ശിവപുരാണമ്

ലോകത്തിൽ ശിവന്റെ പരമാവസ്ഥയെയും അതിന്റെ സാരത്തെയും ദേവന്മാരോ അസുരന്മാരോ ആരെങ്കിലും അറിയാൻ കഴിയുമോ? അതിനാൽ, അമ്പുധാരിയായ കൃഷ്ണാ, നിന്റെ വായിൽനിന്ന് നേരിട്ട് ഒഴുകിയ ശിവജ്ഞാനാമൃതം ഞാൻ ആസ്വദിച്ചിട്ടും എന്റെ മനസ്സ് തൃപ്തിയിലായിട്ടില്ല. സർവ്വലോകങ്ങളുടെ സൃഷ്ടാവും രക്ഷകനുമായ ഭഗവാന്റെ മടിയിൽ നേരിട്ട് വിശ്രമിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, മഹാദേവിയുടെ ഭർത്താവിനോട് അവൾ എന്താണ് ചോദിച്ചത്? കൃഷ്ണാ, നീ ചോദിച്ചത് യുക്തമായതാണ്. ശിവഭക്തിയും ശമവും ഉജ്ജ്വലമായ മനസ്സും ഉള്ളവനായി നിന്നെ ഞാൻ സത്യമായി പറയാം. മനോഹരമായ മലകളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ മന്ദരപർവ്വതത്തിലെ മനോഹരമായ ഒരു ഗുഹയിൽ, മഹാദേവനും പരമേശ്വരിയും ദിവ്യധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ചു. അപ്പോൾ, ദേവിയുടെ പ്രിയസഖി, ഹര്ഷഭരിതമായ മുഖത്തോടും അനുഗ്രഹപൂർണ്ണമായ ഭാവത്തോടും കൂടി, പൂർണ്ണമായി വിരിഞ്ഞ മനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു. ദേവനായ ഭർത്താവ് ദേവിയെ തന്റെ മടിയിൽ ഇരുത്തി ആ പുഷ്പങ്ങൾ അവളെ അലങ്കരിച്ച് അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ ഇരുന്നു. അതിനുശേഷം, ദിവ്യാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ അന്തഃപുരത്തിലെ ദേവികൾക്കും, ഏറ്റവും അടുത്തവരായ നേതാക്കളും ലോകമാതാവായ മഹാദേവിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് എത്തി. അവർ ശീതളവാതം നൽകുന്ന ചാമരങ്ങൾ കൈയിൽ പിടിച്ച്, ലോകങ്ങളുടെ ഭർത്താവിനെയും ഭാർയ്യയെയും ഭക്തിപൂർവ്വം സേവിച്ചു. മഹാദേവനും മഹാദേവിയുമുള്ള ആ സാന്ദ്രസാന്നിധ്യത്തിൽ, ലോകത്തിൽ ശിവശരണം പ്രാപിച്ചവരുടെ രക്ഷയ്ക്കായി ആഹ്ലാദകരമായ കഥകളും സംഭവങ്ങളും അവര്ക്ക് പറഞ്ഞുനൽകി. അങ്ങനെയാണ് ലോകമാതാവ്, യുക്തമായ സമയത്ത്, ലോകനാഥനായ ഭർത്താവിനോട് ചോദിച്ചത്: “മഹാദേവനെ, ആത്മജ്ഞാനശക്തിയില്ലാത്ത, ആത്മസ്വരൂപം ഗ്രഹിക്കാത്ത, മന്ദബുദ്ധിയുള്ള മനുഷ്യർ എങ്ങനെ വശീകരിക്കുന്നു?” ഭഗവാൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “കർമ്മം കൊണ്ടോ, തപസ്സുകൊണ്ടോ, ജപം കൊണ്ടോ, യോഗാസനങ്ങൾ കൊണ്ടോ, ജ്ഞാനം കൊണ്ടോ, മറ്റേതെങ്കിലും മാർഗ്ഗം കൊണ്ടോ, വിശ്വാസമില്ലാതെ ഞാൻ വശീകരിക്കപ്പെടുന്നില്ല. ആരെങ്കിലും എങ്കിൽ എങ്കിലും എന്നിൽ വിശ്വാസം പുലർത്തുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ എനിക്ക് സ്നേഹ്യനാകുന്നു; എനിക്ക് സ്പർശ്യനും