവും, സൗന്ദര്യവും, പ്രകാശമുള്ള രൂപവും, നല്ല സ്വഭാവവും, ത്യാഗംകൊണ്ട് മൃദുലമായ മനസ്സും—ശിവഭക്തിക്ക് ലഭിക്കുന്നു. ധൈര്യവും ലോകത്തിൽ പ്രശസ്തിയും ശിവാരാധനയിലൂടെ ലഭിക്കുന്നു; അതിനാൽ, എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, മനസ്സു ശിവനിലേക്കു മാത്രം ആകുന്നു. ശിവനെ സ്വന്തമായി ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, ശിവാരാധന ചടങ്ങ് നിർവഹിക്കണം; ജീവിതവും, യൗവനവും, വേഗത്തിൽ കടന്നു പോകുന്നു. രോഗം വേഗത്തിൽ വരുന്നു; അതിനാൽ, മരണം വരുന്നതുവരെ, വൃദ്ധതയെത്തുന്നതുവരെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ക്ഷയിക്കുന്നതുവരെ, പിനാകധാരിയായ ശിവനെ ആരാധിക്കണം. ശങ്കരനെ ആരാധിക്കേണ്ടത്, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ശിവാരാധനക്ക് തുല്യമായ മറ്റൊരു ധർമ്മം ഇല്ല. ഇതറിഞ്ഞ്, സദാശിവനെ ഭക്തിയോടെ, ദ്വാരപൂജ, തിരശ്ശീല, ഗണങ്ങൾക്ക് അർപ്പണങ്ങൾ എന്നിവയോടെ, ശിവാരാധന നിർവഹിക്കണം. എപ്പോഴും ഉത്സവം നടത്തണം, കഴിയുന്നെങ്കിൽ, കൃപാസമയത്തിൽ, ഹോമം അർപ്പിച്ച ശേഷം, സ്വയം അല്ലെങ്കിൽ ഗണങ്ങൾക്കോ, ശിവാരാധന നടത്തണം. കൃത്യമായ ക്രമത്തിൽ കൃപാഗണങ്ങൾക്കു അർപ്പണങ്ങൾ നൽകണം, ശേഷം സംഗീതോപകരണങ്ങളുമായി പുറത്തു ചെന്നു, ആ ദിശയിൽ നില്ക്കണം. പുഷ്പം, ധൂപം, ദീപം, ഭക്ഷണവും വെള്ളവും അർപ്പിക്കണം; അതിനുശേഷം, മഹാവേദിയിൽ കിഴക്കോട്ടു മുഖം തിരിച്ച് നില്ക്കുമ്പോൾ, അർപ്പണം നടത്തണം. അതിനുശേഷം, ദേവതയ്ക്ക് മുമ്പ് അർപ്പിച്ച ഭക്ഷണവും മറ്റു വസ്തുക്കളും, അവശിഷ്ടം ഉള്ളതോ ഇല്ലയോ എന്നതിൽ വ്യത്യാസമില്ല, ചണ്ടനു സമർപ്പിക്കണം. നിർദ്ദിഷ്ട രീതിയിൽ ഹോമം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, ബാക്കിയുള്ള ആരാധനയും പൂർത്തിയാക്കണം; തുടർന്ന്, ശരിയായ രീതിയിൽ ചടങ്ങ് നിർവഹിച്ച്, നിർദ്ദേശിച്ച മന്ത്രം ജപിക്കണം. ശിവാനുശാസനപ്രകാരം, വലിയ, പ്രകാശമുള്ള, ചുവന്ന താമരകളാൽ അലങ്കരിച്ച പാത്രത്തിൽ, ദൈനംദിന ഉത്സവം നടത്തണം. അവിടെ, ദിവ്യമായ പാശുപതാസ്ത്രം ആഹ്വാനിച്ച്, പാത്രം അലങ്കരിച്ച ബ്രാഹ്മണന്റെ മേൽ വയ്ക്കണം. ആസ്ത്രത്തിന്റെ രൂപം അവന്റെ മേൽ വച്ച്, പ്രകാശമുള്ള ദണ്ഡം പിടിച്ച്, ക്ഷേത്രം പുറത്ത്, ശുഭശബ്ദങ്ങളോടൊപ്പം നില്ക്കണം. നൃത്തം, ഗാനം, ഉത്സവങ്ങൾ, ദീപങ്ങൾ, പതാകകൾ എന്നിവയോടൊപ്പം, മൂന്നു പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യണം—വേഗത്തിൽ അല്ല, അതീവ വേഗത്തിൽ അല്ല. മഹാവേദിയെ മൂന്നു പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത ശേഷം, യജമാൻ വാതിൽക്കൽ കൈകൾ ചുരുക്കി നിന്ന്, അകത്തു കടന്ന്, ആസ്ത്രം അകത്തു കൊണ്ടുപോയി, അതിനെ ഉപേക്ഷിക്കണം. പ്രദക്ഷിണം മുതലായ ചടങ്ങുകൾ പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, എട്ട് പുഷ്പങ്ങൾ എടുത്ത്, ആരാധന പൂർത്തിയാക്കണം. ഇപ്പോൾ, അഗ്നിഹോമം എങ്ങനെ നടത്തണം എന്ന് വിശദീകരിക്കുന്നു—കുഴിയിൽ, നിലത്ത്, വേദിയിൽ, ഇരുമ്പ് അല്ലെങ്കിൽ പുതിയ, ശുഭClay പാത്രത്തിൽ. അഗ്നി നിർദ്ദിഷ്ട രീതിയിൽ സ്ഥാപിച്ച്, ശരിയായി തയ്യാറാക്കി, മഹാദേവനെ അവിടെ ആരാധിച്ച്, ഹോമം നടത്തണം. അഗ്നികുഴി രണ്ട് കൈവിട്ടു വീതമായോ, ഒരു കൈവിട്ടു വീതമായോ, വൃത്താകൃതിയിലോ ചതുരാകൃതിയിലോ ഉണ്ടാക്കാം; മണ്ഡലവേദിയും ഉണ്ടാക്കണം. അഗ്നികുഴി വിശാലവും ആഴമുള്ളതും, നടുവിൽ എട്ട് ദളമുള്ള താമരയും, നാലു വിരൽ ഉയരത്തിൽ, അല്ലെങ്കിൽ രണ്ട് വിരൽ ഉയരത്തിൽ. വീതി രണ്ട് കൈവിട്ടു ഇരട്ടമാകണം, നാഭിക്ക് മുകളിൽ പോകരുത്; നടുവിന്റെ അളവ്, നടുവിർത്തിരയിലോ, നടുവും മുകളിൽ ഉള്ള ചതുരത്തിൽ. ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നതുപോലെ, കൈവിരൽ ഇരുപത്തിയൊന്ന് അളവാണ്; അതിൽ മൂന്ന്, രണ്ട്, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു മേഖല (ബെൽറ്റ്) ഉണ്ടാക്കാം. കുടി, മൃദുലമായ, ഉറപ്പുള്ള, അഞ്ജീരയിലിന്റെ രൂപം പോലെയും, ആനയുടെ പിന്തുണ പോലെയും, മണ്ണുകൊണ്ട് നിർമ്മിക്കണം. മേഖല നടുവിൽ, പടിഞ്ഞാറോ തെക്കോ, മനോഹരവും, അഗ്നിക്കു കുറച്ചു താഴെയും, മൃദുലമായ തുറവുമുണ്ടാകണം. മേഖല അഗ്നികുഴിയിലേക്ക് കുറച്ചുതുറന്ന നിലയിൽ വേണം; വേദിയുടെ ഉയരം നിർദ്ദിഷ്ടമല്ല, മൃദുലമായതോ മണലായതോ ആകാം. വൃത്തം പശുവിന്റെ ചാണവും വെള്ളവും ചേർത്ത് ഉണ്ടാക്കണം; പാത്രത്തിന്റെ അളവു നിർദ്ദിഷ്ടമല്ല. അഗ്നികുഴി മണ്ണിൽ നിർമ്മിക്കണം, വേദി പശുചാണവും വെള്ളവും ചേർത്ത് പൂശണം. കഴുകിയ ശേഷം, പാത്രം ചൂടാക്കി, മറ്റു വെള്ളം ചിതറണം. സ്വന്തം പരമ്പരയനുസരിച്ച്, അഗ്നികുഴി മുതലായവയിൽ ചിഹ്നങ്ങൾ വരയ്ക്കണം. ചിതറിച്ച ശേഷം, അഗ്നിക്കു ദർഭയോ പുഷ്പങ്ങളോ ഉപയോഗിച്ച് ആസനം ഒരുക്കണം; ആരാധനക്കും ഹോമത്തിനും വേണ്ട എല്ലാ വസ്തുക്കളും തയ്യാറാക്കണം. കഴുകിയ ശേഷം, കഴുകേണ്ട വസ്തുക്കൾ വെള്ളം ചിതറിച്ച് ശുദ്ധീകരിക്കണം; രത്നങ്ങൾ കൊണ്ടോ, മരത്തോടോ, ഒരു ജ്ഞാനി ബ്രാഹ്മണന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നോ ഉണ്ടാക്കിയവയാകാം. ഈ രീതിയിൽ, ശിവാരാധനയും, ഹോമവും, ഉത്സവങ്ങളും, കൃത്യമായ ക്രമത്തിൽ, ഭക്തിയോടെ, ആഹ്ലാദത്തോടെ, നിർവഹിക്കണം—മഹാദേവന്റെ കൃപയും, മോക്ഷവും, ഈ ജീവിതത്തിന്റെ ഫലപ്രാപ്തിയും നേടാൻ.