ശിവപുരാണമ്

ശിവപురാണത്തിലെ ഈ ഭാഗങ്ങളിൽ, ആത്ത്മാവിന്റെ പരമസത്യത്തെ കണ്ടെത്താൻ, ശ്വാസവും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ജയിച്ചവർ ഉറ്റ പരിശ്രമം നടത്തുന്നു. ഒരു കുശവൻ മൺചട്ടിയുടെ വായ്‌ പൂർണ്ണതയോടെ നിർമ്മിക്കാൻ എത്ര ശ്രദ്ധയോടെ പരിശ്രമിക്കുന്നുവോ, അതുപോലെ ഇവരും ആത്മസിദ്ധിക്ക് ശ്രമിക്കുന്നു. ശിവന്റെ മഹത്വം അറിയുന്ന ജ്ഞാനികൾ, ലോകജീവിതത്തിന്റെ പാമ്പ് കടിച്ചവർക്കുള്ള ജീവൻ നൽകുന്ന ഔഷധംപോലെയാണ് അത്, ഒരുപാട് ഭയങ്ങൾ ഒന്നും അനുഭവിക്കുന്നില്ല. പരമവും അപരവും എന്ന ശിവമഹത്വം യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നവർ, താഴ്ന്നതിൽ നിന്നു ഉയർന്നതിലേക്ക് മാറി, ശിവമഹത്വം നേടുന്നു. കൃഷ്ണാ, ഞാൻ നിനക്കു ഈ പരമാത്മാവിന്റെ സത്യസ്വഭാവം, അതിന്റെ രഹസ്യവും, തുറന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; കാരണം നീ അതിന് അർഹനും, പ്രകാശവാനായ ശിവന്റെ ഭക്തനും ആണല്ലോ. വേദോപദേശപ്രകാരം, ശിവമഹത്വം അപ്രാപ്തരായ, ശൈവമല്ലാത്ത, ഭക്തിയില്ലാത്തവർക്കു പറയരുത്. അതിനാൽ, നീ ഈ മഹത്വം ഉത്തമഗുണമുള്ളവർക്കേ പറയണം; മറ്റുള്ളവർക്കു പറയരുത്. നിന്റെപോലുള്ളവർക്ക് മാത്രം പറയാം. ശിവമഹത്വം അർഹരായവർക്കു ഉപദേശിക്കുന്നവർ, ലോകസാഗരത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരായി, ശിവയോടു ഐക്യത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. ഈ മഹത്വം ജപിച്ചാൽ, അനവധി പാപങ്ങൾ നശിക്കുന്നു; മൂന്നു നാലു തവണ കൂടുതൽ ആചരിച്ചാൽ, അവ കൂടുതൽ നശിക്കും. ദുഷ്ടബാധകളും, അശുഭതകളും നശിക്കുന്നു; സുഹൃത്തുക്കൾ വളരുന്നു; ശൈവജ്ഞാനം വർദ്ധിക്കുന്നു; മനസ്സ് സത്യമിൽ സ്ഥിരതയാകുന്നു. ശിവനും, അംബികയും, അവരുടെ ഭക്തരോടും, അനുചരരോടും പരമഭക്തി ഉളവാകുന്നു; ഏറ്റവും ആഗ്രഹിക്കുന്ന മറ്റെല്ലാം കാര്യങ്ങളും ലഭിക്കുന്നു. ആന്തരികമായി ശുദ്ധനും, ശിവഭക്തനും, ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ശിവസ്തുതികൾ പാടുന്നവർക്കു, ശക്തമായ പൂർവകർമം ഫലത്തെ തടഞ്ഞാലും, വീണ്ടും വീണ്ടും ആചരിക്കണം; അങ്ങനെയുള്ളവർക്കു ഇവിടെ പ്രാപിക്കാനാവാത്തതൊന്നുമില്ല. ഈ വിശ്വം—ചലനവും അചലനവുമായത്—ദേവദേവന്റെ രൂപമാണ്; എന്നാൽ, ബന്ധനഭാരത്തിൽ കുടുങ്ങിയവർക്കു ഇതറിയാനാവില്ല. യദുവംശജ, മഹർഷികൾ പരമ, ഏകത്വം അറിയാതെ, ആ ഒറ്റതിനെ പലതായും വിവരിക്കുന്നു. ചിലർ, പരമേശ്വരനെ ബ്രഹ്മന്റെ താഴ്ന്ന രൂപവും, ഉയർന്നതും, അതിന്റെ സ്വഭാവം ബ്രഹ്മണാണ്, അനാദി, അനന്ത, പരമമായ മഹാദേവൻ എന്നും പറയുന്നു. താഴ്ന്ന ബ്രഹ്മണിൽ, ഭൗതികഘടകങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ്, പ്രകൃതി, വസ്തുക്കൾ എന്നിവയുണ്ട്; ഉയർന്ന ബ്രഹ്മണിൽ ചൈതന്യസ്വഭാവം. അതിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടും, വളർച്ച നൽകുന്നതുകൊണ്ടും, ബ്രഹ്മണെന്നു പറയുന്നു; ഈ രണ്ടു രൂപങ്ങളും ബ്രഹ്മണത്തിന്റെ രൂപമാണ്; ബ്രഹ്മണാധിപൻ, സ്വാമി; ചിലർ അവനെ ജ്ഞാന-അജ്ഞാനരൂപം എന്നും പറയുന്നു. ജ്ഞാനം ചൈതന്യമാണ്, അജ്ഞാനം അചൈതന്യമാണ്; ഈ സർവവിശ്വം, പരമഗുരുവിന്റെത്, ജ്ഞാനവും അജ്ഞാനവും അടങ്ങിയതാണ്. ഈ വിശ്വം അവന്റെ രൂപമാണെന്നു സംശയമില്ല, കാരണം അതു അവന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ആണ്; മായയെ ജ്ഞാനമെന്നു വിളിക്കുന്നു, ശിവയുടെ പരമരൂപം പരമം എന്നു അറിയപ്പെടുന്നു. വസ്തുക്കളെ പലവിധത്തിൽ തെറ്റായി ഗ്രഹിക്കുന്നത് മായയാണെന്നും, യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തിൽ അവബോധം ജ്ഞാനമാണെന്നും പറയുന്നു. വ്യത്യാസരഹിതമായ യഥാർത്ഥം 'പരമ' എന്നാണ്; അതിന് വിരുദ്ധമായത് 'അസത്' എന്നും വേദവേദികൾ പറയുന്നു. ശിവൻ, സതും അസതും, ഇരുവരുടെയും അധിപനായതിനാൽ, 'സതാസത്പതി' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു; ജ്ഞാനികൾ അവനെ നശ്വരനും അനശ്വരനും, അതിനപ്പുറവും എന്നാണ് പറയുന്നു. സകലഭൂതങ്ങൾ നശ്വരമാണ്; അനശ്വരത്വം സ്ഥിരതയാണ്; ഈ രണ്ടു രൂപങ്ങളും പരമേശ്വരന്റെതാണു, കാരണം അവ അവന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. ഈ രണ്ടിനും ശിവൻ പരമനും, ശാന്തനും, ഇരുവരുടെയും അതീതനും; സമൂഹവും, വ്യക്തിയുമാണ്, ഇരുവരുടെയും കാരണമാണ്. ചിലർ ശിവനെ പരമകാരണമെന്നു പറയുന്നു; സമൂഹം 'അവ്യക്തം', വ്യക്തി 'വ്യക്തം' എന്നും വിളിക്കുന്നു. ഈ രണ്ടു രൂപങ്ങൾ, പരമേശ്വരന്റെ ഇച്ഛയിൽ നിന്നു ഉരുവാകുന്നു; അവ കാരണങ്ങളായതിനാൽ, ശിവൻ പരമകാരണമാണ്. കാരണത്തിന്റെ അർത്ഥം അറിയുന്നവർ, അവനെ സമൂഹവും, വ്യക്തിയും, ഇരുവരുടെയും കാരണമെന്നു പറയുന്നു; ചിലർ, സ്വാമിയെ വർഗ്ഗത്തിന്റെ സാരവും, വ്യക്തിയുടെ സാരവും എന്നും പറയുന്നു. വർഗ്ഗത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നത് 'വർഗ്ഗം' എന്നാണ്; വ്യക്തി, വ്യത്യസ്തമായ രൂപം, വർഗ്ഗത്തിന്റെയും സമുഹത്തിന്റെയും ആധാരമാണ്. വർഗ്ഗങ്ങളും വ്യക്തികളും അവന്റെ ആജ്ഞയിൽ നിയന്ത്രിതമാണ്; അതിനാൽ, മഹാദേവൻ വർഗ്ഗ-വ്യക്തിസ്വരൂപനായ് ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ശിവൻ, മൂലപ്രകൃതിയുടെ, പുരുഷന്റെ, വ്യക്തിയുടെ, കാലത്തിന്റെ സാരമായാണ് വിവരണം; മൂലപ്രകൃതിയെ 'പ്രകൃതി' എന്നും, പുരുഷനെ 'ക്ഷേത്രജ്ഞൻ' എന്നും വിളിക്കുന്നു. ജ്ഞാനികൾ, വ്യക്തി ഇരുപത്തിയൊന്ന് ഘടകങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമാണെന്നും, കാലം ഫലലോകത്തിന്റെ മാറ്റത്തിനുള്ള ഏക കാരണമാണെന്നും പറയുന്നു. അവൻ, അധിപൻ, ആജ്ഞാധികാരി, സൃഷ്ടാവ്, ഉത്തേജകൻ, ലയക്കാരൻ; പ്രത്യക്ഷതയും അപ്രത്യക്ഷതയും ഒരേ കാരണമാണു; സ്വതന്ത്രനും, അജനും. അതിനാൽ, മൂലപ്രകൃതി, പുരുഷ, വ്യക്തി, കാലം—ഈ സ്വഭാവങ്ങൾ ഉള്ളവൻ, അവയുടെ കാരണവും, അധിപനും, സൃഷ്ടാവും—മഹേശ്വരനാണ്. ചിലർ, സ്വാമിയെ 'വിരാട്പുരുഷൻ', ഹിരണ്യഗർഭത്തിന്റെ ആത്മാവെന്നും പറയുന്നു; ഹിരണ്യഗർഭം ലോകങ്ങളുടെ കാരണമാണ്, വിരാട് വിശ്വത്തിന്റെ ആത്മാവാണ്. കവിർ ശിവനെ 'അന്തര്യാമി', 'പരത്വം' എന്നും പറയുന്നു; മറ്റുള്ളവർ, അവനെ ബുദ്ധിയുടെ, പ്രകാശത്തിന്റെ, വിശ്വത്തിന്റെ ആത്മാവെന്നും പറയുന്നു. ചിലർ, അവനെ 'ചതുര്ഥാവസ്ഥ', മറ്റുള്ളവർ 'സൗമ്യൻ', ചിലർ 'മാതാവ്', 'മാപന', 'മാപിത', 'ബുദ്ധി' എന്നും പറയുന്നു. ചിലർ, അവനെ 'കർത്താവ്', 'ക്രിയ', 'വസ്തു', 'ഉപകരണ', 'കാരണം' എന്നും; മറ്റുള്ളവർ, ജാഗ്രത, സ്വപ്ന, സുഷുപ്തി—ഇവയുടെ ആത്മാവെന്നു പറയുന്നു. ചിലർ, 'ചതുര്ഥാവസ്ഥ', മറ്റുള്ളവർ 'ചതുര്ഥത്തിനപ്പുറം', ചിലർ 'ഗുണരഹിതൻ', മറ്റുള്ളവർ 'ഗുണമുള്ളവൻ' എന്നും പറയുന്നു. ചിലർ, 'സംസാരബന്ധിതൻ', മറ്റുള്ളവർ 'ബന്ധമില്ലാത്തവൻ', ചിലർ 'സ്വതന്ത്രൻ', മറ്റുള്ളവർ 'അസ്വതന്ത്രൻ' എന്നും പറയുന്നു. ചിലർ, 'ഭയാനകൻ', മറ്റുള്ളവർ 'സൗമ്യൻ', ചിലർ 'ബന്ധിതൻ', മറ്റുള്ളവർ 'ബന്ധരഹിതൻ' എന്നും പറയുന്നു. ചിലർ, 'നിഷ്ക്രിയൻ', മറ്റുള്ളവർ 'ക്രിയാത്മകൻ', ചിലർ 'ഇന്ദ്രിയരഹിതൻ', മറ്റുള്ളവർ 'ഇന്ദ്രിയമുള്ളവൻ' എന്നും പറയുന്നു. ഈ രീതിയിൽ, ശിവന്റെ പരമസ്വഭാവം, അതിന്റെ മഹത്വം, അനേകജ്ഞാനികൾ പലവിധത്തിൽ വിവരിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഈ സർവം, മഹേശ്വരന്റെ ഏകത്വത്തിൽ അടിയുറച്ചതാണ്; അവൻ തന്നെ ഈ വിശ്വത്തിന്റെ ആകൃതിയും, കാരണവും, അധിപനും, സത്യവും ആണു.