ശിവപുരാണമ്

ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ, ശിവഭക്തിയോടെ, ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ശിവനെ സ്തുതിക്കുന്നവൻ എങ്കിലും, ശക്തമായ പൂർവകർമങ്ങൾ ഫലത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ആചരണം നടത്തണം; അത്തരം ഭക്തർക്കു ഇവിടെ ലഭിക്കാനാവാത്തത് ഒന്നുമില്ല. ഈ ചലിക്കുന്നതും അചലമായതുമായ സർവ്വവിശ്വം ദേവതകളുടെ ദൈവമായ ശിവന്റെ രൂപമാണ്, എന്നാൽ ബദ്ധതയുടെ ഭാരത്തിൽ കെട്ടപ്പെട്ടവർക്കു ഇതു മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല. ഹേ യദു വംശജാ, മഹർഷികൾ പരമ, അഖണ്ഡ സത്യം അറിയാതെ, അതേ ഒന്നിനെ പലവട്ടം വിവക്ഷിക്കുന്നു. ചിലർ പറയുന്നത്, പരമേശ്വരൻ ബ്രഹ്മണിന്റെ താഴ്ന്ന രൂപവും ഉയർന്നതും ആണെന്ന്; അവന്റെ സ്വഭാവം ബ്രഹ്മണാണ്, ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്ത മഹാദേവൻ, ഏറ്റവും ഉന്നതൻ. താഴ്ന്ന ബ്രഹ്മണിൽ പഞ്ചഭൂതങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ്, പ്രക്രതി, വസ്തുക്കൾ എന്നിവ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; ഉയർന്ന ബ്രഹ്മണൻ ചൈതന്യസ്വഭാവമാണ്. ബ്രഹ്മണെന്നു വിളിക്കുന്നത് അതിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടോ വളർച്ചയ്ക്ക് കാരണമാകുന്നതുകൊണ്ടോ ആണ്; ഇവ രണ്ടും ബ്രഹ്മണത്തിന്റെ രൂപങ്ങൾ തന്നെയാണ്, ബ്രഹ്മണാധിപൻ, സ്വാമി; ചിലർ അവനെ ജ്ഞാന-അജ്ഞാനരൂപം എന്നും വിളിക്കുന്നു. ജ്ഞാനം ചൈതന്യമാണ്, അജ്ഞാനം അചൈതന്യമാണ്; ഈ സർവ്വവിശ്വം പരമാചാര്യന്റെ ജ്ഞാന-അജ്ഞാനരൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. സർവ്വവിശ്വം അവന്റെ തന്നെ രൂപമാണെന്ന് സംശയമില്ല, കാരണം അതു അവന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ആണ്; മായയെ ജ്ഞാനമെന്നു വിളിക്കുന്നു, ശിവന്റെ പരമരൂപം ഏറ്റവും ഉന്നതമായതും ആണെന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു. വസ്തുക്കളെ പലവിധത്തിൽ തെറ്റായി ഗ്രഹിക്കുന്നതിനെ മായയെന്നു പറയുന്നു, വസ്തുക്കളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തിൽ ഗ്രഹിക്കുന്നതിനെ ജ്ഞാനമെന്നു പറയുന്നു. വ്യത്യാസരഹിതമായ യഥാർത്ഥം 'പരമ' എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്; അതിന്റെ വിരുദ്ധം, യാഥാർത്ഥ്യമല്ലാത്തത്, 'അസത്വ' എന്നാണു വേദവേദികൾ പറയുന്നത്. ശിവൻ ഇരുവരുടെയും അധിപനാണ്, അതുകൊണ്ട് അവനെ 'സത്വ-അസത്വാധിപൻ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു; ജ്ഞാനികൾ അവനെ നാശവാനായതും അനാശവാനായതും, അതിനുമപ്പുറം നിലകൊള്ളുന്നതും എന്നു പറയുന്നു. സർവ്വജീവികൾ നാശവാനാണ്; അനാശവാനാണ് മാറ്റമില്ലാത്തത്; ഇവ രണ്ടും പരമേശ്വരന്റെ രൂപങ്ങൾ തന്നെയാണ്, അവന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ആണ്. ഈ രണ്ടിൽ, ശിവൻ പരമനും ശാന്തനും, നാശ-അനാശവാന്മാരിൽ നിന്ന് അപ്പുറം; അവൻ സമുഹവും വ്യക്തിയും, ഇരുവരുടെയും കാരണമാണു. ചില മഹർഷികൾ ശിവനെ പരമകാരണമെന്നു പറയുന്നു; അവൻ സമുഹം അപ്രത്യക്ഷമായതും, വ്യക്തി പ്രത്യക്ഷമായതും ആണെന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഈ രണ്ട് രൂപങ്ങൾ പരമേശ്വരന്റെ ഇച്ഛയിൽ നിന്ന് ഉരുവായതാണ്; അതിനാൽ അവൻ പരമകാരണമാണു. കാരണത്തിന്റെ അർത്ഥം അറിയുന്നവർ, അവൻ സമുഹവും വ്യക്തിയും, ഇരുവരുടെയും കാരണമാണെന്നു പറയുന്നു; ചിലർ അവനെ വർഗ്ഗ-വ്യക്തി-സാരമായതും എന്നാണു വിളിക്കുന്നു. വർഗ്ഗം എന്നത് സമുഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന സാരമാണ്; വ്യക്തി എന്നത് വ്യത്യസ്തമായ രൂപം, വർഗ്ഗത്തെയും സമുഹത്തെയും അടിസ്ഥാനമാക്കുന്ന സാരമാണ്. വർഗ്ഗവും വ്യക്തിയും അവന്റെ ആജ്ഞയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; അതിനാൽ മഹാദേവൻ വർഗ്ഗ-വ്യക്തി-രൂപം എന്നാണു ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്. ശിവൻ പ്രഥമപ്രകൃതിയുടെ, പുരുഷന്റെ, പ്രത്യക്ഷത്തിന്റെ, കാലത്തിന്റെ സാരമായതും ആണെന്നു പറയുന്നു; പ്രഥമപ്രകൃതിയെ 'പ്രകൃതി' എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്, പുരുഷനെ 'ക്ഷേത്രജ്ഞൻ' എന്നും പറയുന്നു. ജ്ഞാനികൾ പ്രത്യക്ഷത്തിൽ ഇരുപത്തിയൊന്നു തത്ത്വങ്ങൾ ഉള്ളതായി പറയുന്നു; കാലം ഫലലോകത്തിന്റെ മാറ്റത്തിന് ഏക കാരണമാണു. അവൻ പ്രഭു, ഭരണാധിപൻ, സ്രഷ്ടാവ്, ആരംഭിക്കുകയും സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ; ഉദയം-അസ്തമയത്തിന് ഏക കാരണമാണ്, സ്വയം-സ്വാമിയും ജനനമില്ലാത്തതുമാണ്. അതിനാൽ, പ്രഥമപ്രകൃതി, പുരുഷൻ, പ്രത്യക്ഷം, കാലം എന്നിവയുടെ സ്വഭാവമുള്ളവൻ, അവയുടെ കാരണവും, ഭരണാധിപനും, സ്രഷ്ടാവും മഹേശ്വരനാണ്. ചിലർ അവനെ 'വിശ്വപുരുഷൻ', 'ഹിരണ്യഗർഭാത്മാവ്' എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്; ഹിരണ്യഗർഭൻ ലോകങ്ങളുടെ കാരണമാണ്, വിരാട് സർവവിശ്വത്തിന്റെ ആത്മാവാണ്. കവികൾ ശിവനെ 'അന്തർയാമി', 'പരത്വം' എന്നാണു പറയുന്നു; മറ്റുള്ളവർ അവനെ 'ബുദ്ധി', 'പ്രകാശം', 'വിശ്വാത്മാവ്' എന്നാണു വിളിക്കുന്നു. ചിലർ അവനെ 'ചതുര്ഥാവസ്ഥ' എന്നാണു പറയുന്നു, മറ്റുള്ളവർ 'സൗമ്യൻ' എന്നാണു അറിയുന്നു; മറ്റുള്ളവർ 