ശിവപുരാണമ്

മഹാദേവിയുടെ സ്വരൂപം രുചിയുടെ സാരം ആണെന്നും, ശിവൻ അതിന്റെ ആസ്വാദകനാണെന്നും, സ്നേഹത്തിന്റെ സാരം ഗിരിജയാണെന്നും, ആ സ്നേഹത്തെ അനുഭവിക്കുന്നവൻ ഗിരീഷനാണെന്നും ഈ മഹത്തായ രഹസ്യം പറയുന്നു. ചിന്ത എന്ന നിലയിലുണ്ട് മഹേശ്വരി ദേവി; ആ ചിന്തയുടെ കർത്താവ് സർവ്വാത്മാവായ മഹേശ്വരൻ തന്നെയാണ്. ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്ന അവസ്ഥ ഭവന്റെ പ്രിയയായ ദേവി വഹിക്കുന്നു; അറിവിന്റെ ധാരകൻ, ചന്ദ്രകിരീടധാരി ഭഗവാൻ തന്നെയാണ്. പ്രാണൻ എന്നത് പിനാകി എന്ന ശ്രീമഹാദേവനാണ്; പ്രാണാവസ്ഥ അമ്പികയാകുന്നു, ജലസ്വരൂപിണിയായ അവൾക്ക് എല്ലാ ജീവികളിലും സ്ഥാനം ഉണ്ട്. ത്രിപുരാന്തകന്റെ പ്രിയയായ ദേവിയാണ് ക്ഷേത്രഭാവം വഹിക്കുന്നത്; മരണനാശനൻ ആയ ഭഗവാൻ ക്ഷേത്രജ്ഞഭാവം ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നു. പകലാണ് ത്രിശൂലധാരിയായ ഭഗവാൻ; രാത്രിയാണ് ത്രിശൂലധാരിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടത്; ആകാശം ശങ്കരൻ ആണെങ്കിൽ, ഭൂമി ശങ്കരന്റെ പ്രിയയാണെന്നും ഈ രഹസ്യം പറയുന്നു. സമുദ്രം ഭഗവാനാണ്, തീരം പർവതരാജകുമാരിയാണു; വൃക്ഷം നന്ദിധ്വജധാരിയായ ദേവനാണ്, അതിനെ ചേർന്നുള്ള ലത, ഭഗവാന്റെ പ്രിയയായ ദേവിയാണ്. നഗരാധിപതി ഭഗവാൻ എല്ലാ പുരുഷസ്വരൂപങ്ങളും വഹിക്കുന്നു; ദേവന്മാർക്കും പ്രിയയായ ദേവി എല്ലാ സ്ത്രീസ്വരൂപങ്ങളും വഹിക്കുന്നു. സർവ്വപ്രിയയായ ദേവി മുഴുവൻ വാക്കുകളുടെ ജാലം വഹിക്കുന്നു; ചന്ദ്രകിരീടധാരി ഭഗവാൻ മുഴുവൻ അർത്ഥസ്വരൂപം വഹിക്കുന്നു. ഏത് വസ്തുവിനും അതിന്റെ ശക്തി ഏത് എന്നാണോ പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്, അതാണ് സർവ്വലോകനാഥയായ ദേവിയും, മഹേശ്വരനുമാണ്. ഉത്തമമായതും, വിശുദ്ധമായതും, ഗുണവത്തും, മംഗളകരവുമായതും എല്ലാം അവരുടെയും തേജസ്സിന്റെ വിപുലതയാണെന്ന് പുണ്യന്മാർ പറയുന്നു. ഒരു വിളക്കിന്റെ ജ്വാല വീട്ടിൽ പ്രകാശം പകർന്നതുപോലെ, ഈ ദ്വയത്തിന്റെ തേജസ് ലോകത്തെ മുഴുവൻ ആവിഷ്കരിച്ച് പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. ശിവസ്വരൂപത്തിൽ നിന്ന് പുല്ല് മുതലായവയിലേക്കു വരെ, സൃഷ്ടിയുടെ അതിശയകരമായ ക്രമം ഈ ദ്വയത്തിന്റെ സമീപ്യാനുസൃതമായി പ്രകടമാകുന്നു എന്ന് പരമപ്രകാശം പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ഈ ദ്വയം എല്ലാ രൂപങ്ങളും വഹിക്കുന്നു, എല്ലാ മംഗളങ്ങളും നൽകുന്നു; അവരെ എപ്പോഴും ആരാധിക്കേണ്ടതും, നമസ്കരിക്കേണ്ടതും, ധ്യാനിക്കേണ്ടതുമാണ്. കൃഷ്ണാ, എന്റെ ബുദ്ധിയനുസരിച്ച് ഞാൻ ഇന്നേയ്ക്ക് പരമേശ്വരന്മാരുടെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം വിശദീകരിച്ചു, പക്ഷേ ഇതിന്റെ പൂർണ്ണതയിലല്ല. പരമേശ്വരന്മാരുടെ സത്യസ്വരൂപം എങ്ങനെ വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയുന്നു? അതത് മഹന്മാരുടെ മനസ്സുകൾക്കുപോലും അതിരിക്തമാണ്. ആരുടെ മനസ്സും പൂർണമായി ഭഗവാനിൽ അർപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടോ, അവർക്കു അത് അകത്താണ്; മറ്റുള്ളവർക്ക് അതു ബുദ്ധിയിൽ സ്ഥിരമായിരിക്കില്ല, അല്ലെങ്കിൽ അത്രയേ ഉള്ളൂ. ഇവിടെ വിവരണപ്പെട്ട ഈ ഭൗതിക മഹിമ പ്രകടമായതാണെന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു; രഹസ്യത്തെ അറിയുന്നവർ മറ്റൊരു പരമമായ, ഭൗതികമല്ലാത്ത, മറഞ്ഞ മഹിമയുണ്ട് എന്ന് പറയുന്നു. ആ പരമമായ, ഭൗതികമല്ലാത്ത മഹിമയിലേക്കാണ് വാക്കുകളും മനസ്സും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും എത്താൻ കഴിയാതെ തിരികെ പോകുന്നത്. അതാണ് ഈ ലോകത്തിലെ പരമപദം, അതാണ് പരമഗതി, അതാണ് പരമാവധി—പരമേശ്വരന്റെ മഹിമ. അത് നേടാൻ, ഇവിടെ, ശ്വാസനിരോധനവും ഇന്ദ്രിയജയവും നേടിയവർ ശ്രമിക്കുന്നു, ഒരു കുശവൻ പാത്രത്തിന്റെ വായ് കൃത്യമായി ഉണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ. ശിവന്റെ മഹിമയെ അറിയുന്ന ജ്ഞാനി, ലോകസമുദ്രത്തിലെ വിഷസർപ്പദശയിൽ കുടുങ്ങിയവർക്കുള്ള അമൃതം പോലെയുള്ള ഈ മഹിമയെ അറിഞ്ഞാൽ, അവൻ യാതൊന്നിനും ഭയപ്പെടുന്നില്ല. പരമമായതും അപരമായതുമായ മഹിമയെ യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നവൻ താഴ്ന്നതിനെ അതിക്രമിച്ച് പരമമഹിമയിലേക്ക് എത്തുന്നു. ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണാ, ഞാൻ നിന്നോട് പരമാത്മാവിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം, അതിന്റെ രഹസ്യവും, പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; കാരണം നീ അതിന് യോഗ്യനും പ്രകാശസ്വരൂപനായ ഭഗവാന്റെ ഭക്തനും ആണല്ലോ. വേദവാക്യാനുസരണം, ഈ മഹിമ അപ്രവേശിതർക്കും ശൈവമല്ലാത്തവർക്കും ഭക്തിയില്ലാത്തവർക്കും ഒരിക്കലും പറയരുത്. അതിനാൽ, നീ ഇതു പരമപുണ്യന്മാർക്ക് മാത്രമേ പറയൂ, മറ്റുള്ളവർക്ക് പറയരുത്; എന്നാൽ നിനക്കു സമാനരായവർക്കു പറയാം. യോഗ്യരായവർക്കു ശിവമഹിമ ഉപദേശിക്കുന്നവൻ ഈ Samsara സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് മോചനം പ്രാപിച്ച് ശിവസായുജ്യം പ്രാപിക്കും. ഇതു ജപിച്ചാൽ അനവധി മഹാപാപങ്ങൾ നശിക്കും; മൂന്നു നാലു തവണ കൂടുതൽ ജപിച്ചാൽ കൂടുതൽ പാപങ്ങൾ നശിക്കും. ശത്രുക്കളും ദുഷ്ഫലങ്ങളും നശിക്കും, സുഹൃത്തുക്കൾ വളരും, ശൈവജ്ഞാനം വർദ്ധിക്കും, മനസ്സും സത്യതയിൽ സ്ഥിരമായിരിക്കും. ശിവനോടും