ദർശ്യനും പൂജ്യനും വാച്യനും ആകുന്നു. അതിനാൽ, എന്നെ വശീകരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ വിശ്വാസം വളർത്തണം; സാമൂഹ്യക്രമത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവർക്കിടയിൽ സ്വന്തം ധർമ്മം നന്നായി പാലിക്കാൻ വിശ്വാസം അത്യാവശ്യമാണ്. താൻ ജനിച്ച വർണ്ണാശ്രമധർമ്മം അനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നവനാണ് എന്നിൽ വിശ്വാസമുള്ളവൻ; മറ്റാർക്കും അതില്ല. ഈ ലോകത്തിലെ വർണ്ണാശ്രമികൾക്കുള്ള എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളും, എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ബ്രഹ്മാവ് മുമ്പ് ഉപദേശിച്ചു. ആ പാരമ്പര്യധർമ്മം, അനേകം കർമ്മങ്ങളും ദാനങ്ങളും കൂടെ, വലിയ ഫലം നൽകുന്നില്ലെങ്കിലും കഠിനമാണ്; എന്നാൽ അതിനാൽ വിശ്വാസം ലഭിക്കുന്നു, അതത് പ്രാപിക്കാൻ അത്യന്തം ദുഷ്കരമാണ്. വർണ്ണാശ്രമത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവരും എന്നിൽ മാത്രം ശരണം പ്രാപിക്കുന്നവർക്കും, ധർമ്മം, കാമം, അർത്ഥം, മോക്ഷം എന്നിങ്ങനെയുള്ള മാർഗങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ ലഭിക്കുന്നു. ഞാൻ തന്നെ വർണ്ണാശ്രമചര്യയും, എന്നാൽ എന്റെ ഭക്തന്മാർക്കായി മാത്രം, സർവ്വജനങ്ങൾക്കിടയിൽ സ്ഥാപിച്ചു. മറ്റുള്ളവർക്ക് അതിനുമപ്പുറം അധികാരമില്ല—ഇത് എന്റെ ഉറച്ച ആജ്ഞയാണ്. വർണ്ണാശ്രമത്തിൽ ഉള്ളവരും എന്നിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചവരും, ആ ആജ്ഞയിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന മാർഗം അനുസരിക്കണം. എന്റെ കൃപയാൽ, മാലിന്യവും മായയും വിട്ട്, എന്റെ പരമാവസ്ഥ പ്രാപിച്ചവർക്ക്, അതിൽനിന്ന് തിരികെ വരാൻ പ്രയാസം; അവർ ഉത്തമമായ സമ്യകസ്വരൂപം പ്രാപിച്ച് ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു. അതിനാൽ, എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം വർണ്ണാശ്രമധർമ്മം പ്രാപിച്ചാലോ ഇല്ലയോ, എന്നെ ആശ്രയിക്കുന്ന ഭക്തൻ തന്റെ ആത്മാവിനെ തന്നെ ഉയർത്തണം. അതിനെ നേടാനുള്ള ശ്രമം പോലും കോടികളിൽ അധികം മൂല്യമുള്ളതാണ്; അതിനാൽ, എന്റെ വായിൽനിന്ന് ലഭിച്ച വർണ്ണാശ്രമധർമ്മം ആചരിക്കണം. ശുഭേ, എന്റെ അവതാരങ്ങൾ യോഗോപദേശകന്റെ രൂപത്തിൽ, ഓരോ യുഗത്തിലും ആയിരക്കണക്കിന് ഉത്തമവംശങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. യോഗ്യതയില്ലാത്തവർക്കും, ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയാത്തവർക്കും, ഭക്തിയില്ലാത്തവർക്കും