ഒരു ഭക്തൻ തന്റെ ശരീരത്തിൽ മന്ത്രസ്ഥാപനം തുടങ്ങിയ ശുദ്ധീകരണ ക്രിയകൾ നിർവഹിച്ചു, അങ്ങനെ സാക്ഷാത്കാരമായ ശിവനെ, സത്വവും അസത്വവും അതിജീവിച്ച അത്ഭുതരൂപത്തിൽ, മനസ്സിൽ ധ്യാനം ചെയ്യുന്നു. ഈ ധ്യാനത്തിന് ശേഷം, ഭക്തൻ മനസ്സിലൂടെ ബാഹ്യപൂജ നടത്തുന്നു; പിന്നെ, നാഭിയിൽ ഹോമം ചെയ്യുന്ന ദൃശ്യവും, അഗ്നി, ധാരാളം ധാരാളം clarified butter (ഗീയം) എന്നിവയും കാണുന്നു. തുടർന്ന്, ഭക്തൻ കണികണ്ടിയിൽ ശുദ്ധമായ ദീപശിഖാരൂപത്തിൽ ശിവനെ ധ്യാനം ചെയ്യുന്നു. ഈ ധ്യാനം ശരീരത്തിൽ, അല്ലെങ്കിൽ സ്വതന്ത്രമായി, ഉത്തമമായ ധ്യാനയോ യോഗയോ വഴി ചെയ്യാം. അഗ്നിപൂജയുടെ അവസാനത്തിൽ, അതേ നിയമം എല്ലായിടത്തും ബാധകമാണ്; ഭക്തൻ മനസ്സിൽ പൂജാക്രമം പൂര്ത്തിയാക്കി, ലിംഗത്തിൽ, ബലിപീഠത്തിൽ, അഗ്നിയിൽ പോലും, ആ പ്രഭുവിനെ ആരാധിക്കുന്നു. പൂജാസ്ഥലത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ, ഭക്തൻ മൂലമന്ത്രം ജപിച്ച്, ചന്ദനസാന്ദ്രമായ വെള്ളത്തിൽ പൂവ് വെയ്ക്കുന്നു. കിരാതം (ആയുധം) ഉപയോഗിച്ച് എല്ലാ തടസ്സങ്ങളും അകറ്റി, അവയെ കാവചം കൊണ്ട് മൂടുന്നു; പിന്നെ, ആയുധം എല്ലാ ദിശകളിലും പ്രയോഗിച്ച്, പൂജാസ്ഥലം ഒരുക്കുന്നു. ദർഭാ പുല്ല് പടർത്തി, ഉത്ക്ഷേപം (sprinkling) ഉൾപ്പെടെയുള്ള ശുദ്ധീകരണ ക്രിയകൾ നടത്തുന്നു; എല്ലാ ഉപകരണങ്ങളും ശുദ്ധീകരിച്ച്, പൂജാവസ്തുക്കളുടെ ശുദ്ധി ഉറപ്പാക്കുന്നു. പൂജാവിധിയിൽ, ഉത്ക്ഷേപത്തിനുള്ള പാത്രം, പാദപ്രക്ഷാലനത്തിന് പാത്രം, ആചമനത്തിന് പാത്രം, എന്നിവ ചേർന്ന് നാലു പാത്രങ്ങൾ ക്രമീകരിക്കുന്നു. കഴുകി, ഉത്ക്ഷേപം നടത്തി, പരിശോധിച്ച്, ആപൂർവജലത്തിൽ ശുഭജലം ഒഴിക്കുന്നു; ലഭ്യമായ എല്ലാ ദൈവിക വസ്തുക്കളും അതത് സ്ഥാനങ്ങളിൽ വെയ്ക്കുന്നു. രത്നങ്ങൾ, വെള്ളി, പൊന്നു, സുഗന്ധ വസ്തുക്കൾ, പൂക്കൾ, അരി, പഴങ്ങൾ, തണ്ടുകൾ, ദർഭാ പുല്ല്—ഇവയെല്ലാം വിവിധ ദൈവിക വസ്തുക്കളാണ്. സ്നാനജലത്തിലും, പ്രത്യേകിച്ച് കുടിവെള്ളത്തിലും, പൂക്കൾ പോലുള്ള തണുത്ത, മനോഹരമായ വസ്തുക്കൾ ചേർക്കുന്നു. പാദപ്രക്ഷാലനജലത്തിൽ, വെറ്റിവർ, ചന്ദനം, മല്ലി, കോല, കർപ്പൂർ, ബഹുമൂല, തമാല എന്നിവ ചേർക്കുന്നു. ആചമനപാത്രത്തിൽ, grinding