പരമേശ്വരൻ ദേവിയോടു പറഞ്ഞു: “മറ്റൊരാളുടെ അധികാരമില്ല – ഇതാണ് എന്റെ ഉറച്ച ആജ്ഞ. വർണ്ണാശ്രമങ്ങളിൽപ്പെട്ടവരിൽ ആരെങ്കിലും എന്നിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചാൽ, അവൻ എന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്ന മാർഗം തന്നെ അനുസരിക്കണം. എന്റെ കൃപയാൽ അശുദ്ധിയും മായയും അകറ്റപ്പെട്ട്, എന്റെ പരമാവസ്ഥയെ – പിന്നെ തിരിച്ചു വരാൻ അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ ആ നിലയെ – അവർ പ്രാപിക്കും; അങ്ങനെ അവർക്ക് പരമാനന്ദവും, എനിക്ക് സമാനമായ അവസ്ഥയും ലഭിക്കും. അതുകൊണ്ട്, ആരെങ്കിലും എന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം നടത്തുന്ന സാമൂഹ്യധർമ്മം നേടിയിട്ടുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നത് പ്രശ്നമല്ല; എന്നാൽ ആൾ എന്റെ ഭക്തനാണെങ്കിൽ, എന്നിൽ ആശ്രയിച്ചവനാണെങ്കിൽ, അവൻ തന്റെ ആത്മാവിനെ തന്നെ ഉയർത്തേണ്ടത് താനെ തന്നെയാണ്. ആ ധർമ്മം നേടാനുള്ള ശ്രമം പോലും അനേകം കോടികൾ തവണ വലിയതാണ്. അതുകൊണ്ട്, എന്റെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച സാമൂഹ്യധർമ്മം ആചരിക്കണം. ദേവി, എന്റെ അവതാരങ്ങൾ യോഗോപദേശകരുടെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; ഓരോ യുഗത്തിലും ആയിരക്കണക്കിന് ഉജ്ജ്വല വംശങ്ങൾ ഉദയം ചെയ്യുന്നു. യോഗ്യതയില്ലാത്തവർക്കും, വിവേകമില്ലാത്തവർക്കും, ഭക്തിയില്ലാത്തവർക്കും ആ വംശപരമ്പര അറിയാൻ ദുഷ്കരമാണ്; അതുകൊണ്ടു അതിനെ മനസ്സോടെ അന്വേഷിക്കണം. മോക്ഷമാർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് അകന്ന് മറ്റെവിടെയെങ്കിലും പരിശ്രമിക്കുന്നത് വലിയ നഷ്ടവും, വലിയ ദോഷവും, മായയും, അന്ധതയും, മൂകതയുമാണ്. ദേവി, ജ്ഞാനം, കര്മ്മം, ആചരണം, യോഗം – ഈ നാലും എന്റെ ശാശ്വതധർമ്മങ്ങളാണ്. ആത്മാവിനെയും, ബദ്ധതയെയും, പരമേശ്വരനെയും അറിയുന്നതാണ് ജ്ഞാനം; ആറ് മാർഗ്ഗങ്ങളിലെ ശുദ്ധീകരണകർമ്മങ്ങൾ, ഗുരുവിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ആചരിക്കുന്നതാണു കര്മ്മം. വർണ്ണാശ്രമങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെട്ടവർക്കും, എന്നെ ആരാധിക്കുന്നവർക്കും, അനുബന്ധമായ ധർമ്മങ്ങൾക്കും ഞാൻ നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്ന കര്മ്മങ്ങൾ ആചരിക്കുന്നത് ആചരണമാണ്. മനസ്സിനെ എനിക്ക് സമർപ്പിച്ച്, ഞാൻ പഠിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന മാർഗ്ഗം അനുസരിച്ച് മനസ്സിന്റെ ചഞ്ചലതയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതാണ് യോഗം. ദേവി, മനസ്സിന്റെ ശമനം ആയിരം അശ്വമേധയാഗങ്ങൾക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമാണ്; അത് മോക്ഷം നൽകുന്നു, എന്നാൽ വിഷയാസക്തർക്കു അതിനെ നേടാൻ കഴിയില്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ സംയമനവും, വൈരാഗ്യവും ഉള്ളവർക്കാണ് യോഗം; അത് പൂർവ്വപാപങ്ങൾ നീക്കുന്നു. വൈരാഗ്യത്തിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനം ഉദിക്കുന്നു, ജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് യോഗം ഉദയിക്കുന്നു. യോഗത്തെ അറിഞ്ഞവനും, അതിൽ നിന്ന് വീണുപോയവനും മോക്ഷം നേടുന്നു – ഇതിൽ സംശയമില്ല. ദയയും, അഹിംസയും, ജ്ഞാനസഞ്ചയവും എപ്പോഴും ആചരിക്കണം. സത്യവാദിത്വം, അദയനം, വിശ്വാസം, ആത്മനിയന്ത്രണം, പഠനവും ഉപദേശവും, യാഗങ്ങൾ നടത്തലും നടത്തിപ്പും – ഇവയും ആചരിക്കണം. ധ്യാനം, ദൈവബോധം, ജ്ഞാനത്തിൽ സ്ഥിരമായ ഭക്തി – ഇങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണൻ ജ്ഞാനയോഗത്തിൽ വിജയിക്കും. വളരെ വേഗത്തിൽ, ജ്ഞാനവും യോഗവും പ്രാപിച്ചവൻ ജ്ഞാനാഗ്നിയാൽ ഈ ശരീരം ഒരു നിമിഷത്തിൽ ദഹിപ്പിക്കുന്നു, പ്രിയേ. എന്റെ കൃപയാൽ, യോഗജ്ഞാനി കര്മ്മബന്ധനങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കും – പുണ്യവും പാപവും മോക്ഷത്തിന് തടസ്സമാണ്; അതുകൊണ്ട്, യോഗി ഇരുവരെയും ഉപേക്ഷിക്കണം. ഫലാശയാൽ ആണ് കര്മ്മത്തിൽ ബദ്ധത, ശുദ്ധ കര്മ്മനിർവഹണത്തിൽ അല്ല; അതുകൊണ്ട്, കര്മ്മഫലം ഉപേക്ഷിക്കണം. ആദ്യം കര്മ്മയാഗം വഴി എന്നെ പുറത്തു ആരാധിക്കണം, പ്രിയേ; പിന്നെ, ജ്ഞാനയോഗത്തിൽ ഭക്തിയോടെ യോഗം ആചരിക്കണം. എന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിഞ്ഞാൽ, മണ്ണിനെയും കല്ലിനെയും പൊന്നിനെയും തുല്യമായി കാണുന്നവൻ കര്മ്മയാഗം വഴി എന്നെ ആരാധിക്കാറില്ല. എപ്പോഴും യോഗത്തിൽ ലീനനായ, പരമജ്ഞാനിയുമായ, ഭക്തിയോടെയും ഏകാഗ്രതയോടെയും നിൽക്കുന്ന എന്റെ യോഗി എന്നിൽ ഏക്യം നേടുന്നു. വൈരാഗ്യമില്ലാത്ത ദ്വിജന്മാർ എന്നിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചാൽ, അവർക്കു യോജ്യമായ ജ്ഞാനവും ആചരണവും കര്മ്മവും മാത്രം ആചരിക്കണം. എന്റെ ആരാധന രണ്ടുവിധമാണ് – ബാഹ്യവും അന്തരവുമാണ്. അതുപോലെ, ഭക്തിയും വാക്ക്, മനസ്, ശരീരം എന്നിങ്ങനെയാണ്. തപസ്സും, കര്മ്മവും, ജപവും, ധ്യാനവും, ജ്ഞാനവും – ഈ അഞ്ചും എന്റെ ഭക്തിയുടെ രൂപങ്ങളാണെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു. പുറമേ ചെയ്യുന്ന പൂജകളും സമർപ്പണങ്ങളും മറ്റുള്ളവർക്ക് അറിയാവുന്നതാണ്; എന്നാൽ, അകത്തുണ്ടാകുന്ന അനുഭവം ആന്തരികമായതാണെന്ന് പറയുന്നു. എന്നിലേക്കു ചായുന്ന മനസ് മാത്രമേ യഥാർത്ഥ മനസ്സാവു; എന്റെ നാമത്തിൽ ലീനമായ വാക്ക് മാത്രമേ യഥാർത്ഥ വാക്കാവു. എന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം ചിഹ്നങ്ങൾ ധരിച്ച്, എന്റെ സേവനത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ശരീരം മാത്രമേ ശരീരമായിരിക്കൂ. ബാഹ്യപൂജയെന്നത് ഹോമാദികൾ ഉൾപ്പെടുന്ന ചടങ്ങുകളാണ്; എന്നാൽ, എന്റെ നിമിത്തം ശരീരത്തെ കഠിനതപസ്സിലൂടെ പീഡിപ്പിക്കൽ എന്റെ ഉപദേശം അല്ല. ജപം എന്നത് പഞ്ചാക്ഷരിയും പ്രണവവും ആവർത്തിച്ച് പാരായണം ചെയ്യലാണ്; രുദ്രസൂക്താദി പഠനവും ഉൾപ്പെടുന്നു, വെറും വേദപാരായണമല്ല. ധ്യാനം എന്നത് എന്റെ രൂപത്തിൽ ചിന്തിക്കുകയും, സ്വയം അല്ലെങ്കിൽ മറ്റു വിഷയങ്ങളിൽ ലയിക്കുകയല്ല; ജ്ഞാനം എന്നത് എന്റെ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കലാണ്, മറ്റു കാര്യങ്ങളുടെ അറിവല്ല. പുറമേയോ അകത്തോ, മനസ്സ് എവിടെയായാലും ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നിടത്ത്, പ്രിയേ, അതിൽ സ്ഥിരതയോടെ സത്യം ആചരിക്കണം. ആന്തരികപൂജ ബാഹ്യപൂജയേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമാണ്; അതിൽ ബാഹ്യകർമ്മങ്ങളിൽ കാണുന്ന ദോഷങ്ങളൊന്നുമില്ല. ശുദ്ധി എന്നത് ആന്തരികമാണ്; പുറമേയുള്ള ശുദ്ധി യഥാർത്ഥ ശുദ്ധിയല്ല. ഉള്ളിൽ അശുദ്ധിയില്ലാത്തവൻ, പുറമേ അശുദ്ധിയുണ്ടെങ്കിലും, ശുദ്ധനാണ്. ബാഹ്യ, ആന്തരിക ഭക്തി രണ്ടും ഭാവം കൂടെ വേണം; ഭാവമില്ലാതെ ചെയ്താൽ നിരാശ മാത്രമേ ലഭിക്കൂ. ഞാൻ സർവ്വസിദ്ധനായും ശുദ്ധനുമായവനാണ്; അകത്തോ പുറത്തോ ആളുകൾ എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാനാണ് കഴിയുക? ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്നത് ഭാവം മാത്രം. പ്രിയദേവി, ഭാവം അടങ്ങിയ കർമ്മം – മനസ്സിലൂടെ, വാക്കിലൂടെ, ശരീരത്തിലൂടെ – ഫലാശയില്ലാതെ ചെയ്യുന്നതാണു എന്റെ ശാശ്വതധർമ്മം. ഫലപ്രാപ്തിക്കായി ചെയ്യുന്നവർക്ക് എന്നിൽ ആശ്രയം അല്പം മാത്രമാണ്; ഫലം കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ അവർ എനിക്ക് വിട്ടുനിൽക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, പ്രിയമായവളേ, ഫലാശയുള്ളവരും മനസ്സിൽ എന്നെ ആലോചിച്ചാൽ, അവരുടെ ഭക്തിക്ക് അനുസരിച്ച് ഞാൻ ഫലം നൽകുന്നു.