ശിവപുരാണമ്

ശിവനും പാർവതിയും നൽകിയ ദിവ്യവർദാനങ്ങളും കുമാരപദവിയും ഏറ്റുവാങ്ങിയ ശേഷം, ഉപമന്യു അതീവ സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, മനസ്സിൽ ആനന്ദം നിറഞ്ഞ്, കയ്യുകൂപ്പി ഗൗരവമായി അഭിവാദ്യം ചെയ്ത്, ആ മഹാദേവനോടു ഒരു വരം അപേക്ഷിച്ചു. “ദേവദേവാ, പരമേശ്വരാ, ദയവായി എനിക്കു പരമമായ ദിവ്യഭക്തിയും അതിൽ അചഞ്ചലതയും നൽകണമേ,” എന്ന് ഉപമന്യു അപേക്ഷിച്ചു. “മഹാദേവാ, എപ്പോഴും നിങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവരിൽ എനിക്ക് അകമ്പടി ഉണ്ടാകട്ടെ; പരമമായ സേവയും സ്‌നേഹവും, നിങ്ങളോടു എപ്പോഴും അടുത്തിരിപ്പും എനിക്കു ലഭിക്കട്ടെ,” എന്നും പ്രാർത്ഥിച്ചു. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഹൃദയം ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞു, വാക്ക് ആവേശത്തിൽ കുഴഞ്ഞു, ഉപമന്യു—ആ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠൻ—മഹാദേവനെ സ്തുതിച്ചു. “ദേവദേവാ, മഹാദേവാ, ശരണാഗതജനപ്രിയാ, ദയാസാഗരാ, അംബയോടൊപ്പം സദാ ദയവുള്ളവാ, കൃപയുണ്ടാക്കണമേ,” എന്നായിരുന്നു അവന്റെ പ്രാർത്ഥന. ഇങ്ങനെ ഉപമന്യു അപേക്ഷിച്ചതിനുശേഷം, എല്ലാ വരങ്ങളും നൽകുന്ന മഹാദേവൻ സന്തോഷത്തോടെ ഉപമന്യുവിനോടു പ്രതികരിച്ചു: “കുഞ്ഞേ ഉപമന്യുവേ, ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്. ഞാൻ നിന്നെ പരീക്ഷിച്ചു. നീ ഭക്തിയിൽ സ്ഥിരനാണ്; ഞാൻ നിന്നെക്കൊണ്ട് എല്ലാ വരങ്ങളും നേരത്തെ തന്നിട്ടുണ്ട്. നീ അജരനായി, അമരനായി, ദു:ഖരഹിതനായി, പ്രശസ്തനും ദിവ്യജ്ഞാനസമ്പന്നനും ആകട്ടെ. നിന്റെ ബന്ധുക്കളും വംശവും കുടുംബവും നിത്യവും അക്ഷയമായിരിക്കും; എന്നിലേക്കുള്ള നിന്റെ ഭക്തിയും ശാശ്വതമായിരിക്കും. ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, ഞാൻ എപ്പോഴും നിന്റെ ആശ്രമത്തിൽ സന്നിധിയുണ്ടാക്കും; നീ എപ്പോഴും എന്റെ അടുത്ത് സന്തോഷത്തോടെ താമസിക്കും.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കോടിസൂര്യപ്രഭയുള്ള മഹാദേവൻ ആ വരങ്ങൾ നൽകി അവിടെത്തന്നെ അപ്രത്യക്ഷനായി. ഉപമന്യു, ആ പരമവർദാനങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങി മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ, അമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി, അതിലും വലിയ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു. ശാശ്വതമായ സാംസാരിക ചക്രത്തിന്റെ കാരണമായ, ഗൗരിയുടെ കുചശൈലങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള കുങ്കുമം നെഞ്ചിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഭഗവാനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ സംഭവങ്ങൾ നടന്നതിനുശേഷം, ഭഗവാന്റെ കൃപയാൽ ഉപമന്യു തന്റെ വ്രതം പൂർത്തിയാക്കി, സൂര്യൻ മധ്യാഹ്നത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ എഴുന്നേറ്റു. അപ്പോൾ, നൈമിശാരണ്യത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന എല്ലാ ഋഷികളും ഈ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കേണ്ടതാണെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. പതിവുപോലെ ദൈനന്ദിനകർമ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി, അവർ ഭഗവാനെ സമീപിച്ചുവരുന്നത് കണ്ടു, ആദരവോടെ ഇരുന്നു. വ്രതം പൂർത്തിയായി, വായുവിൽ നിന്നു ജനിച്ച ഭഗവാൻ, നിർമിതമായ ഉത്തമാസനത്തിൽ മഹർഷിമാരുടെ നടുവിൽ ഇരുന്നു. ലോകങ്ങൾ ആദരിക്കുന്ന വായു