'മാതാവ്', 'മാപനം', 'മാപിതാവ്', 'ബുദ്ധി' എന്നാണു വിളിക്കുന്നു. ചിലർ അവനെ 'കർത്താവ്', 'കർമ്മം', 'വസ്തു', 'ഉപകരണവും', 'കാരണമെന്നു' പറയുന്നു; മറ്റുള്ളവർ 'ജാഗ്രത്', 'സ്വപ്‌ന', 'സുഷുപ്തി' അവസ്ഥകളുടെ ആത്മാവായതും എന്നാണു പറയുന്നു. ചിലർ 'ചതുര്ഥാവസ്ഥ', മറ്റുള്ളവർ 'ചതുര്ഥത്തിന് അപ്പുറം', ചിലർ 'ഗുണരഹിതൻ', മറ്റുള്ളവർ 'ഗുണസമ്പന്നൻ' എന്നാണു പറയുന്നു. ചിലർ 'സംസാരത്തിൽ ബദ്ധൻ', മറ്റുള്ളവർ 'അബദ്ധൻ', ചിലർ 'സ്വതന്ത്രൻ', മറ്റുള്ളവർ 'അസ്വതന്ത്രൻ' എന്നാണു പറയുന്നു. ചിലർ 'ഭയാനകൻ', മറ്റുള്ളവർ 'സൗമ്യൻ', ചിലർ 'സംഗിയ', മറ്റുള്ളവർ 'നിസ്സംഗൻ' എന്നാണു പറയുന്നു. ചിലർ 'നിഷ്ക്രിയൻ', മറ്റുള്ളവർ 'ക്രിയാവാൻ', ചിലർ 'ഇന്ദ്രിയരഹിതൻ', മറ്റുള്ളവർ 'ഇന്ദ്രിയസമ്പന്നൻ' എന്നാണു പറയുന്നു. ചിലർ 'സ്ഥിരൻ', മറ്റുള്ളവർ 'അസ്ഥിരൻ', ചിലർ 'രൂപരഹിതൻ', മറ്റുള്ളവർ 'രൂപസമ്പന്നൻ' എന്നാണു പറയുന്നു. ചിലർ 'അദൃശ്യൻ', മറ്റുള്ളവർ 'ദൃശ്യൻ', ചിലർ 'വാച്യൻ', മറ്റുള്ളവർ 'അവാച്യൻ', ചിലർ 'ശബ്ദസ്വഭാവം', മറ്റുള്ളവർ 'ശബ്ദത്തിന് അപ്പുറം' എന്നാണു പറയുന്നു. ചിലർ 'ചിന്താസ്വഭാവം', മറ്റുള്ളവർ 'ചിന്തരഹിതൻ', ചിലർ 'ജ്ഞാനസ്വഭാവം', മറ്റുള്ളവർ 'ചൈതന്യസ്വഭാവം' എന്നാണു പറയുന്നു. ചിലർ 'ജ്ഞേയൻ', മറ്റുള്ളവർ 'അജ്ഞേയൻ', ചിലർ 'പരമൻ', മറ്റുള്ളവർ 'അന്യൻ' എന്നാണു പറയുന്നു. ഇങ്ങനെ പലവിധം വ്യത്യസ്തമായി വിവക്ഷിച്ചിട്ടും, പരമേശ്വരന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം മഹർഷികൾക്ക് ഉറപ്പായി അറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല, അവരുടെ വിശ്വാസങ്ങളുടെ വൈവിധ്യം കാരണം. എന്നാൽ, സർവ്വഭാവത്തോടും സമർപ്പിച്ച്, പരമേശ്വരനിൽ ഭക്തിയോടെ അർപ്പിച്ചവർ effortless ആയി ശിവനെ, പരമകാരണമെന്നു അറിയുന്നു. ബദ്ധതയിൽ കെട്ടപ്പെട്ടവൻ ഈ സാംസാരിക ചക്രത്തിൽ, ചക്രത്തിന്റെ അരയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നതുപോലെ, ദുഃഖത്തിൽ തന്നെ തുടരുന്നു. അജ്ഞാനി, പുണ്യവും പാപവും ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, അവൻ നിർമലനായി, ഏറ്റവും ഉന്നതമായ സമത്വം കൈവരിക്കുന്നു. അണുവായ ആത്മാവിന്റെ ബദ്ധത ശിവന്റെതല്ല; അത് മായയാൽ, പ്രകൃതിയാൽ, ജ്ഞാനത്താൽ ഉരുവായ, അഹങ്കാരരൂപമുള്ളതാണ്. അവനു മനസ്സിന്റെ ബദ്ധതയില്ല, ചൈതന്യത്തിന്റെ ബദ്ധതയില്ല, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ബദ്ധതയില്ല; സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളാലും, സ്ഥൂലഭൂതങ്ങളാലും ബദ്ധതയില്ല, യാതൊന്നും ഇല്ല.