ശിവപുരാണമ്

ശ്രദ്ധയോടെ ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ മഹത്വം ഭക്ത്യോടും, ഏകാഗ്രതയോടും ചേർന്ന് ജപിക്കുകയോ ശ്രവിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി പരമാവസ്ഥയിലേക്ക് ഉയർന്നുചേരുന്നു. അപ്പോൾ, ഭഗവാനെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത്, "പ്രഭോ, മന്ത്രത്തിന്റെ മഹത്വവും അതിന്റെ ഉപയുക്തതയും, വേദം പോലെ നേരിട്ടുള്ളതും, നീ വിവരിച്ചു. ഇപ്പോൾ ശിവന്റെ പരമദീക്ഷയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. മന്ത്രസമാഹാരത്തെ കുറിച്ച് സൂചന നൽകിയിട്ടുണ്ട്, പക്ഷേ അതു മറന്നിട്ടില്ല," എന്ന് ചോദിച്ചു. അതിനുത്തരമായി, "ശിവൻതന്നെ പ്രസ്താവിച്ച, എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന, അത്യുത്തമവും പുണ്യപ്രദവുമായ ദീക്ഷയെ ഞാൻ ഇപ്പോൾ വിശദീകരിക്കാം. ഈ ദീക്ഷയിലൂടെ ഒരാൾ പൂർത്തിയായി അർഹനാകുന്നു, പൂജാദികളും മറ്റ് ക്രിയകളും ചെയ്യാൻ യോഗ്യനാകുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഇതിനെ 'ഷഡാധ്വശുദ്ധി' എന്നും വിളിക്കുന്നത്. ഈ ദീക്ഷയിലൂടെ ജ്ഞാനം ലഭിക്കുകയും ബന്ധനങ്ങൾ അകറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു, അതുകൊണ്ടാണ് ഇതിനെ 'സംസ്കാര' എന്നും പറയുന്നത്. ശിവാഗമങ്ങളിൽ, പരമാത്മാവായ ശിവൻ ദീക്ഷയെ മൂന്നു വിധത്തിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു: ശാംഭവി, ശാക്തി, മാന്ത്രി എന്നിങ്ങനെ. ഗുരുവിനെ കാണുന്നതു കൊണ്ടോ, സ്പർശംകൊണ്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ സംഭാഷണത്തിലൂടെ Immediate തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ടാകുകയും ബന്ധനങ്ങൾ നശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതാണ് ശാംഭവി ദീക്ഷ. ഇത് വീണ്ടുമൊരു വിഭജനം ഉണ്ട്: അത്യുത്തമവും ഉത്തമവും, ബന്ധനനാശത്തിന്റെ അളവിനെ ആശ്രയിച്ചാണ് വ്യത്യാസം. ഉത്തരത്തായ ശാംഭവി ദീക്ഷയിലൂടെ ഉടൻ മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നു; ഉത്തമമായത് ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ പാപങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. ശാക്തിദീക്ഷയിൽ, ഗുരു ജ്ഞാനപഥം ഉപയോഗിച്ച് യോഗദൃഷ്ടിയാൽ ശിഷ്യന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. മാന്ത്രിദീക്ഷയിൽ, കലം, മണ്ഡലം എന്നിവ ക്രമീകരിച്ച്, ഗുരു ബാഹ്യമായി, ക്രമമായി, സാവധാനമായി ദീക്ഷ നൽകുന്നു. ശക്തിയുടെ അവതരണം അനുസരിച്ച് ശിഷ്യൻ കൃപയ്ക്ക് അർഹനാകുന്നു. ശൈവധർമ്മത്തിന്റെ ആധാരം അതിലാണെന്നു സംക്ഷേപത്തിൽ പറയാം. ശക്തി അവതരിക്കാത്തിടത്ത് ശുദ്ധിയും, ജ്ഞാനവും, ശൈവാചരണവും, മോക്ഷവും, സിദ്ധിയും ഇല്ല. അതിനാൽ, ശക്തിയുടെ ഉണർവിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ ഗുരു ജ്ഞാനമോ കർമമോ വഴി ശിഷ്യനെ ശുദ്ധീകരിക്കണം. മൂഢതയാൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നവൻ നശിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഗുരു ശിഷ്യനെ സമ്പൂർണ്ണമായി പരിശോധിക്കണം. ശക്തി അവതരിച്ചെന്നു തിരിച്ചറിയാനുള്ള ലക്ഷണം ഉണർവും ആനന്ദവും ഉളവാകുന്നതാണ്, കാരണം ആ പരാശക്തി ഉണർവും ആനന്ദവുമാണ് സ്വരൂപം. ഉണർവും ആനന്ദവും മനസ്സിൽ ഉളവാകുന്ന വിചലനം, കുലിർ, വാക്ക്, കണ്ണുകൾ, അവയവങ്ങൾ എന്നിവയിൽ കാണുന്ന പരിവർത്തനം എന്നിവയാണ് ലക്ഷണങ്ങൾ. ശിഷ്യനും ഈ ലക്ഷണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഗുരുവിനെ പരിശോധിക്കണം; ശിവപൂജയിലോ ശിവബന്ധുക്കളുമായി ചേർന്നോ. ശിഷ്യൻ ഉപദേശിക്കപ്പെടേണ്ടവനും ഗുരുവിന്റെ മഹത്വം മൂലം, ഗുരുവിനെ പരമാദരവോടെ മാനിക്കണം. ഗുരു ശിവനാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു; ശിവൻ ഗുരുവായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ ശിവൻ ജ്ഞാനരൂപിയായി നിലകൊള്ളുന്നു. ശിവനാണ് ജ്ഞാനം; ജ്ഞാനമാണ് ഗുരു; ശിവനെ, ജ്ഞാനത്തെ, ഗുരുവിനെ ആരാധിച്ചാൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലവും ഒരുപോലെയാണ്. ഗുരു എല്ലാ ദേവതകളുടെയും സാരവും എല്ലാ മന്ത്രങ്ങളുടെയും സമാഹാരവുമാണ്. അതിനാൽ അവന്റെ ആജ്ഞയെ അത്യാദരവോടെ തലയിൽ ചുമക്കണം. ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞ ഒരു ചിന്തയിലും ലംഘിക്കരുത്; ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞ പാലിക്കുന്നവൻ ജ്ഞാനസമ്പത്ത് നേടുന്നു. നടക്കുമ്പോഴും, നിൽക്കുമ്പോഴും, ഉറങ്ങുമ്പോഴും, ഭക്ഷിക്കുമ്പോഴും മറ്റേതെങ്കിലും പ്രവർത്തനം ചെയ്യരുത്; ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യേണ്ടി വന്നാൽ അവന്റെ അനുമതിയോടെ മാത്രം ചെയ്യണം. ഗുരുവിന്റെ വീട്ടിലോ സാന്നിധ്യത്തിലോ ഇഷ്ടംപോലെ ഇരിക്കരുത്; ഗുരു ദൈവസ്വരൂപനാണെന്നതുകൊണ്ട് അവന്റെ വീട് ക്ഷേത്രമാണ്. ദുഷ്ടരുമായി ചേർന്നാൽ അവരുടേതുപോലെ പാപത്തിൽ വീഴുന്നതുപോലെ, അഗ്നിയുമായി സ്പർശിച്ചാൽ പൊന്നിന്റെ മലിനത അകറ്റപ്പെടുന്നതുപോലെ, ഗുരുവുമായി ചേർന്നാൽ മനുഷ്യൻ പാപം കളയുന്നു. വെളിച്ചെണ്ണപാത്രം അഗ്നിക്കടുത്തു വെച്ചാൽ അതു ഉരുകുന്നതുപോലെ, ഗുരുവിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ പാപം ഉരുകി നശിക്കുന്നു. ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നി ഉണങ്ങിയതും ഈരപ്പെട്ടതുമായ വസ്തുക്കൾ ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ഗുരു സന്തോഷപ്പെട്ടാൽ ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ പാപം ദഹിപ്പിക്കുന്നു. ചിന്തയിലോ, പ്രവർത്തിയിലോ, വാക്കിലോ ഗുരുവിനെ കോപിപ്പിക്കരുത്. ഗുരുവിന്റെ കോപം മൂലം ആയുസ്സ്, ഐശ്വര്യം, ജ്ഞാനം, പുണ്യങ്ങൾ എന്നിവ നശിക്കുന്നു; ഗുരുവിനെ ദുഃഖിപ്പിക്കുന്നവരുടെ യാഗങ്ങൾ ഫലരഹിതമാവുന്നു. ഇവിടെ യമ-നിയമങ്ങൾക്കൊന്നും പ്രസക്തിയില്ല; ഗുരുവിന് വിരുദ്ധമായ വാക്കുകൾ ഒരിക്കലും പറയരുത്. വലിയ മായയാൽ മനസ്സിലും, പ്രവർത്തിയിലും, വാക്കിലും ഗുരുവോടു കള്ളം സംസാരിക്കുന്നവൻ രൗരവനാമമുള്ള നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. യോഗ്യനും, ഭദ്രത ആഗ്രഹിക്കുന്നവനും, കപടത ചെയ്യുന്നവൻ ആകരുത്; ഗുരുവിന് ഉപകാരവും പ്രീതിയും നൽകുന്ന പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യണം, അവൻ നിർദ്ദേശിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും. ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലോ അഭാവത്തിലോ, ഗുരുവിന്റെ കാര്യങ്ങൾ നിർവഹിക്കണം; ഇങ്ങനെ ഭക്തിയോടെ, നിയന്ത്രിതമായി, മനസ്സിൽ സദാ ഉത്സാഹത്തോടെ ഇരിക്കണം. ഗുരുവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ശിഷ്യൻ ശൈവധർമ്മത്തിന് അർഹനാകുന്നു; ഗുരു ധാർമ്മികനും ജ്ഞാനിയുമെങ്കിൽ പരമാനന്ദം ഉണർത്തുന്നവനാണ്. തത്വജ്ഞാനിയുമായും ശിവഭക്തനായും ഉള്ളവൻ മോക്ഷം നൽകുന്നു; മറ്റൊരുവൻ അല്ല. അതാണ് ചൈതന്യം ഉണർത്തുന്ന പരമാനന്ദത്തിന്റെ മൂല്യം. ആ സത്യം അറിയുന്നവൻ മാത്രമാണ് ആനന്ദം ഉണർത്തുന്നത്; പേര് മാത്രം ഉള്ളവൻ, ജ്ഞാനമില്ലാത്തവൻ അല്ല. ഒരു കല്ല് മറ്റൊരു കല്ലിനെ കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകുമോ, ഒരു തോണി പോലെ? അങ്ങനെ പേരിനാൽ മാത്രം മോക്ഷം ലഭിക്കില്ല. തത്വം അറിയുന്നവരാണ് മോചിതരാവുകയും മറ്റുള്ളവരെ മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്; സത്യമില്ലാതെ ജ്ഞാനമോ സ്വയമൊളിവോ എങ്ങനെയുണ്ടാകാം?