കൃഷ്ണാ, ജ്ഞാനത്തിന്റെ അമൃതത്തിൽ തൃപ്തിയുള്ളവനും ആത്മാവു ശിവനിൽ സമർപ്പിച്ചവനും ചെയ്യേണ്ട യാതൊരു കര്മവും ഇല്ല, അകത്തോ പുറത്തോ. അങ്ങനെ, ക്രമേണ ആഗമികവും അന്തർഗതവുമായ എല്ലാ കര്മങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, ജ്ഞാനത്തിലൂടെ അറിയേണ്ടത് ഗ്രഹിക്കുകയും, അജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യണം. മനസ്സ് ശിവനിൽ ഏകാഗ്രമാകുന്നില്ലെങ്കിൽ, ചെയ്ത കര്മങ്ങൾ എന്തിനാണ്? മനസ്സ് ശിവനിൽ ഏകാഗ്രമാകുമ്പോഴും, കര്മങ്ങൾ എന്തിനാണ്? അതിനാൽ, കര്മങ്ങൾ ചെയ്യുകയോ ചെയ്യാതിരിക്കുകയും, അകത്തോ പുറത്തോ, ഏത് രീതിയിലായാലും, മനസ്സ് ശിവനിൽ സ്ഥാപിക്കേണ്ടതാണ്. മനസ്സ് ശിവനിൽ സ്ഥാപിച്ചവർക്കും, ബുദ്ധി സ്ഥിരമായവർക്കും, പരമാനന്ദം എല്ലായിടത്തും, ഈ ലോകത്തും അതിനപ്പുറംവുമാണ്. "ഓം നമഃ ശിവായ" എന്ന മന്ത്രത്തിലൂടെ സിദ്ധികൾ ലഭിക്കുന്നു; അതിനാൽ, ഈ മന്ത്രം എല്ലാ ലോകങ്ങളിൽ, ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതും, അനായാസം നേടിയെടുക്കാൻ അഭ്യസിക്കണം. മഹാമുനിയേ, സർവജ്ഞനേ, ജ്ഞാനസാഗരനേ, ഈ അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രത്തിന്റെ മഹത്വം സത്യമായി അറിയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഈ അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രത്തിന്റെ മഹത്വം കോടികൾക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കൊണ്ടും പൂർണ്ണമായി വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല; അതിനാൽ, സംക്ഷിപ്തമായി കേൾക്കൂ. വേദങ്ങളിലും ശിവശാസ്ത്രങ്ങളിലും, ഈ ആറക്ഷരമന്ത്രം ശിവഭക്തന്മാർക്ക് എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കുന്നു. അക്ഷരങ്ങൾ കുറച്ചായാലും, അതിന്റെ അർത്ഥം സമ്പന്നമാണ്; വേദസാരവും മോക്ഷദായിയും, ശിവനാൽ നിർദിഷ്ടവും സംശയമില്ലാത്തതും, ഈ വാക്ക് ശിവസ്വഭാവമുള്ളതുമാണ്. നാനാ സിദ്ധികൾകൊണ്ടും, ദിവ്യവും, ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിന് പ്രിയവുമായതും, അതിന്റെ അർത്ഥം ഉറപ്പുള്ളതും ഗൗഡവുമായതും, ഈ വാക്ക് പരമമായതും ഭഗവാന്റെതുമാണ്. എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കും ഈ മന്ത്രം അനായാസം ഉച്ചരിക്കാവുന്നതാണ്; സർവജ്ഞൻ "ഓം നമഃ ശിവായ" എന്ന് എല്ലാ ജീവികൾക്കും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ബീജം എല്ലാ ജ്ഞാനത്തിനും ഉറവിടമാണ്; പ്രധാനമന്ത്രവും, ആറക്ഷരമന്ത്രവും, അതി സൂക്ഷ്മവും ഗൗഡവുമായതും; വറ്റമരത്തിന്റെ വിത്തുപോലെ അറിയേണ്ടതാണ്. ഈ ദേവത മൂന്നു ഗുണങ്ങൾക്കപ്പുറമാണ്, സർവജ്ഞനും, എല്ലാ കര്മങ്ങൾക്കും അധിപതിയും; ശിവൻ "ഓം" എന്ന ഏകക്ഷരത്തിൽ മന്ത്രത്തിൽ വസിക്കുന്നു, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ച്. "ഇശാന"ആദി സൂക്ഷ്മക്ഷരങ്ങൾ, ഏകക്ഷര ബ്രഹ്മണായി, "നമഃ ശിവായ" മന്ത്രത്തിൽ ശരിയായ ക്രമത്തിൽ സ്ഥാപിതമാണ്; ഈ സൂക്ഷ്മ ആറക്ഷരമന്ത്രത്തിൽ, ശിവൻ അഞ്ചു ബ്രഹ്മസ്വരൂപത്തിൽ വസിക്കുന്നു. അവൻ പ്രതിപാദ്യവും പ്രതിപാദകവുമാണ്, നേരിട്ടും സ്വഭാവത്താലും; ശിവൻ പ്രതിപാദ്യനാണ്, കാരണം അവൻ ഉപമയില്ലാത്തവൻ, മന്ത്രം അവന്റെ പ്രതിപാദകമായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ പ്രതിപാദ്യ-പ്രതിപാദക ബന്ധം ആദികാലം മുതൽ നിലനില്ക്കുന്നു, എങ്ങനെ ഈ ഭയങ്കര സാംസാരിക സമുദ്രം ആദികാലം മുതൽ ഒഴുകുന്നുവോ അതുപോലെ. അതുപോലെ, ശിവൻ സാംസാരികതയിൽ നിന്ന് മോചനം നൽകുന്നവനായി സ്ഥാപിതനാണ്, ഔഷധം സ്വഭാവത്തിൽ രോഗത്തിന് പ്രതിവിധിയാകുന്നതുപോലെ. അത് പോലെ, ശിവൻ സാംസാരികദോഷങ്ങൾക്ക് പ്രതിവിധിയായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു; ലോകത്തിന്റെ അധിപതി ഇല്ലാതെ, ഈ ലോകം അന്ധകാരത്തിൽ മൂടപ്പെടും. പ്രകൃതിയുടെ ജഡതയും, പുരുഷന്റെ അജ്ഞാനവും കാരണം, പ്രധാനതത്വത്തിൽ നിന്ന് ഏറ്റവും ചെറുതായ അണുവുവരെ എല്ലാം ജഡമാണ്. ഇവയിൽ ഒന്നും സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നതായി കാണുന്നില്ല, ബുദ്ധിയുള്ള കാരണമില്ലാതെ; ധർമ്മ-അധർമ്മം, ബന്ധനം-മോക്ഷം എന്നിവ വിവേകത്തിൽ നിന്നാണ് ഉരുത്തിരിയുന്നത്. സർവജ്ഞൻ ഇല്ലാതെ, സൃഷ്ടിയുടെ പ്രാരംഭം ഉണ്ടാകില്ല; ഡോക്ടർ ഇല്ലാതെ രോഗികൾ കഷ്ടപ്പെടുന്നതുപോലെ. അതിനാൽ, സദാശിവൻ, ആദികാലം മുതൽ, സർവജ്ഞനും, പൂർണ്ണനും, ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകനായി, സാംസാരിക സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് ജീവികളെ രക്ഷിക്കുന്നവനായി നിലനിൽക്കുന്നു. അവൻ ആദി-മധ്യ-അന്തം ഇല്ലാത്തവൻ, സ്വഭാവത്തിൽ ശുദ്ധൻ, അധിപതിയും, സർവജ്ഞനും, പൂർണ്ണനും; ശിവൻ ശിവശാസ്ത്രങ്ങളിൽ അറിയപ്പെടണം. അവന്റെ നാമം ഈ മന്ത്രമാണ്; അവൻ അതിൽ പ്രതിപാദ്യനായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു; നാമ-നാമി ബന്ധം കാരണം, ഈ മന്ത്രം പരമശിവനായി സ്ഥാപിതമാണ്. ഇതാണ് ശിവജ്ഞാനം, ഇതാണ് പരമപദം: ആറക്ഷര ശിവവാക്യം "ഓം നമഃ ശിവായ". ഈ ശൈവവാക്യം നിർദ്ദേശമാണ്, സ്തുതിയല്ല; ശിവസ്വഭാവമുള്ളതും, സർവജ്ഞനും, പൂർണ്ണനും, സ്വഭാവത്തിൽ ശുദ്ധനുമായ ശിവനു