ചെയ്ത ശേഷം, ഏവിടെയും ഏലക്ക, കർപ്പൂർ, ചന്ദനം എന്നിവ ചേർക്കുന്നു. അർപ്പണപാത്രത്തിൽ, കുശപുല്ല്, അരി, യവം, എള്ള്, ഗീയം, കടുക്, പൂക്കൾ, അഗ്നി, ചിതാഭസ്മം എന്നിവ വെയ്ക്കുന്നു. ഉത്ക്ഷേപപാത്രത്തിൽ, കുശപൂക്കൾ, യവം, ബഹുമൂല, തമാല, ചിതാഭസ്മം എന്നിവ യഥാക്രമം വെയ്ക്കുന്നു. ഓരോ സ്ഥലത്തും, മന്ത്രം സ്ഥാപിച്ച്, പുറത്തു കാവചം വച്ച്, ആയുധം കൊണ്ട് സംരക്ഷിച്ച്, പശുമുദ്ര കാണിക്കുന്നു. പൂജാവസ്തുക്കൾ ഉത്ക്ഷേപജലത്തിൽ ഉത്ക്ഷേപിച്ച്, മൂലമന്ത്രം കൊണ്ട് ശുദ്ധീകരിച്ച്, യഥാക്രമം ക്രിയകൾ നടത്തുന്നു. ഒരു ഉത്ക്ഷേപപാത്രം മാത്രം ലഭ്യമായാൽ, ഉത്തമനായ ഭക്തൻ അതുപയോഗിച്ച് അർപ്പണജലം തയ്യാറാക്കണം. പിന്നെ, ദക്ഷിണദ്വാരത്തിൽ വിനായകനെ അർപ്പണങ്ങളോടും ഭക്ഷ്യങ്ങളോടും യഥാക്രമം പൂജിക്കുന്നു. അകത്തുള്ള ദ്വാരത്തിൽ, എല്ലാ അലങ്കാരങ്ങളാലും ശോഭയുള്ള, പൊൻകുന്നുപോലെ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്ന നന്ദിയെ യഥാക്രമം പൂജിക്കുന്നു. അവൻ സൗമ്യൻ, ചന്ദ്രകിരീടം ധരിച്ചവൻ, മൂന്ന് കണ്ണുകളും നാല് കൈകളും ഉള്ളവൻ; തിളങ്ങുന്ന ത്രിശൂലം, മാൻ, മൂർച്ചയുള്ള ദണ്ഡം എന്നിവ കൈവശമുള്ള പ്രഭു. അവന്റെ മുഖം ചന്ദ്രമണ്ഡലപോലും, ഹരിയുടെ മുഖംപോലും തിളങ്ങുന്നു; വടക്കൻ വശത്ത്, അവന്റെ ഭാര്യയെ—വായുവിന്റെ പുത്രിയെ—പൂജിക്കുന്നു. മാതാവായ സുസയശയെ, ധർമ്മനിഷ്ഠയെയും, വ്രതപരമായവളെയും, പാദപൂജയിൽ ലയിച്ചവളെയും, പൂജിച്ച്, പരമപ്രഭുവിന്റെ അന്ത്യകൂടിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. അവിടെ, ലിംഗത്തെ, പൂജാവസ്തുക്കളോടും, അർപ്പണങ്ങൾ നീക്കി, ലിംഗം കഴുകി, അതിന്റെ മുകളിൽ പൂവ് വച്ച് ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. പൂവ് കൈയിൽ പിടിച്ച്, മന്ത്രശുദ്ധിക്ക് ശക്തിയോടെ മന്ത്രം ജപിക്കുന്നു; കണ്ഠനെ (Caṇḍa) വടക്കു കിഴക്കിൽ പൂജിച്ച്, അർപ്പിത വസ്തുക്കൾ നീക്കുന്നു. പിന്നെ, ആസനം, അതിന്റെ പിന്തുണകൾ, മുതലായവ യഥാക്രമം ക്രമീകരിക്കുന്നു; ഭൂമിയുടെ അടിയിൽ, ശുഭമായ, കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള പിന്തുണ-ശക്തിയെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കുന്നു. അവളുടെ മുന്നിൽ, അനന്തമായ, പഞ്ചഫനങ്ങളുള്ള, വെള്ള നിറത്തിലുള്ള, ആകാശം ചുരണ്ടുന്ന രൂപം ദൃശ്യപ്പെടുത്തുന്നു. അവളുടെ മുകളിൽ, ചതുര്ചരണങ്ങളുള്ള, കട്ടിലുപോലുള്ള, ശുഭമായ ആസനം ഉണ്ട്; ആസനത്തിന്റെ നാലു പിന്തുണകൾ—ധർമ്മം, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം, ഐശ്വര്യം—ആണ്. ഈ പിന്തുണകൾ വെളുത്ത്, ചുവപ്പ്, മഞ്ഞ, കറുപ്പ് നിറത്തിൽ, ദക്ഷിണ-കിഴക്കിൽ നിന്ന് ദിശാനുസാരമായി; അധർമം മുതലായവ കിഴക്കിൽ നിന്ന് വടക്കിലേക്ക് യഥാക്രമം വെയ്ക്കുന്നു. അംഗങ്ങൾ രാജകീയ രത്നങ്ങൾപോലെയാണ്; അതിന്റെ മുകളിൽ, ശുദ്ധവെള്ള, കമലാസനം പൊതിയുന്നു. അതിന് എട്ട് ദളങ്ങൾ ഉണ്ട്; ആണിമാ തുടങ്ങി എട്ട് ശക്തികൾ; ദളങ്ങൾ ഇടത് വശം മുതൽ റുദ്രശക്തികൾ, ഇടതുവശം ശക്തികൾ. വിത്തുകൾ അതേ ശക്തികൾ, ഉന്മനീ വരെ; ഉള്ളിലെ പാത്രം പരമവൈരാഗ്യം, തണ്ട് ജ്ഞാനം, ശിവസ്വഭാവം. ബൾബ്, ശിവ-ധർമ്മസ്വഭാവം, ഉള്ളിലെ പാത്രത്തിന്റെ അവസാനം മൂന്ന് വൃത്തങ്ങളിലുണ്ട്; ഈ മൂന്ന് വൃത്തങ്ങളുടെ മുകളിൽ, ആത്മാദി മൂന്ന് തത്വങ്ങൾ ആസനമായി. എല്ലാ ആസനങ്ങളുടെ മുകളിൽ, വിവിധ വസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള, ദിവ്യമായ, ശുദ്ധജ്ഞാനത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന സുഖകരമായ ആസനം വെയ്ക്കുന്നു. പിന്നെ, ആഹ്വാനം, സ്ഥാപനം, സംവരണം, ദർശനം, നമസ്കാരം തുടങ്ങിയ മുദ്രകൾ വേർതിരിച്ച് ചെയ്യുന്നു. അതിനുശേഷം, പാദപ്രക്ഷാലനജലം, ആചമനജലം, അർപ്പണജലം, സുഗന്ധം, പൂക്കൾ, ധൂപം, ദീപം, പാനം, എന്നിവ അർപ്പിച്ച്, ശിവനെ വിശ്രമിപ്പിക്കുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ, ആസനവും പ്രതിമയും, മൂലമന്ത്രം കൊണ്ടും മറ്റു ബ്രഹ്മമന്ത്രങ്ങളോടും സമ്പൂർണ്ണമാക്കി, ശിവനെ, പരമകാരണമെന്നു, ദേവിയോടൊപ്പം ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു; അനങ്ങാതെ, അക്ഷരമായി, ശുദ്ധ ക്രിസ്റ്റൽപോലും, എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെ കാരണമെന്നു, പരമപദത്തിൽ, എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെ സാരമായ ദൈവത്തെ ധ്യാനിക്കുന്നു.