ശിവപുരാണമ്

എന്ത് ഉത്തമം, എന്ത് ശുദ്ധം, എന്ത് ധാർമികം, എന്ത് മംഗളകരം ആണോ, അനുഗ്രഹീതർ പറയുന്നു: ഈ എല്ലാം അവരുടേത് തന്നെയുള്ള തേജസ്സിന്റെ വ്യാപ്തിയാണ്. ഒരു വിളക്കിന്റെ ജ്വാല ഒരു വീട്ടിൽ പ്രകാശം പകരുന്നത് പോലെ, ഈ രണ്ടുപേരുടെ തേജസ് ലോകത്ത് വ്യാപിച്ച് അതിനെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. പരമാവതാരങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: പുല്ല് മുതലായവയിൽ നിന്ന് ശിവസ്വരൂപം വരെയുള്ള ഈ വിശിഷ്ടമായ സൃഷ്ടിക്രമം ഇവരുടേത് തമ്മിലുള്ള അടുത്തത്വം അനുസരിച്ച് നടക്കുന്നു. ഈ രണ്ടുപേരും എല്ലാ രൂപങ്ങളും ധരിക്കുന്നു, എല്ലാ ക്ഷേമവും നൽകുന്നു; അവരെ എപ്പോഴും ആരാധിക്കണം, വന്ദിക്കണം, ധ്യാനിക്കണം. കൃഷ്ണാ, എന്റെ ബോധ്യപ്രകാരം ഞാൻ ഇന്ന് നിനക്കു പരമേശ്വരന്മാരുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം വിശദീകരിച്ചു, എന്നാൽ അതിന്റെ മുഴുവൻ ആഴത്തിൽ അല്ല. പരമേശ്വരന്മാരുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം എങ്ങനെ പൂർണ്ണമായി വിവരിക്കാനാവും? അത് മഹാന്മാരുടേത് പോലും മനസ്സിന് അതീതമാണ്. ആരുടേയും മനസ്സു പൂർണ്ണമായി ഭഗവാനിൽ ലയിച്ചവർക്കാണ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം ആന്തരികമായി അനുഭവപ്പെടുന്നത്; മറ്റുള്ളവർക്ക് അത് ബുദ്ധിയിൽ സ്ഥാപിതമാകുന്നില്ല, അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ യഥാർത്ഥമായ രീതിയിൽ മാത്രം അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ മുമ്പ് പറഞ്ഞ പ്രകാശം ഭൗതികമായതായാണ് കണക്കാക്കുന്നത്; രഹസ്യം അറിയുന്നവർ മറ്റൊരു പരമമായ, ഭൗതികമല്ലാത്ത, മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന മഹാതേജസ്സിനെ അറിയുന്നു. ആ പരമമായ, ഭൗതികമല്ലാത്ത മഹാതേജസിലേക്ക് വാക്കുകളും മനസ്സും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും എത്താൻ കഴിയാതെ മടങ്ങിപ്പോകുന്നു. അതാണ് ഇവിടെ പരമമായ ആലയം, അതാണ് പരമലക്ഷ്യം, അതാണ് പരമാവധി—പരമേശ്വരന്റെ മഹിമ. അതിനെ പ്രാപിക്കാൻ, ഇവിടെ, ശ്വാസവും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ജയിച്ചവർ പരിശ്രമിക്കുന്നു, ഒരു കുശവൻ പാത്രത്തിന്റെ വായ് പൂർണ്ണമായി നിർമ്മിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ. ലോകമയമായ സപർപ്പവിഷത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ശിവമഹിമയെ ഔഷധമായി അറിയുന്ന ജ്ഞാനി ഒന്നിനും ഭയപ്പെടുന്നില്ല. യഥാർത്ഥത്തിൽ പരമവും അപരവും മഹിമയെയും അറിയുന്നവൻ താഴ്ന്നതിൽ നിന്ന് മുക്തനായി പരമമായ മഹിമയിലേക്ക് എത്തുന്നു. ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണാ, ഞാൻ നിനക്കു പരമാത്മാവിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവവും അതിന്റെ രഹസ്യവും പറഞ്ഞു, കാരണം നീ അർഹനും ഭക്തനുമാണ്. എന്നാൽ വേദോപദേശപ്രകാരം, ഈ മഹിമ അദീക്ഷിതർക്കും ശൈവമല്ലാത്തവർക്കും ഭക്തിയില്ലാത്തവർക്കും പറയരുത്. അതുകൊണ്ട്, നീ ഇത് അർഹതയുള്ള ഉത്തമന്മാർക്ക് മാത്രമേ പറയേണ്ടതുള്ളൂ; നിനക്കുപോലുള്ളവർക്കാണ് പറയാവുന്നത്, മറ്റുള്ളവർക്ക് അല്ല. ശിവമഹിമ അർഹന്മാർക്ക് ഉപദേശിക്കുന്നവൻ ലോകസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷം പ്രാപിച്ച് ശിവയോടു ഏകീകരിക്കുന്നു. ഇത് ജപിച്ചാൽ അനവധി മഹാപാപങ്ങൾ നശിക്കുന്നു; മൂന്ന് നാലു തവണ കൂടുതൽ ചെയ്യുമ്പോൾ അവയെക്കാൾ കൂടുതൽ പാപങ്ങൾ നശിക്കുന്നു. ശത്രുക്കളും അശുഭശക്തികളും നശിക്കുന്നു, സുഹൃത്തുക്കൾ ഉന്നതിയിലാകും, ശൈവജ്ഞാനം വർദ്ധിക്കും, മനസ്സിൽ സത്യം സ്ഥിരമാകും. ശിവനോടും അംബികയോടും അവരുടെ അനുയായികളോടും പരമഭക്തി, അതുപോലെ മറ്റെന്ത് ആഗ്രഹിച്ചാലും അതും നിശ്ചയമായും പ്രാപിക്കും. ആരെങ്കിലും അന്തർശുദ്ധിയോടെ ശിവഭക്തനായി ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ശിവസ്തുതികൾ പാടുന്നുവെങ്കിൽ, എന്നാൽ ശക്തമായ പൂർവ്വകർമങ്ങൾ കാരണം ഫലം തടസപ്പെടുന്നു എങ്കിൽ, വീണ്ടും വീണ്ടും ആചരിക്കണം; അത്തരം വ്യക്തിക്ക് ഇവിടെ പ്രാപിക്കാനാവാത്തത് ഒന്നുമില്ല. ഈ സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലവും ആയ സർവ്വം ദേവദേവന്റെ സ്വരൂപമാണ്; എന്നാൽ ബന്ധനങ്ങളുടെ ഭാരത്തിൽ പെട്ടവർ ഇതു മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല. യദുകുലജനായ കൃഷ്ണാ, മഹർഷിമാർ പരമമായ, അദ്വൈതമായ യാഥാർത്ഥ്യം അറിയാത്തതിനാൽ, ആ ഒരേയവനെ പലവിധമായി പറയുന്നു. ചിലർ പറയുന്നു പരമേശ്വരൻ ബ്രഹ്മണിന്റെ അപരസ്വരൂപവും പരസ്വരൂപവുമാണ്; അതിന്റെ സ്വഭാവം ബ്രഹ്മമാണ്, മഹാദേവൻ, ആദിയും അന്തവുമില്ലാത്തതും പരമാവതാരവുമാണ്. അപരബ്രഹ്മം പഞ്ചഭൂതങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സും പ്രകൃതിയും വിഷയങ്ങൾ എന്നിവയാൽ നിർമ്മിതമാണെന്ന് പറയുന്നു; പരബ്രഹ്മം ജ്ഞാനസ്വരൂപമാണ്. അതിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടോ വളർച്ചയ്ക്ക് കാരണമാകുന്നതുകൊണ്ടോ ബ്രഹ്മം എന്നുപറയുന്നു; ഈ രണ്ടും ബ്രഹ്മസ്വരൂപങ്ങളാണ്, ബ്രഹ്മപതി, സ്വാമി—ചിലർ അവനെ ജ്ഞാനവും അജ്ഞാനവും