ദേവൻ, ഭഗവാന്റെ മഹാശക്തിയെ ഹൃദയത്തിൽ ധ്യാനിച്ച്, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “സർവ്വജ്ഞനായ, അജേയനായ, ചലനചലനരൂപിയായ ഈ സർവ്വശക്തി, ആ മഹാദേവനിൽ ഞാൻ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു.” അവന്റെ ഈ ശുഭവാക്യം കേട്ടു, പാപങ്ങൾ ദൂരമായ ഋഷിമാർ, ഭഗവാന്റെ സർവ്വശക്തിയെ മുഴുവനായി അറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ഉത്തമമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. “ഭഗവാൻ മഹാത്മാവായ ഉപമന്യുവിന്റെ കർമ്മങ്ങളും, പരമേശ്വരനിൽ നിന്നുള്ള തപസ്സിലൂടെ ലഭിച്ച പാൽകുടവും വിശദമായി പറഞ്ഞു തന്നു. ആ ഉപമന്യുവിനെ വാസുദേവനും, പാപരഹിതനായ കൃഷ്ണനും കണ്ടു; പിന്നീട് ധൗമ്യയുടെ നേതൃത്വംയിൽ പാശുപതവ്രതം സ്വീകരിച്ചു. അവൻ പരമജ്ഞാനം നേടിയത് ഞങ്ങൾ നേരത്തെ തന്നെ കേട്ടിട്ടുണ്ട്; എങ്ങനെയാണ് കൃഷ്ണൻ പരമപാശുപതവിദ്യ നേടിയതെന്നു ഞങ്ങൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.” വാസുദേവൻ, ശാശ്വതൻ, സ്വയമാഗമിച്ച്, മനുഷ്യജീവിതത്തെ അവഗണിച്ചപോലെ, ശരീരശുദ്ധി നിർവഹിച്ചു. പിന്നെ, ഒരു പുത്രാർത്ഥം തപസ്സിനായി മഹർഷിയുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി; അവിടെ സന്യാസികളെ കണ്ടു, ഉപമന്യുവിനെ കണ്ടു. അവന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ വിഭൂതി പുരട്ടിയിരിക്കുന്നു, തലയിൽ ത്രിപുണ്ഡ്രം, രുദ്രാക്ഷമാല ധരിച്ചിരിക്കുന്നു, ജടാമുടിയുണ്ട്. ശിഷ്യരായ സന്യാസികൾ ചുറ്റും, ഉപമന്യു ശാന്തനും ദീപ്തനുമായ്, ശിവധ്യാനത്തിൽ ലീനനാണ്. ഇവനെ കണ്ട കൃഷ്ണൻ, ആനന്ദത്തിൽ രോമാഞ്ചം കൊണ്ടു, കുഴിയേറെയുള്ള ആദരവോടെ ഉപമന്യുവിനെ മൂന്നു പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, കയ്യുകൂപ്പി, വെളിച്ചം നിറഞ്ഞു സ്തുതിച്ചു. ആ മഹർഷിയെ കണ്ടു മാത്രം കൃഷ്ണന്റെ എല്ലാ അശുദ്ധിയും കർമ്മബന്ധങ്ങളും നശിച്ചു. ഉപമന്യു, ആചാരപ്രകാരം, കൃഷ്ണന്റെ അശുദ്ധി തപസ്സിലൂടെ നീക്കി, അവനെ വിഭൂതി പുരട്ടിച്ചു, അഗ്നിമന്ത്രാദികൾ ഉച്ചരിച്ച് ശുദ്ധീകരിച്ചു. അതിനുശേഷം, പന്ത്രണ്ട് മാസം നേരിട്ട് പാശുപതവ്രതം സ്വീകരിപ്പിച്ചു, ഉപമന്യു കൃഷ്ണന് പരമജ്ഞാനം നൽകി. അന്ന് മുതൽ എല്ലാ ദിവ്യപാശുപതന്മാരും, വ്രതമനുഷ്ഠിക്കുന്ന സന്യാസിമാരും കൃഷ്ണനെ ചുറ്റി ശുശ്രൂഷിച്ചു. പിന്നീട്, ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം കൃഷ്ണൻ, പരമശക്തിയോടെ, പുത്രാർത്ഥം ശിവനെ ലക്ഷ്യമാക്കി തപസ്സു ചെയ്തു. തപസ്സിന്റെ അവസാനം, പരമപ്രഭയോടെ പരമേശ്വരൻ, സാംബനെയും അനുചരന്മാരെയും കൂട്ടി അവിടെ പ്രത്യക്ഷനായി. വരം ലഭിക്കാൻ കൃഷ്ണൻ കയ്യുകൂപ്പി ഭക്തിപൂർവ്വം ഹരിയെ സ്തുതിച്ചു, ഹരി മനോഹരരൂപത്തിൽ അവിടെ പ്രത്യക്ഷനായിരുന്നു. അവന്റെ അനുചരന്മാരോടൊപ്പം ശിവൻ, സാംബനെ പുത്രനായി കൃഷ്ണനു നൽകി; കൃഷ്ണന്റെ തപസ്സിൽ സന്തോഷം പ്രാപിച്ച ശിവൻ സാംബനെ വിഷ്ണുവിന് സമ്മാനിച്ചു. മഹാദേവൻ തന്റെ പുത്രനെന്ന നിലയിൽ സാംബനെ നൽകിയതിനാൽ, ജാംബവതിയുടെ പുത്രനെന്ന നിലയിൽ അവനെ സാംബ എന്നു വിളിച്ചു. ഇങ്ങനെ, അനന്തകൃത്യങ്ങളുള്ള കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ സംഭവങ്ങളും—മഹർഷിയുടെ ജ്ഞാനലാഭവും ശംഭുവിൽ നിന്നുള്ള പുത്രലാഭവും—വിവരിച്ചു. ഈ കഥയെ ദിവസവും പാരായണം ചെയ്യുന്നവനും, കേൾക്കുന്നവനും, മറ്റുള്ളവർക്ക് കേൾപ്പിക്കുന്നവനും വിഷ്ണുവിന്റെ ജ്ഞാനം ലഭിക്കുകയും അവനോടൊപ്പം ആനന്ദം അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യും.