ശിവപുരാണമ്

ഗുരുവിന്റെ നിർദേശപ്രകാരം, ശിഷ്യൻ ആദ്യം മന്ത്രങ്ങളുടെ അർത്ഥം അവയുടെ വ്യാഖ്യാനം, ഉച്ചാരണവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിലൂടെ മനസ്സിലാക്കി, ഭഗവാന്റെ രൂപം നിർദ്ദേശിക്കുകയും, ധ്യാനത്തിനായി യോഗ്യമായ ആസനം നിർദേശിക്കുകയും വേണം. അതിനുശേഷം, ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ശിവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, അഗ്നിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ശിഷ്യൻ ഭക്തിപൂർവ്വം ദീക്ഷാമന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കണം. ശിവനെ ആരാധിക്കാതെ ഒന്നും സ്വീകരിക്കുന്നത് ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിലും, തലവെട്ടിക്കൊടുക്കുന്നതിലും മോശമാണെന്ന് ഇവിടെ ഉപദേശിക്കുന്നു. മായയും അവിദ്യയും നിലനിൽക്കുന്നവരെ ഗുരു ശാസനാനുസൃതമായി ദാനം ചെയ്യണം; അത്തരം ശിഷ്യൻ ദൈവാരാധനയിൽ സ്ഥിരതയും ഭക്തിയും പുലർത്തണം. ഇതിനു ശേഷം, ശിവമഠത്തിൽ ‘സമയ’ അവസ്ഥയാണെന്നു പറയുന്നു; അവിടെ അധികാരം ലഭിച്ചശേഷം, ശിഷ്യൻ ഗുരുവിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരിക്കും. പിന്നീട്, ഗുരു തന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ഭസ്മവും, മന്ത്രശക്തിയുള്ള ഒരു രുദ്രാക്ഷമണിയും ശിഷ്യന് നൽകണം. കഴിയുമെങ്കിൽ, ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിമയോ, മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ശരീരമോ, കൂടാതെ പൂജാവിധികൾ, അർപ്പണങ്ങൾ, ജപം, ധ്യാനം എന്നിവയ്ക്കുള്ള ഉപകരണങ്ങളും ശിഷ്യന് നൽകണം. ശിവാചാര്യനിൽ നിന്ന് ഈവയവങ്ങൾ മുഴുവൻ ബഹുമാനപൂർവ്വം ശിഷ്യൻ സ്വീകരിക്കണം; ഗുരുവിന്റെ നിർദേശമില്ലാതെ സ്വീകരിക്കരുത്. ഇതെല്ലാം സ്വീകരിച്ചശേഷം, അവ ഭക്തിയോടെ തലയിൽ ധരിച്ച്, അതിനെ സംരക്ഷിക്കുകയും, മഠത്തിലും വീട്ടിലും ശംഭുവിനെ ആരാധിക്കുകയും വേണം. ഇനി, ഗുരു ശിഷ്യന്റെ ഭക്തി, വിശ്വാസം, ബോധം എന്നിവ അനുസരിച്ച് ശിവാചാരങ്ങൾ ഉപദേശിക്കും. ഗുരുവിലൂടെ പറഞ്ഞതും, മനസ്സിലാക്കിയതും, സമയത്തിൽ ശിവാചാര്യൻ പ്രഖ്യാപിച്ചതും എല്ലാം ശിഷ്യൻ തലയിൽ ധരിക്കണം. ശിവശാസ്ത്രങ്ങളുടെ പാരായണവും, ശ്രവണവും ഗുരുവിന്റെ നിർദേശപ്രകാരം മാത്രം നടത്തണം; സ്വമേധയാ അല്ല. ഇങ്ങനെ, ‘സമയ’ എന്ന വിശുദ്ധക്രമം സംക്ഷിപ്തമായി വിശദീകരിച്ചു; ശിവപദം നേരിട്ട് പ്രാപിക്കാൻ ഇതാണ് പരമോപായം. ഇതിനു ശേഷം, ശിഷ്യന്റെ യോഗ്യത പരിശോധിച്ചശേഷം, ഗുരു അവന്റെ എല്ലാ ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം നേടാൻ ആറു മാർഗ്ഗങ്ങളുടെ ശുദ്ധിക്രമം നടത്തണം. കാള, തത്ത്വം, ഭൂവനം, വർണ്ണം, പദം, മന്ത്രം—ഇവയാണ് ആറ് മാർഗ്ഗങ്ങൾ. നിര്വൃത്തി മുതലായ അഞ്ചു കലകൾ കാളാമാർഗ്ഗം; മറ്റുള്ള അഞ്ച് മാർഗ്ഗങ്ങൾക്കും ഓരോന്നിലും അഞ്ചു കലകൾ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. തത്ത്വമാർഗ്ഗം ശിവതത്ത്വത്തിൽ നിന്ന് ഏറ്റവും താഴെയുള്ളതുവരെ, ഇരുപത്തിയാറ് ഘടകങ്ങളിലായി, ശുദ്ധവും അശുദ്ധവുമായ ഘടനയാണെന്ന് പറയുന്നു. ഭൂവനമാർഗ്ഗം അടിസ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് പരമാവസ്ഥയിലേക്കുള്ള അറുപത് ഘടകങ്ങളാണ്, വ്യത്യാസങ്ങൾ ഒഴിവാക്കി. അക്ഷരങ്ങൾ അമ്പത് രുദ്രരൂപങ്ങളായാണ്, അത് അക്ഷരമാർഗ്ഗം; പദമാർഗ്ഗം വ്യത്യസ്തതകളുള്ളതാണ്. മന്ത്രമാർഗ്ഗം പരമമന്ത്രങ്ങളാൽ സമ്പൂർണ്ണം; ശിവൻ തത്ത്വങ്ങളുടെ അകത്തില്ലാത്തതുപോലെ, അവയുടെ പ്രഭുവാണ്. മന്ത്രമാർഗ്ഗത്തിൽ ശിവൻ എണ്ണപ്പെടുന്നില്ല; അതുകൊണ്ട് അവൻ മന്ത്രങ്ങളുടെ പ്രഭു. കലാമാർഗ്ഗം വ്യാപ്യതയാണ്, മറ്റുള്ള മാർഗ്ഗങ്ങൾ വ്യാപിക്കപ്പെടുന്നതാണ്. ആര് ആരുടെ മാർഗ്ഗത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയുന്നില്ലയോ, അവൻ മാർഗ്ഗശുദ്ധിക്ക് യോഗ്യനല്ല; ആറ് മാർഗ്ഗങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ രൂപം അവനറിയില്ല. അതിനാൽ, വ്യാപ്യവും വ്യാപകവുമായ അവസ്ഥയും അവൻ അറിയാൻ കഴിയില്ല; അതുകൊണ്ട് മാർഗ്ഗത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവവും അതിന്റെ വ്യാപ്യതയും വ്യാപ്യവും അറിയേണ്ടതും അതുപോലെ തന്നെ. ശ്രദ്ധയോടെ മനസ്സിലാക്കിയശേഷം, മാർഗ്ഗശുദ്ധി യജ്ഞവേദിക്കു അതിരുവരെ നടത്തണം. ജലപാത്രങ്ങൾക്കായി കിഴക്കേ വശത്ത് രണ്ടു മൂട്ട നീളമുള്ള വൃത്തം വരയ്ക്കണം; ശിവാചാര്യൻ, ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം, സ്നാനം ചെയ്ത്, നിത്യകർമ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി, വൃത്തത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, ശംഭുവിനെ മുൻപുപോലെ പూజിക്കണം. അവിടെ, അർപ്പണത്തിന് അനുയോജ്യമായ അരിയാൽ പായസം തയ്യാറാക്കി, അതിന്റെ പകുതി ഹോമത്തിനായി മാറ്റിവെക്കണം; ശേഷിച്ചതു വൃത്തത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ അക്ഷരങ്ങളാൽ ചിഹ്നപ്പെടുത്തിയതിൽ വെക്കാം. ഗുരു, നാലു ദിശകളിൽ അഞ്ചു ജലപാത്രങ്ങളും, ഒരു പാത്രം നടുവിലും വെക്കണം. അവയിൽ, ബ്രഹ്മമന്ത്രങ്ങൾ കൂറ്റൻ അക്ഷരങ്ങളോടും ബിന്ദു-നാദയോടും കൂടി ജപിക്കണം. ‘യ’ എന്ന അക്ഷരത്തിൽ തുടങ്ങി അവസാനിപ്പിച്ച്, മന്ത്രവിദ്യയുള്ളവൻ അവ സ്ഥാപിക്കണം. നടുവിൽ ഈശാനൻ, മുന്നിൽ പുരുഷൻ, വലത്തുവശം അഘോരൻ, ഇടത് വശം വാമൻ, പടിഞ്ഞാറ് സദ്യൻ—ഇങ്ങനെയാണ് പാത്രങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കേണ്ടത്. സംരക്ഷണവും മുദ്രയും സ്ഥാപിച്ച്, മന്ത്രങ്ങളാൽ പാത്രങ്ങൾ ശുദ്ധീകരിക്കണം. ഇതിനു ശേഷം, ശിവാഗ്നികളിൽ ഹോമം തുടങ്ങണം; പായസം ഹോമത്തിനായി മാറ്റിവെച്ചതു അർപ്പിച്ച്, ശേഷിച്ചതു ശിഷ്യൻ ഭക്ഷിക്കാനുള്ളതായി തയ്യാറാക്കണം. മന്ത്രങ്ങളാൽ തൃപ്തി (തർപ്പണം) പൂർത്തിയാക്കി, യജ്ഞം മുൻപുപോലെ നടത്തണം. അർപ്പണം പൂർത്തിയാക്കിയശേഷം, ഹോമം ആരംഭിക്കണം; ഓംകാരത്തിനുശേഷം ഹുംകാരവും, മൂലമന്ത്രവും, ഫട് അക്ഷരത്തിൽ അവസാനിപ്പിച്ച്, സ്വാഹാ അക്ഷരത്തിൽ അവസാനിപ്പിച്ച്, അംഗങ്ങൾ ക്രമമായി ജപിക്കണം. ഓരോന്നിലും മൂന്നു ഹോമങ്ങൾ അർപ്പിക്കണം. അവ മന്ത്രങ്ങളാൽ ഓരോന്നിനും ദീപ്തരൂപം ധ്യാനിക്കണം; മൂന്നുതരം, മൂന്നുതരം പ്രവർത്തികൾ, ശുദ്ധവസ്ത്രം ധരിച്ച ദ്വിജാതി യുവതിയുടെ രൂപത്തിൽ. തന്തുവിൽ തന്തു കെട്ടി, ശിഷ്യന്റെ ശിഖയുടെ അറ്റത്ത് നിന്ന് വിരൽവരെയുള്ള ദൈർഘ്യത്തിൽ കെട്ടണം. ശേഷം, ആ തന്തു നീട്ടി, അവിടെ സുഷുമ്നയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കണം; ശാന്തിമുദ്ര സ്വീകരിച്ച്, മന്ത്രവിദ്യയുള്ളവൻ മൂലമന്ത്രം ഉപയോഗിക്കണം. മൂന്നുതവണ ഹോമം അർപ്പിച്ചശേഷം, അവളുടെ സാന്നിധ്യം സ്ഥാപിക്കണം; പൂവാൽ ശിഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സ്പർശിച്ച്, മുൻപുപോലെ ചെയ്യണം. ചൈതന്യം എടുത്ത്, ദ്വാദശാന്തത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച്, തന്തുവിൽ തന്തു ചേർക്കണം; കവചായുധം കൊണ്ട് അതിനെ സംരക്ഷിക്കണം. അതിനുശേഷം ആ തന്തു മൂടി, ശിഷ്യന്റെ ശരീരം അനുഭോക്താവും അനുഭോക്യവും എന്ന നിലയിൽ മൂന്നുതരം മൂലപാശങ്ങളിൽ ബന്ധിതമായതെന്നോണം ധ്യാനിക്കണം.