ശിവപുരാണമ്

ഈ ലോകത്തിന്റെ കാരണം എന്താണ്? നാം എവിടുനിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത്? ആരാണ് നമ്മെ ജീവിപ്പിക്കുന്നത്? നമ്മുടെ അടിസ്ഥാനമെവിടെയാണ്? ആരാണ് നമ്മെ സ്ഥാപിക്കുന്നത്? ഇങ്ങനെയുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ മനുഷ്യഹൃദയത്തിൽ ഉദയിക്കുന്നു. നാം ദിനരാത്രം സുഖദു:ഖങ്ങളിൽ നിലകൊള്ളുന്നത് ആരാൽ? ഈ അക്ഷയമായ സൃഷ്ടിയുടെ ക്രമം ആരാൽ സ്ഥാപിതമാണ്? സമയം, വിധി, യാദൃച്ഛികത—ഇവയുടെ സ്വഭാവം ഇതിൽ അനുയോജ്യമല്ല. ഭൂതങ്ങൾ, കാരണമൂലം, വ്യക്തി, പരമയോഗി—ഇവയെക്കുറിച്ചാണ് ചിന്തനം. കാരണം, സമയം മുതലായവ ജഡങ്ങളാണ്; ആത്മാവ് ചൈതന്യമാണെങ്കിലും, സുഖദു:ഖങ്ങൾ ഭൂതങ്ങൾകൊണ്ടും അവയെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ടും ഉത്പന്നമാകുന്നു എന്നാണ് ധാരണ. യോജനം, ധ്യാനം, യോഗം എന്നിവയിലൂടെ ലഭിക്കാവുന്ന ഒരു ദിവ്യശക്തിയെ അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൾ സ്വഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നയാണെങ്കിലും, മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവളാണ്; അവൾ ബന്ധനങ്ങളെ നേരിട്ട് വിച്ഛേദിക്കുന്നു. ആ ദിവ്യശക്തി ബന്ധനങ്ങൾ വിച്ഛേദിച്ചപ്പോൾ, ദിവ്യദൃഷ്ടിയോടെ അവർ സർവ്വകാരണനായ മഹാദേവനെ, ശക്തിയുള്ളവനെയും, സർവകാരണങ്ങളുടെ കാരണത്തെയും, കണ്ടു. സമയം, ആത്മാവ് എന്നിവയോടൊപ്പം, എല്ലാ കാരണങ്ങളെയും അക്ഷയമായി പിന്തുണക്കുന്നത് ആ മഹേശ്വരനാണ്. അതീവശക്തിയാൽ അവൻ എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കുന്നു. ദൈവകൃപയും പരമയോഗവും, ഭക്തിയോഗവും ഒരുമിച്ച് ലഭിക്കുമ്പോൾ, അവർ ദിവ്യസ്ഥിതിയിൽ എത്തുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ആ ശക്തിയോടൊപ്പം ഹൃദയത്തിൽ ശിവനെ ദർശിക്കുന്നവർക്ക് മാത്രമാണ് ശാശ്വതശാന്തി; മറ്റാർക്കും അതില്ലെന്ന് വെദങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ശക്തിയും ശക്തിമാനും ഒരിക്കലും വേർപെടുന്നില്ല; അതിനാൽ, ഇരുവരുടെയും ഐക്യത്തിൽ നിന്നാണ് മോക്ഷം ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. മോക്ഷത്തിനായി ജ്ഞാനവും കർമ്മവും അനുക്രമത്തിൽ നിർണയിച്ചിരിക്കുന്നു; കൃപയുണ്ടെങ്കിൽ, ആ രൂപം കൈയിലേയ്ക്ക് പിടിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ വ്യക്തമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ദൈവം, അസുരൻ, മൃഗം, പക്ഷി, കിളി, അഥവാ കീടം—ഇവയിൽ ആരായാലും ആ കൃപയാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും. ഗർഭത്തിൽ, ജനനത്തിൽ, ബാല്യത്തിൽ, യൗവനത്തിൽ, വൃദ്ധാവസ്ഥയിൽ, മരണസമയത്ത്, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ, അഥവാ നരകത്തിൽ—even അവിടെയായാലും—കൃപ ലഭിച്ചാൽ, അവൻ മോചിതനാകുന്നു; ഇതിൽ സംശയമില്ല. പാപികളായാലും, ധാർമ്മികരായാലും, പണ്ഡിതരായാലും, അജ്ഞന്മാരായാലും, കൃപ ലഭിച്ചാൽ ഉടൻ മോക്ഷം ലഭിക്കും. പരമേശ്വരൻ അനർഹഭക്തന്മാരോടും കരുണകൊണ്ട് കൃപപ്രദാനം ചെയ്യുന്നു; അവരുടെ ദോഷങ്ങൾ നീക്കുന്നു. ഭക്തി കൃപയിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്; കൃപ ഭക്തിയിൽ നിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത്. അവസ്ഥവൈവിധ്യങ്ങൾ ഗ്രഹിച്ച ജ്ഞാനികൾ ഇവയിൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാകുന്നില്ല. ഭോഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്ന ഈ കൃപ ഒരൊറ്റ ജന്മത്തിൽ മനുഷ്യർക്ക് ലഭ്യമല്ല. അനേകം ജന്മങ്ങളിൽ വേദസ്മൃതികളനുസരിച്ച് ജീവിച്ചു, വൈരാഗ്യവും ജാഗ്രതയും നേടിയവർക്കാണ് മഹാദേവൻ കൃപപ്രദാനം ചെയ്യുന്നത്. ദേവദേവൻ കൃപയുള്ളപ്പോൾ, മൃഗത്തിലും “ഒരു ദൈവമുണ്ട്, അവൻ എന്റേതാണ്” എന്ന ചിന്തയും അല്പഭക്തിയും ഉത്ഭവിക്കുന്നു. നാനാതരം ശൈവവ്രതങ്ങളും പുണ്യകർമങ്ങളും അനുഷ്ഠിച്ചാൽ, യോഗാഭ്യാസത്തിലൂടെ പരമഭക്തി ഉത്ഭവിക്കുന്നു. ആ പരമഭക്തിയാൽ പരമകൃപ ലഭിക്കുന്നു; കൃപയാൽ എല്ലാ ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള മോക്ഷവും, മോചിതർക്കു സമ്പൂർണ്ണശാന്തിയും ലഭിക്കുന്നു. മരണശീലികളിൽ, മൂന്നു ജന്മങ്ങൾക്കു ശേഷം, ഭക്തിയുടെ അല്പം അളവു പോലും താഴ്ന്നയോനികളിൽ പിറവിയില്ലാതെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല. ബാഹ്യോപകരണങ്ങളോടോ അതില്ലാതെയോ ചെയ്യുന്ന സേവനമാണ് ഭക്തി; അത് മനസ്സിന്റെ, വാക്കിന്റെ, ശരീരത്തിന്റെ എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു വകയുണ്ട്. ശിവന്റെ രൂപത്തിൽ ധ്യാനിക്കുന്നത് മാനസികസേവനമാണ്; ജപം മുതലായവ വാചികസേവനമാണ്; പൂജാദികം കായികസേവനമാണ്. ഈ ത്രിവിധസേവനമാണ് ശിവധർമ്മാചരണം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്; എന്നാൽ പരമാത്മാവായ ശിവൻ ഇതിന് അഞ്ചു വിധമായിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നു. തപസ്സു, കർമ്മം, ജപം, ധ്യാനം, ജ്ഞാനം—ഇവയാണ് ആഞ്ചു; പൂജാദി കർമ്മങ്ങളാണ്; ചന്ദ്രായണാദി വ്രതങ്ങൾ തപസ്സിലാണ്. ജപത്തിന് മൂന്നു വിധിയുണ്ട്; ശിവാചരണം ധ്യാനമാണ്; ശിവശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നതെല്ലാം ജ്ഞാനമായാണ് കണക്കാക്കുന്നത്. ഇത് ശിവൻ ശ്രികണ്ഠനിലൂടെ പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു; ശിവഭക്തർക്കായുള്ള ശിവശാസ്ത്രങ്ങളാണ്; പരമോന്നതമാകുന്ന ക്ഷേമത്തിനുള്ള ഏകോപായം ദയയാൽ അവ പറഞ്ഞു. അതിനാൽ, പരമകാരണമാകുന്ന ശിവനിൽ ഭക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ആശക്തി ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യണം എന്നതാണ് ജ്ഞാനികളുടെ മാർഗ്ഗം. “പ്രഭോ, ശിവൻ തന്നെ പ്രസ്താവിച്ച, വേദസാരമായ, അഭയാർഹന്മാരെ മോക്ഷം നൽകുന്ന ശിവജ്ഞാനം ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു,” എന്നാണ് ഒരു ഭക്തന്റെ അപേക്ഷ. അത് രഹസ്യമായും, പത്ത് അർത്ഥങ്ങൾ ചേർന്നതുമായതും, ഭക്തിയില്ലാത്തവർക്കും അശുദ്ധശീലമുള്ളവർക്കും അഗ്രാഹ്യമായതുമാണ്; അവർക്കത് പിടികൂടാൻ കഴിയില്ല. ചിലപ്പോഴത് വർണ്ണാശ്രമധർമ്മങ്ങളോട് യോജിച്ചിരിക്കും; ചിലപ്പോഴത് വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും; വേദങ്ങളും അതിന്റെ ഉപാംഗങ്ങളും, സാംഖ്യയും യോഗവും മുതലായവയിൽ നിന്നാണ് അതിന്റെ മുഴുവൻ ഉള്ളടക്കം എടുത്തിരിക്കുന്നത്. പരമേശ്വരൻ അതിനെ അനേകം കോടി ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ വിവരണം ചെയ്തിരിക്കുന്നു; അതിൽ, പ്രഭുവിന്റെ ആരാധന എങ്ങനെയാണ് നടത്തേണ്ടത്? ആരാണ് ആരാധനയ്ക്കും ജ്ഞാന-യോഗ മാർഗ്ഗങ്ങൾക്കുമുള്ള യോഗ്യർ? ഇതെല്ലാം വിശദമായി പറയണമെന്ന് ഭക്തൻ അപേക്ഷിക്കുന്നു. ശിവൻ വേദങ്ങളിൽ പറഞ്ഞതുപോലെയും, പുകഴ്ചയോ നിന്ദയോ ഇല്ലാതെയും, ഉടൻ ആത്മവിശ്വാസം നൽകുന്നതുപോലെയും, ശൈവോപദേശങ്ങൾ സംക്ഷേപത്തിൽ പറയണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ഗുരുവിന്റെ കൃപയിൽ നിന്നു ജനിക്കുന്ന, കഠിനശ്രമമില്ലാതെ മോക്ഷം നൽകുന്ന ദിവ്യജ്ഞാനം ഞാൻ കുറെ പറയാം; അതിന്റെ പൂർണ്ണവിവരണം നൽകാൻ കഴിയില്ല. പണ്ടൊരിക്കൽ, സൃഷ്ടിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, അചഞ്ചലനും, കാരണകാര്യങ്ങളാൽ സമ്പന്നനുമായ മഹേശ്വരൻ, അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് സ്വയം പ്രകടനമുണ്ടാക്കി. അപ്പോൾ, സർവജ്ഞനായ പ്രഭു, ദേവന്മാരിൽ പ്രഥമനായ ബ്രഹ്മാവിനെ—വാഗ്‌ദേവതയുടെ അധിപനായ ബ്രഹ്മാവിനെ—സൃഷ്ടിച്ചു. ബ്രഹ്മാവു ജനിക്കുന്ന സമയത്ത് തന്നെ ദിവ്യപിതാവിനെ ദർശിച്ചു; ദൈവസങ്കല്പപ്രകാരം, സൃഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവ് അവനെ പ്രത്യക്ഷമായി കണ്ടു. ശിവനെ രുദ്രൻ ദർശിച്ചപ്പോൾ, പ്രഭു ഈ ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു; വർണ്ണാശ്രമ വ്യവസ്ഥകളും സ്ഥാപിച്ചു.