ശിവപുരാണമ്

അവളുടെയിടംനിന്ന് അനുമതി നേടിയ ശേഷം, ഉപമന്യു മഹത്തായ തപസ്സിന് തയ്യാറായി. അവൻ ഹിമവാനിലെ പർവതത്തിലേക്ക് പോയി, വായുവിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ച്, മനസ്സ് ശിവനിൽ ഏകാഗ്രമാക്കി തപസ്സിൽ ലീനനായി. അവിടെ, എട്ടു ഇട്ടികൾകൊണ്ട് ഒരു യാഗവേദി നിർമ്മിച്ച്, മണ്ണിൽ ഒരു ശിവലിംഗവും ഉണ്ടാക്കി. അതിൽ മഹാദേവനെയും അംബികയെയും അവന്റെ അനുചിതരെയും, അതുല്യനായ ദൈവത്തെയും അവൻ ആഹ്വാനിച്ചു. അവന്റെ പുത്രന്മാർ കാട്ടിൽ നിന്നു കൊണ്ടുവന്ന പുഷ്പങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, ഉപമന്യു ഭക്തിപൂർവ്വം അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രം ജപിച്ച് ദീർഘകാലം ശിവനെ ആരാധിച്ചു; അതോടൊപ്പം അത്യുത്തമമായ തപസ്സും നിർവഹിച്ചു. അങ്ങനെയിരിക്കെ, തനിച്ചുള്ള, ക്ഷീണിച്ച, ശിവചിന്തയിലാഴ്ന്ന ഉപമന്യുവിനെ, ഒരിക്കൽ മാരീചി ശപിച്ചിരുന്ന ചില ഋഷിരാക്ഷസന്മാർ, ദുഷ്ടശക്തികൾ ഉപയോഗിച്ച് ഉപദ്രവിച്ചു. അവരുടെ ഉപദ്രവം നേരിടുമ്പോഴും, ഉപമന്യു തപസ്സിൽ നിന്ന് പിന്മാറാതെ, 'ശിവായ നമഃ' എന്ന ശബ്ദം ഓർമ്മയോടെ ആവർത്തിച്ചു. അവന്റെ ഈ ശബ്ദം കേട്ടു, തപസ്സിന് തടസ്സം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നവർ അവനെ ഉപേക്ഷിച്ചു; പിന്നെ സകല ഋഷികളും ചേർന്ന് അവന്റെ അടുത്ത് എത്തി. ഉപമന്യുവിന്റെ തപസ്സിന്റെ പ്രതാപത്തിൽ, ചലനശീലിയും അചലവുമായ ലോകം മുഴുവൻ പ്രകാശിച്ചു; ഋഷികളും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. അപ്പോൾ, അത്രയും ശക്തിയുള്ളവർ, ദേഹങ്ങൾക്കു തീപൊലിവേകി, വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് വേഗത്തിൽ ചെന്നു; അവിടെ ഹരിയെ നമസ്കരിച്ച് സംഭവിച്ചതെല്ലാം വിവരിച്ചു. അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, പരമാത്മാവ് വിഷ്ണു അതിന്റെ കാരണം ആലോചിച്ചു മനസ്സിലാക്കി. ഉടനെ, മഹാദേവനെ ദർശിക്കാൻ, അദ്ദേഹം മന്ദരപർവതത്തിലേക്ക് പോയി; ദൈവത്തെ കണ്ടു നമസ്കരിച്ചു, കൈകൂപ്പി ആദരപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, ഉപമന്യു എന്ന ബ്രാഹ്മണൻ, പാലിനുവേണ്ടി എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ദയവായി, നിങ്ങളുടെ ശക്തിയാൽ അവനെ അതിൽ നിന്ന് പിന്തിരിപ്പിക്കണം.” വിഷ്ണുവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട മഹേശ്വരൻ മറുപടി നൽകി: “ഞാൻ ആ ബാലനെ നിയന്ത്രിക്കും; നീ നിന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് മടങ്ങുക.” ശംഭുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട വിഷ്ണു, ദേവന്മാരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, തന്റെ ലോകത്തേക്ക് മടങ്ങി. അതിനിടയിൽ, പിനാകധാരി പരമേശ്വരൻ, ഇന്ദ്രന്റെ രൂപം ധരിച്ച് മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച് അവിടെ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. സദാശിവൻ, ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും സിദ്ധന്മാരെയും മഹാനാഗരാജന്മാരെയും കൂട്ടി, സ്വയം അമൃതത്തിന്റെ രാജാവായ ഇന്ദ്രന്റെ രൂപം ധരിച്ചു, മനോഹരമായ വെള്ളയാനയുടെ മേൽ കയറി, ഉപമന്യുവിന്റെ തപോവനത്തിലേക്ക് എത്തി. ആ മനോഹരമായ ആന, ദൈവത്തെ ദിവ്യമായ ചാമരത്താൽ വീശി സേവിച്ചു; ഇന്ദ്രനും ശചിയുമൊപ്പം, ഇടതുകൈയിൽ തിളങ്ങുന്ന വെള്ളക്കൊടികൊണ്ട് ആ ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തി. ഇന്ദ്രന്റെ രൂപത്തിൽ സദാശിവൻ, ആ ശോഭയോടെ, മന്ദരപർവതം ചന്ദ്രന്റെ പ്രഭയാൽ പ്രകാശിക്കുന്നത് പോലെയായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഇന്ദ്രന്റെ രൂപം ധരിച്ച പരമേശ്വരൻ, ഉപമന്യുവിന്റെ ആശ്രമത്തിൽ എത്തി, അനുഗ്രഹം നൽകുവാൻ. പരമേശ്വരനെ ഇന്ദ്രന്റെ രൂപത്തിൽ കണ്ട മഹർഷി ഉപമന്യു, തലകുനിഞ്ഞ് നമസ്കരിച്ചു പറഞ്ഞു: “ദേവരാജാ, എന്റെ ആശ്രമം നിങ്ങൾ വന്നതുകൊണ്ട് ശുദ്ധമായിരിക്കുന്നു; ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ, സർവ്വലോകനാഥനായ നിങ്ങൾ സ്വയം ഇവിടെ എത്തിയത് വലിയ ഭാഗ്യമാണ്.