വംശപരമ്പര്യജ്ഞാനം ലഭിക്കുവാൻ അത്യന്തം ദുഷ്കരമാണ്; അതിനാൽ, അതിനെ പ്രയത്നപൂർവ്വം അന്വേഷിക്കണം. മോക്ഷമാർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് വിട്ട് മറ്റൊക്കെയായാൽ ശ്രമിക്കുന്നത്, അതാണ് നഷ്ടവും വലിയ ദോഷവും, മായയും, അന്ധതയും, മൂകതയും. ദേവതകളുടെ രാജ്ഞേ, ജ്ഞാനം, കർമ്മം, ആചാരം, യോഗം—ഇവ നാലും എന്റെ ശാശ്വതധർമ്മങ്ങളാണ്. ആത്മാവിനെയും ബന്ധനത്തെയും ഈശ്വരനെയും ഗ്രഹിക്കുന്നതിനെ ജ്ഞാനമെന്ന് പറയുന്നു; ആചാര്യനിൽ ആശ്രയിച്ച്, വിധിപ്രകാരം ആചരിക്കുന്ന ആറുവിധ കർമ്മങ്ങളുടെ ശുദ്ധീകരണം കർമ്മം. വർണ്ണാശ്രമങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടവർക്കും, എന്റെ ആരാധനയ്ക്കും അനുബന്ധമായ ധർമ്മങ്ങൾക്കും ഞാൻ നിർദ്ദേശിച്ച ആചാരങ്ങൾ ആചരിക്കുക, അതാണ് ആചാരം. ഞാൻ ഉപദേശിച്ച മാർഗത്തിലൂടെ, മനസ്സിനെ എന്നിൽ സ്ഥാപിച്ച്, മനസ്സിന്റെ ചഞ്ചലതയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് യോഗം. ദേവീ, മനസ്സിന്റെ ശമനം ആയിരം അശ്വമേധയാഗങ്ങൾക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമാണ്; മോക്ഷം ലഭിക്കാൻ അത്യന്തം ദുഷ്കരമാണ്, വിഷയാസക്തികൾക്കു. ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കുന്നവനും, വൈരാഗ്യമുള്ളവനും മാത്രം യോഗം അനുയോജ്യം; അത് മുൻപത്തെ പാപങ്ങൾ നീക്കുന്നു. വൈരാഗ്യത്തിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനം ഉദിക്കുന്നു; ജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് യോഗം ഉദിക്കുന്നു. യോഗത്തെ അറിയുന്നവനും, അതിൽ നിന്ന് വീണുപോയവനും മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല. ദയയും, അഹിംസയും, ജ്ഞാനസഞ്ചയവും എപ്പോഴും ആചരിക്കണം. സത്യവും, അദ്വാരവൃത്തി, വിശ്വാസം, ആത്മനിയന്ത്രണം, ഉപദേശവും പഠനവും, യാഗങ്ങൾ നടത്തലും ആചരണവും—ഇവയും പാലിക്കണം. ധ്യാനവും, ദൈവബോധവും, ജ്ഞാനത്തിൽ സ്ഥിരമായ ഭക്തിയും—ഇവയൊക്കെയും ആചരിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണൻ ജ്ഞാനയോഗത്തിൽ വിജയിക്കുന്നു. വളരെ വേഗത്തിൽ, ജ്ഞാനവും യോഗവും പ്രാപിച്ച ജ്ഞാനി, ഈ ശരീരം ജ്ഞാനാഗ്നിയിൽ ഒരു നിമിഷത്തിൽ ദഹിപ്പിക്കുന്നു. എന്റെ കൃപയാൽ, യോഗജ്ഞാനി കർമ്മബന്ധം ഉപേക്ഷിക്കും; ധർമ്മവും അധർമ്മവും മോക്ഷത്തിന് തടസ്സമാണ്. അതിനാൽ, യോഗി ഇരുവിധ ഫലങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കണം. ഫലാശയില്ലാതെ കർമ്മം ചെയ്യുമ്പോൾ മാത്രമേ ബന്ധനം ഉണ്ടാകൂ; അതിനാൽ, കർമ്മഫലം ഉപേക്ഷിക്കണം.