വേണ്ടിയുള്ളതും. ലോകങ്ങളുടെ ഉപകാരിയായ അവൻ, എങ്ങനെ അസത്യം പറയുമോ? എന്ത് നിലവിലുണ്ടോ, ഗുണ-ദോഷങ്ങളോടെ, അതിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടാണ്. ഫലവും പൂർണ്ണമായതും, സർവജ്ഞൻ അതനുസരിച്ച് പറയുന്നു; രാഗം-അജ്ഞാനം പോലുള്ള ദോഷങ്ങളുള്ളവൻ മാത്രമേ അസത്യം പറയൂ. എന്നാൽ, ആ ദോഷങ്ങൾ ഭഗവാനിൽ ഇല്ല; എങ്ങനെ വ്യത്യസ്തമായി സംസാരിക്കും? ശിവൻ രചിച്ച, സർവജ്ഞനും, അജ്ഞാത ദോഷം ഇല്ലാത്തവനും, ആ ശുദ്ധവാക്യം പ്രാമാണികവും സംശയമില്ലാത്തതും. അതിനാൽ, ഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ ജ്ഞാനികൾ വിശ്വസിക്കണം; പുണ്യ-പാപം യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയേണ്ടത്, അവയിൽ വിശ്വാസം ഇല്ലാത്തവൻ താഴേക്ക് വീഴും. മഹർഷികൾ പറഞ്ഞ മനോഹരമായ വാക്കുകൾ, ശാന്തരും, ജ്ഞാനികളും, സ്വർഗ്ഗവും മോക്ഷവും നേടാൻ, അവ നല്ല വാക്കുകൾ ആയി അറിയണം. ആസക്തി, ദ്വേഷം, അസത്യം, കോപം, ഇച്ഛ, തൃഷ്ണ എന്നിവയെ പിന്തുടരുന്ന വാക്കുകൾ ദുഷ്ടവാക്യമാണ്; അവ നരകത്തിൽ എത്തിക്കുന്നു. അജ്ഞാനവും ആസക്തിയും കൂടിയുള്ള വാക്കുകൾ, സ sufferingാംസാരിക കഷ്ടത ഉണ്ടാക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അതു സുന്ദരമായ സംസ്കൃതമായാലും എന്തിനാണ്? അറിയാൻ, ആ വാക്ക്, refinement ഇല്ലെങ്കിലും, കേൾക്കുമ്പോൾ ശുഭം നൽകുകയും, ആസക്തി മുതലായവയിൽ സംശയം ഉരുത്തിരിയിക്കുകയും ചെയ്യുമെങ്കിൽ, അതു ശുഭവാക്യമാണ്. അനേകം മന്ത്രങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, സർവജ്ഞൻ ശിവൻ രചിച്ച ശുദ്ധമന്ത്രത്തിന് സമം ഒന്നുമില്ല. വേദങ്ങളും അതിന്റെ ശാഖകളും, ആറക്ഷരമന്ത്രത്തിൽ സ്ഥാപിതമായാലും, അതിനോട് തുല്യമല്ല; മറ്റൊരു മന്ത്രം പോലും അതിന് സമമല്ല. എഴുപത് ദശലക്ഷം വലിയ മന്ത്രങ്ങളും അനേകം ഉപമന്ത്രങ്ങളും ഉണ്ടെങ്കിലും, ആറക്ഷരമന്ത്രം തനതായതും, നൂലിൽ നെയ്തതുപോലും വേറിട്ടതുമാണ്. ശിവനെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ ഉപദേശങ്ങളും, എല്ലാ ജ്ഞാനസ്രോതസ്സുകളും, ഈ ആറക്ഷരമന്ത്രത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനങ്ങളാണ്. elaborate വിശദീകരണങ്ങളുള്ള അനേകം മന്ത്രങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും എന്തിനാണ്, "ശിവനോട് നമസ്കാരം" എന്ന മന്ത്രത്തിൽ ഹൃദയം സ്ഥാപിച്ചവനു? ഈപോലെ, ശിവമന്ത്രത്തിന്റെ മഹത്വം, അതിന്റെ ദിവ്യസ്വഭാവം, അതിന്റെ ശുദ്ധത, അതിന്റെ പരമപ്രാധാന്യം, ശിവന്റെ സാക്ഷാത് ഉപദേശത്തിൽ നിന്നും, അതിന്റെ സാരാംശം, ഈ കഥയിൽ പ്രസ്ഫുടമാകുന്നു.