അമ്പികയോടും അവരുടെയടുത്തവർക്കും അനുയായികൾക്കുമുള്ള പരമഭക്തിയും, മറ്റെന്ത് ആഗ്രഹിച്ചാലും അതും ലഭിക്കും. അകത്തുനിന്ന് ശുദ്ധിയുള്ളവനും, ശിവഭക്തനും, ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഭഗവാന്റെ മഹിമ പാടുന്നവനും, ഫലം ശക്തമായ പൂർവ്വകർമങ്ങൾ മൂലം തടസ്സപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, വീണ്ടും വീണ്ടും അഭ്യസിക്കണം; അത്തരം വ്യക്തിക്ക് ഇവിടെ ഒന്നും പ്രാപിക്കാനാവാത്തതല്ല. ഈ ചലനസ്ഥിരരൂപങ്ങളായ സർവ്വവിശ്വവും ദേവാദിദേവന്റെ സ്വരൂപമാണ്; എന്നാൽ ബന്ധനങ്ങളാൽ ചൂണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടവർക്കിത് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. യദുകുലജനായ കൃഷ്ണാ, മഹർഷിമാർ പരമമായ, അദ്വൈതസ്വരൂപം അറിയാതെ, ആ ഒരേയൊരാളെയാണ് ഭിന്നമായവണ്ണം വിവരണ ചെയ്യുന്നത്. ചിലർ പരമേശ്വരനെ ബ്രഹ്മത്തിന്റെ അപരസ്വരൂപവും പരസ്വരൂപവുമാണ്, സ്വഭാവത്തിൽ ബ്രഹ്മം തന്നെയും, ആദിയില്ലാത്തവനും അന്തമില്ലാത്തവനും, പരമോന്നതനും ആണെന്നും പറയുന്നു. അപരബ്രഹ്മം പഞ്ചഭൂതങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ്, പ്രകൃതി, വിഷയങ്ങൾ എന്നിവയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; പരബ്രഹ്മം ചൈതന്യസ്വരൂപമാണ്. അതിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടോ വളർച്ചയ്ക്കു കാരണമാകുന്നതുകൊണ്ടോ അതിനെ ബ്രഹ്മം എന്ന് വിളിക്കുന്നു; ഈ രണ്ടു സ്വരൂപങ്ങളും ബ്രഹ്മത്തിന്റെ രൂപങ്ങളാണ്, ബ്രഹ്മേശ്വരൻ, അധിഷ്ഠിതൻ—ചിലർ അവനെ ജ്ഞാനത്തിന്റെ രൂപവും അജ്ഞാനത്തിന്റെ രൂപവും ആണെന്ന് പറയുന്നു. ജ്ഞാനം ചൈതന്യമാണ്, അജ്ഞാനം അചൈതന്യമാണ്; ഈ സർവ്വവിശ്വം ഈ പരമഗുരുവിന്റെ ജ്ഞാന-അജ്ഞാനരൂപങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഈ വിശ്വം അവന്റെ സ്വരൂപം തന്നെയാണെന്നതിൽ സംശയമില്ല; കാരണം അത് അവന്റെ അധീനത്തിലാണ്. മായയെ ജ്ഞാനമായും ശിവന്റെ പരമരൂപം ഉത്തമമായതായും അറിയപ്പെടുന്നു. വസ്തുക്കളെ പലവിധത്തിൽ തെറ്റായി ഗ്രഹിക്കുന്നത് മായയാണെന്നും, യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തിൽ അവബോധം ജ്ഞാനമാണെന്നും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. വ്യത്യാസരഹിതമായ യഥാർത്ഥം പരമമായതാണെന്നും, അതിന്റെ വിപരീതം യഥാർത്ഥമല്ലാത്തത് ‘അസ്തി അല്ല’ എന്ന് വേദവേദികൾ പറയുന്നു. ഇവങ്ങനെ, മഹേശ്വരനും മഹാദേവിയും പരസ്പരപൂർണരായ ദ്വയത്തിന്റെ ഏകത്വത്തിൽ, സർവ്വവിശ്വം അവരുടെ തേജസ്സാൽ പ്രകാശിക്കുന്നു; അവരിൽ ഭക്തിയും ധ്യാനവും പുലർത്തുന്നവർക്കു ഈ മഹത്തായ രഹസ്യങ്ങൾ അനുഭവപ്പെടുന്നു.