എന്ന രൂപത്തിൽ വിളിക്കുന്നു. ജ്ഞാനം ചൈതന്യമാണ്, അജ്ഞാനം അചൈതന്യമാണ് എന്ന് അവർ പറയുന്നു; ഈ സർവ്വവിശ്വം പരമഗുരുവിന്റെ ജ്ഞാനത്തിലും അജ്ഞാനത്തിലും നിലകൊള്ളുന്നു. ഈ വിശ്വം അവന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ഉള്ളതുകൊണ്ട് അവന്റെ തന്നെ സ്വരൂപമാണെന്ന് സംശയമില്ല; മായയെ ജ്ഞാനമെന്ന് വിളിക്കുന്നു, ശിവന്റെ പരമസ്വരൂപം അത്യുന്നതാണ്. പലവിധത്തിൽ വസ്തുക്കളെ തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നത് മായയെന്നു പറയുന്നു, യഥാർത്ഥത്വത്തിൽ ബോധം ജ്ഞാനമെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. വ്യത്യാസരഹിതമായ യാഥാർത്ഥ്യമാണ് പരമം; അതിന് വിരുദ്ധമായി യഥാർത്ഥമല്ലാത്തത് 'അസത്' എന്ന് വേദവ്യാഖ്യാതാക്കൾ പറയുന്നു. ഇരു വശത്തിന്റെയും അധിപനായതിനാൽ ശിവനെ സത്-അസത് സ്വാമി എന്ന് വിളിക്കുന്നു; ജ്ഞാനികൾ അവനെ ക്ഷരവും അക്ഷരവും, അതിനപ്പുറത്തുമുള്ളതും എന്ന് പറയുന്നു. സർവ്വഭൂതങ്ങൾ ക്ഷരമാണ്; അക്ഷരം അചഞ്ചലമായതാണെന്ന് പറയുന്നു; ഈ രണ്ടും പരമേശ്വരന്റെ സ്വരൂപങ്ങളാണ്, അവന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണല്ലോ. ഈ രണ്ടിൽ ശിവനാണ് പരമവും ശാന്തനും, ക്ഷര-അക്ഷരാതീതനും; അവൻ സമൂഹവും വ്യക്തിയും, ഇരുവരുടെയും കാരണവുമാണ്. ചില മഹർഷികൾ ശിവനെ പരമകാരണം എന്ന് പറയുന്നു; അവൻ സമൂഹം (അവ്യക്തം) എന്നും വ്യക്തി (വ്യക്തം) എന്നും വിളിക്കുന്നു. ഈ ദ്വൈതസ്വരൂപങ്ങൾ അവന്റെ ഇച്ഛയിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്; അവ കാരണങ്ങൾ ആയതിനാൽ ശിവൻ പരമകാരണമാണെന്നു പറയുന്നു. കാരണത്തിന്റെ അർത്ഥം അറിയുന്നവർ അവൻ സമൂഹത്തിന്റെയും വ്യക്തിയുടെയും കാരണമാണെന്ന് പറയുന്നു; ചിലർ അവനെ വർഗ്ഗവും വ്യക്തിയും എന്ന സാരമായി വിളിക്കുന്നു. വർഗ്ഗം എന്നത് സമൂഹങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കുന്ന സ്വരൂപമാണ്; വ്യക്തി എന്നത് വ്യത്യസ്തമായ രൂപം, വർഗ്ഗത്തിന്റെയും സമൂഹത്തിന്റെയും ആധാരമാണ്. വർഗ്ഗങ്ങളും വ്യക്തികളും അവന്റെ ആജ്ഞയാൽ നിയന്ത്രിതമാണ്; അതുകൊണ്ട് മഹാദേവനെ വർഗ്ഗ-വ്യക്തിരൂപി എന്ന് സ്മരിക്കുന്നു. ശിവൻ മൂലപ്രകൃതിയുടെ, പുരുഷന്റെ, വ്യക്തിയുടെ, കാലത്തിന്റെ സാരമാണ്; മൂലപ്രകൃതിയെ പ്രകൃതിയെന്ന് വിളിക്കുന്നു, പുരുഷനെ 'ക്ഷേത്രജ്ഞൻ' എന്നും അറിയുന്നു. ജ്ഞാനികൾ വ്യക്തിയെ ഇരുപത്തിമൂന്ന് തത്ത്വങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് നിർവ്വചിക്കുന്നത്; കാലം ഫലലോകത്തിന്റെ പരിവർത്തനത്തിന് ഏകകാരണമാണ്.