ശിവപുരാണമ്

ശ്രീമഹാദേവന്റെ മഹിമയും പരമസത്യം എന്നതിന്റെ സ്വഭാവവും ശ്രീകൃഷ്ണനോട് വിശദീകരിക്കപ്പെടുന്നു. പുരുഷൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നവൻ മനുവാണ്, ശംഭുവാണ്; ശതരൂപ ശിവന് പ്രിയങ്കരിയാണ്; ദക്ഷൻ മഹാദേവനാണ്, പ്രസൂതി പരമേശ്വരിയാണ്. രുചി ഭവനാണ്, ഭവാനി ജ്ഞാനികൾ അകൂതി എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്; ഭൃഗു ഭഗന്റെ കണ്ണുകൾ നശിപ്പിച്ച ദൈവമാണ്, ഖ്യാതി ത്രിനേത്രനു പ്രിയങ്കരിയാണ്. മാരീചി ഭാഗ്യവാൻ രുദ്രനാണ്, സംഭുതി ശര്വന്റെ പ്രിയങ്കരിയാണ്; ഗംഗാധരൻ അങ്കിരസെന്നു അറിയപ്പെടുന്നു, സ്മൃതി ഉമ എന്നാണ് സത്യത്തിൽ വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. പുലസ്ത്യൻ ചന്ദ്രകിരീടധാരിയാണ്, പൃതി പിനാകിയുടെ പ്രിയങ്കരിയാണ്; പുലഹ തൃപുരസംഹാരകനാണ്, അവന്റെ പ്രിയങ്കരിക്ക് ശിവനോടു വലിയ സ്നേഹമുണ്ട്. യാഗസംഹാരകൻ യാഗമായാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; ഭക്തി ഭഗവാന്റെ പ്രിയങ്കരിയാണ്; ത്രിനേത്രൻ ഇവിടെ ത്രിനേത്രനല്ല; ഉമ തന്നെയാണ് ജ്ഞാനികൾ അനസൂയ എന്നായി ഓർത്തുപറയുന്നത്. കശ്യപൻ കാലസംഹാരകനാണ്, ദേവമാതാവ് മഹേശ്വരിയാണ്; വസിഷ്ഠൻ മന്മഥന്റെ ശത്രുവാണ്; ദേവി അരുന്ധതിയാണ്. ശങ്കരൻ എല്ലാ പുരുഷന്മാരുമാണ്; എല്ലാ സ്ത്രീകളും മഹേശ്വരിയാണ്; എല്ലാ പുരുഷന്മാരിലും സ്ത്രീകളിലും ഇവരുടെ പ്രതിഫലനമാണ്. ഭഗവാൻ അനുഭോക്താവാണ്; പരമേശ്വരി അനുഭോഗ്യമാണ്; എല്ലാം ഉമയുടെ രൂപമാണ്; ശ്രോതാവ് ത്രിശൂലധാരിയാണ്. ചോദിക്കപ്പെടേണ്ടതെല്ലാം ശങ്കരന്റെ പ്രിയങ്കരി വഹിക്കുന്നു; ചോദിക്കുന്നവൻ സർവ്വാത്മാവാണ്, അർദ്ധചന്ദ്രധാരിയാണ്. കാണേണ്ടതെല്ലാം വാഗ്മിയുടെ പ്രിയങ്കരി വഹിക്കുന്നു; കാണുന്നവൻ ലോകനാഥൻ, ചന്ദ്രകിരീടധാരിയാണ്. രുചിയുടെ സാരം മഹാദേവിയാണ്; രുചികരൻ ശിവനാണ്; സ്നേഹത്തിന്റെ സാരം ഗിരിജയാണ്; സ്നേഹഭോക്താവ് ഗിരിശനാണ്. ചിന്തിക്കപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയെ എല്ലായ്പ്പോഴും മഹേശ്വരി വഹിക്കുന്നു; ചിന്തകൻ സർവ്വാത്മാവാണ്, മഹേശ്വരൻ. ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്ന അവസ്ഥ ഭവന്റെ പ്രിയങ്കരി വഹിക്കുന്നു; ഗ്രാഹകൻ ദൈവം തന്നെയാണ്, മൃദുചന്ദ്രധാരിയാണ്. പ്രാണൻ പിനാകിയാണ്, ഭൂതഗണങ്ങളുടെ നാഥൻ; പ്രാണത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന അവസ്ഥ അംബികയാണ്, ജലരൂപിണിയാണ്. തൃപുരാന്തകന്റെ പ്രിയങ്കരി ക്ഷേത്രഭാവം വഹിക്കുന്നു; മരണസംഹാരകൻ ഭഗവാൻ ക്ഷേത്രജ്ഞഭാവം വഹിക്കുന്നു. പകലാണ് ത്രിശൂലധാരിയായ ദൈവം; രാത്രി ത്രിശൂലധാരിക്ക് പ്രിയങ്കരിയാണ്; ആകാശം ശങ്കരനാണ്; ഭൂമി ശങ്കരന്റെ പ്രിയങ്കരിയാണ്. സമുദ്രം ഭഗവാനാണ്; തീരം ഗിരിരാജപുത്രിയാണ്; വൃക്ഷം വൃഷഭധ്വജധാരിയാണ്; ലത ലോകനാഥന്റെ പ്രിയങ്കരിയാണ്. നഗരേശ്വരനായ ഭഗവാൻ എല്ലാ പുരുഷരൂപങ്ങളും വഹിക്കുന്നു; ദേവതാനന്ദിനിയായ ദേവി എല്ലാ സ്ത്രീരൂപങ്ങളും വഹിക്കുന്നു. എല്ലാവിധ വാക്കുകളുടെ ജാലം പ്രിയങ്കരി വഹിക്കുന്നു; അർദ്ധചന്ദ്രധാരിയായ ഭഗവാൻ അർത്ഥത്തിന്റെ സ്വഭാവം മുഴുവനും വഹിക്കുന്നു. ഏത് വസ്തുവിനും ഏത് ശക്തി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നുവോ, അതാണ് ലോകനാഥയായ ദേവിയും മഹേശ്വരനുമാണ്. ഏത് ഉത്തമവും, പാവനവും, ധാർമ്മികവുമായതും, മംഗളകരമായതും ഇവരുടെ തേജസ്സിന്റെ വികാസമായാണ് മഹാത്മാക്കൾ പറയുന്നത്. വിളക്കിന്റെ ജ്വാല ഒരു വീടിനെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ഇവരുടേത് പരിപൂർണ്ണമായ തേജസ്സു ലോകത്തെ മുഴുവൻ ആവിഷ്കരിക്കുന്നു. മഹത്തായ വെളിപ്പെടുത്തലിൽ, പുല്ലിൽ നിന്ന് ശിവരൂപം വരെയുള്ള സർവ്വപ്രപഞ്ചം ഇവരുടെ പരസ്പരസാന്നിധ്യാനുസൃതമായ ക്രമത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നു. ഇവർക്കു സർവ്വരൂപങ്ങളും ഉണ്ട്, എല്ലാ മംഗളവും നൽകുന്നവരാണ്; ഇവരെ എന്നും ആരാധിക്കണം, വന്ദിക്കണം, ധ്യാനിക്കണം. കൃഷ്ണാ, എന്റെ ബുദ്ധിക്ക് അനുസരിച്ച് ഞാൻ ഇന്ന് പരമേശ്വരന്മാരുടെ സത്യം നിന്നോട് വിശദീകരിച്ചു, എന്നാൽ അതിന്റെ പൂർണ്ണതയിലല്ല. പരമേശ്വരന്മാരുടെ സത്യം എങ്ങനെ പൂർണ്ണമായി വിവരിക്കാനാകും? അതത് മഹാന്മാരുടെ മനസ്സിനും അതീതമാണ്. യാരുടെ മനസ്സ് ഭഗവാനിൽ പൂർണ്ണമായി ലയിച്ചിരിക്കുന്നുവോ, അവർക്കു അത് അന്തർഗതമാണ്; മറ്റുള്ളവർക്കു അത് ബുദ്ധിയിൽ സ്ഥാപിതമല്ല, അല്ലെങ്കിൽ അത്രമേൽ. ഇതുവരെ പറഞ്ഞ ഈ പ്രകടമാമഹിമ പ്രാകൃതമായാണ് കരുതപ്പെടുന്നത്; രഹസ്യജ്ഞർ മറ്റൊരു പരമ, അപ്രാകൃതമായ, ഗൂഢമായ മഹിമയെ അറിയുന്നു. ആ പരമ, അപ്രാകൃത മഹിമയിലേക്കാണ് വാക്കും മനസ്സും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും എത്താതെ തിരികെ പോവുന്നത്. അത് തന്നെയാണ് ഇവിടെ പരമവാസം, അതാണ് പരമഗതി, അതാണ് പരമാവധി—പരമേശ്വരന്റെ മഹിമ. അതിനെ പ്രാപിക്കാൻ, ഇവിടെ, ശ്വാസനിഗ്രഹവും ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണവും നേടിയവർ, ഒരു കുംഭാരൻ പാത്രത്തിന്റെ വായ് ദോഷരഹിതമായി ഉണ്ടാക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ, പരിശ്രമിക്കുന്നു. ലോകസർപ്പദശയിൽ പെട്ടവർക്ക് ജീവദായകമായ ശിവമഹിമയെ അറിയുന്ന ജ്ഞാനിക്ക് ഒന്നിനും ഭയമില്ല. പരമവും അപരവും മഹിമ സത്യമായി അറിയുന്നവൻ അപരതയെ അതിജയിച്ച് പരമ മഹിമയിലേക്ക് എത്തുന്നു. ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണാ, ഞാൻ നിന്നോട് പരമാത്മാവിന്റെ സത്യം, അതിന്റെ രഹസ്യവും, പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, കാരണം നീ യോഗ്യനും ഭാസുരനുമാണ്. വേദവചനപ്രകാരം, ഈ മഹിമ അദീക്ഷിതർക്കും ശൈവമല്ലാത്തവർക്കും ഭക്തിയില്ലാത്തവർക്കും പറയരുത്. അതുകൊണ്ട്, നീ ഇത് പരമപാവനന്മാരായവർക്കേ പറയണം, മറ്റുള്ളവർക്കല്ല; എന്നാൽ, നിന്നുപോലുള്ളവർക്കു പറയാം, മറ്റവർക്കല്ല. ശിവമഹിമ യോഗ്യരായവർക്കു ഉപദേശിക്കുന്നവൻ ഭവസാഗരത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷം പ്രാപിച്ച് ശിവസായുജ്യം നേടുന്നു. ഇത് ജപിച്ചാൽ അനന്തമായ പാപങ്ങൾ നശിക്കും; മൂന്നു, നാലു പ്രാവശ്യം കൂടുതൽ ചെയ്യുമ്പോൾ അതിലും അധികം നശിക്കും. ശത്രുക്കളും അമംഗളശക്തികളും നശിക്കും, സുഹൃത്തുക്കൾ വിളരുന്നുണ്ട്, ശൈവജ്ഞാനം വർദ്ധിക്കും, മനസ്സ് സത്യത്തിൽ സ്ഥിരമാകും. ശിവനോടും അംബികയോടും അവരുടേയും അനുചിതരോടും പരമഭക്തി, മറ്റെന്ത് ഏറ്റവും അഭിലഷിതമാണോ അതും നിശ്ചയമായും ലഭിക്കും.