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കൈകൂപ്പി നിൽക്കുന്ന ഉപമന്യുവിനെ, ഹരൻ ഇന്ദ്രന്റെ രൂപത്തിൽ, ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ അഭിസംബോധന ചെയ്തു: “ഞാൻ നിനക്കു പ്രസന്നനാണ്; മഹർഷേ, ധൗമ്യന്റെ മൂത്ത സഹോദരാ, ഈ തപസ്സിന്റെ ഫലമായി നീ എന്തു വരവും ചോദിക്കാം. ഞാൻ നിന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും പൂരിപ്പിക്കാം.” ഇന്ദ്രൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഉപമന്യു, കൈകൂപ്പി, “ശിവഭക്തി തന്നെയാണ് ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത്,” എന്നു പറഞ്ഞു. മൂന്ന് ലോകങ്ങളുടെയും രാജാവായ ഇന്ദ്രൻ, ദേവന്മാരാൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നവൻ, പറഞ്ഞു: “നീ എന്റെ ഭക്തനാകണം, മഹർഷേ; എല്ലായ്പ്പോഴും എന്നെ മാത്രം ആരാധിക്കണം; ഞാൻ നിനക്ക് എല്ലാ വരങ്ങളും നൽകാം; രൂപരഹിതനായ രുദ്രനെ ഉപേക്ഷിക്കൂ.” “രൂപരഹിതനായ രുദ്രൻ നിന്നെ എന്തിനാണ് ഉപകാരപ്പെടുക? ദേവന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടവൻ, അസുരനായി മാറിയവൻ ആണവൻ.” ഇത് കേട്ട ഉപമന്യു, അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രം ജപിച്ച്, ഇതെല്ലാം ധർമ്മത്തിന് തടസ്സമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി ഇന്ദ്രനോട് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ഭവനെ അപഹാസ്യം ചെയ്യാനുള്ള മനോഭാവത്തിൽ നിന്നാണ്; അതിലൂടെ പരമദൈവത്തെ നിർഗുണനായി വിശേഷിപ്പിച്ചു. ദേവന്മാരുടെയും ഇശ്വരന്മാരുടെയും നാഥനായ രുദ്രനെ ഞാൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നില്ല; ബ്രഹ്മാവിനും വിഷ്ണുവിനും മഹേശ്വരനുമുള്ള പിതാവായ, പ്രകൃതിക്കു അതീതനായവൻ ആണവൻ.” “ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ സത്തും അസത്തും, വ്യക്തവും അവ്യക്തവും, നിത്യവും ഏകവും അനേകവുമായതായും വിശേഷിപ്പിക്കുന്നതെന്താണോ, ആ പരമത്തെ ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. കാരണം-ഫലങ്ങളിലെല്ലാം അതീതനായ, സാംഖ്യയുടെയും യോഗയുടെയും ഫലദാതാവായ, സത്യമന്വേഷിക്കുന്നവർ ആരാധിക്കുന്നവൻ ആ പരമം തന്നെ ഞാൻ ശ്രേഷ്ഠമെന്നു കരുതുന്നു. സകലകാരണങ്ങളുടെയും കാരണമായ, ബ്രഹ്മാവിനെയും വിഷ്ണുവിനെയും മറ്റു ദേവന്മാരെയും സൃഷ്ടിച്ച, ഗുണാതീതനായ ശംഭുവിൽക്കാൾ ഉന്നതമായ സത്യം ഇല്ല.” “ഇനി എന്ത് പറയേണ്ടതുണ്ട്? ഞാൻ ഈ മഹത്തായ സത്യം ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കി. ഒരു ജന്മത്തിൽ ഞാൻ ഭവന്റെ അപവാദം കേട്ട പാപം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഭവന്റെ അപവാദം കേട്ടയുടൻ തന്നെ തന്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കണം; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ശിവലോകം വേഗത്തിൽ പ്രാപിക്കും.” “പാലിനുള്ള ആഗ്രഹം ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു, ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവനേ; ശിവാസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് നിന്നെ സംഹരിച്ച് ഞാൻ ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കും.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഉപമന്യു ജീവത്യാഗത്തിന് മനസ്സുറപ്പിച്ചു; പാലിനുള്ള ആഗ്രഹം പോലും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഇന്ദ്രനെ സംഹരിക്കാൻ തയാറായി. അപ്പോൾ, ഭയാനകമായ അഘോരാസ്ത്രബലമുള്ള വിശേഷിച്ച ചിതാഭസ്മം എടുത്ത്, ഉപമന്യു അതു ഇന്ദ്രനിലേയ്ക്ക് എറിയുകയും, ഉഗ്രശബ്ദത്തോടെ ആർഷി ആഹ്വാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ശംഭുവിന്റെ പാദങ്ങൾ ഓർത്ത്, ഉപമന്യു തൻറെ ശരീരം ദഹിപ്പിക്കാൻ യോജിച്ച തപസ്സിൽ ലീനനായി. അങ്ങനെ ബ്രാഹ്മണൻ ആത്മത്യാഗത്തിന് തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ, ഭഗന്റെ കണ്ണ് നശിപ്പിച്ച ദൈവമായ ശിവൻ, സാവധാനം അവന്റെ യോഗധ്യാനം തടഞ്ഞു.