ശിവപുരാണമ്

സ്വർഗ്ഗത്തിലും പാതാളത്തിലും അമൂല്യരത്നങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ നദികൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, ഭാഗ്യശൂന്യരും ശിവഭക്തിയില്ലാത്തവരും അവയെ കാണാൻ കഴിയില്ല. രാജ്യം, സ്വർഗ്ഗം, മോക്ഷം, പാലിൽ നിന്നുള്ള ഭക്ഷണം—ഇവയെല്ലാം ശിവൻ പ്രസന്നനാകാത്തവർക്കു ലഭ്യമല്ല. ഭവന്റെ കൃപയാൽ മാത്രമാണ് എല്ലാം ഉണ്ടാകുന്നത്; മറ്റു ദേവന്മാരുടെ അനുകമ്പയിൽ നിന്ന് ഒന്നും ഉണ്ടാകുന്നില്ല. മറ്റു ദൈവങ്ങളിൽ ഭക്തിയുള്ളവർ ദുഃഖത്തിൽ അലഞ്ഞു തിരിയുന്നു. അപ്പോൾ, കാട്ടിൽ സ്ഥിരമായി വസിക്കുന്ന ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ ഇവിടെ പാലു നേടും? പാലിനുള്ള മാർഗ്ഗം എവിടെയാണ്, മകനേ? ഞങ്ങൾ കാട്ടുകാരല്ലേ? അത്യന്തം ദാരിദ്ര്യത്താൽ, ഭാഗ്യശൂന്യത്വം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്നെ വെള്ളത്തിൽ കലർത്തിയ പാലുപോലെയുള്ള ഈ പാനീയം കൊടുത്തത്. നിന്റെ അമ്മാവന്റെ വീട്ടിൽ നീ ഒരു തുള്ളി ശുദ്ധവും മധുരവുമായ തണുത്ത പാലു കുടിച്ചു, അതിന്റെ രുചി അറിയുകയും അതു ഓർമ്മിച്ചു ഇപ്പോൾ വീണ്ടും അതുപോലെയുള്ളത് തേടുന്നു. “ഇത് പാലല്ല” എന്ന് നീ കരയുന്നു; അതിനാൽ എനിക്ക് ദു:ഖം വരുന്നു. ശംഭുവിന്റെ കൃപയില്ലാതെ നിനക്ക് പാലില്ല. സാമ്പാവിന്റെയും അവന്റെ അനുചിതരുടെയും കമലപാദങ്ങളിൽ ഭക്തിയോടെ അർപ്പിച്ചതെല്ലാം സമ്പത്തിന്റെയും ഐശ്വര്യത്തിന്റെയും കാരണമാകുന്നു. ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ മഹാദേവനെ ധനത്തോടെ പൂജിച്ചിട്ടില്ല; അവൻ ആവശ്യക്കാർക്ക് അവരുടെ ആഗ്രഹപ്രകാരം ഫലം നൽകുന്നു. ഇവിടെ ഐശ്വര്യം ലഭിക്കണമെന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെ ശിവനെ ഞങ്ങൾ മുമ്പ് പൂജിച്ചിട്ടില്ല; അതിനാൽ ഞങ്ങൾ ദരിദ്രരായി, നിനക്ക് പാലില്ല. മുമ്പത്തെ ജന്മത്തിൽ ശിവനോടു അർപ്പിച്ചതേയാണ്, മകനേ, ഇവിടെ ലഭിക്കുന്നത്; വിഷ്ണുവിനോ മറ്റേതെങ്കിലും ദൈവത്തിനോ അർപ്പിച്ചാൽ പോലും അതല്ല, ശിവനോടുള്ള അർപ്പണം മാത്രമാണ് ഫലം നൽകുന്നത്. അമ്മയുടെ ഈ സത്യവും ദു:ഖം നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടും, ആ ബാലൻ ഉള്ളിൽ വിഷമിച്ചില്ല; ധൈര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു: “സാമ്പാവ് എന്ന പുത്രൻ ദു:ഖത്തിൽ മരിച്ചുവെങ്കിൽ, ശങ്കരൻ സത്യമാണെങ്കിൽ, നീ ദു:ഖം ഉപേക്ഷിക്കൂ, ഭാഗ്യശാലിയായവളേ; എല്ലാം നന്നാകും. അമ്മേ, എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ: മഹാദേവൻ എവിടെയെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞാലും ഉടൻ ആയാലും, ഞാൻ പാലസമുദ്രം നേടും.” ആ ബുദ്ധിമാനായ ബാലന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അമ്മയുടെ മനസ്സ് അതീവ സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു. അവൾ പറഞ്ഞു: “പ്രിയമകനേ, നീ നല്ലത് ആലോചിച്ചു, എന്റെ സന്തോഷം വർദ്ധിപ്പിച്ചു; നീ വൈകരുത്—എപ്പോഴും സാമ്പാ സദാശിവനെ പൂജിക്കൂ. ശിവൻ മാത്രമാണ് പരമോന്നതൻ, സകലകാരണവും അവൻ; അവൻ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്നു, ബ്രഹ്മാവും മറ്റു ദേവന്മാരും അവന്റെ സേവകരാണ്. അവന്റെ കൃപയാൽ സമ്പത്ത് ലഭിക്കുന്ന നാം അവന്റെ ദാസന്മാരാണ്; അവനെക്കാൾ വേറെയാരുമില്ല—ലോകാനുഗ്രാഹകനായ ശങ്കരൻ മാത്രം. മറ്റു ദേവന്മാരെ ഉപേക്ഷിച്ച്, പ്രവർത്തിയാലും, മനസാലും, വചസാലും,_sampler_സാമ്പാവിനെയും അനുചിതരെയും ഹൃദയഭക്തിയോടെ മാത്രം ആരാധിക്കൂ. ദേവദേവനായ ശിവൻ അനുഗ്രഹം നൽകുന്നവൻ; ‘നമഃ ശിവായ’ എന്ന മന്ത്രം അവന്റെ സാക്ഷാത് പ്രതീകമാണ്. എഴുപതിക്കോടി മഹാമന്ത്രങ്ങളും പ്രണവം ഉൾപ്പെടെ എല്ലാം അവസാനം അവനിൽ ലയിച്ച് അവനിൽ നിന്നു വീണ്ടും ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. അനുഗ്രഹം ഉണ്ട് എന്നോ ഇല്ല എന്നോ അതിന്റെ അധികാരപ്രകാരം മറ്റു മന്ത്രങ്ങൾ പ്രവർത്തിച്ചാലും, ഈ മന്ത്രം മാത്രമാണ് സർവ്വാധികാരം ഉള്ളത്, പ്രഭുവിന്റെ ആജ്ഞയാൽ. ശിവൻ തന്നെ എങ്ങനെ ഉത്തമാധമരെ സംരക്ഷിക്കാമോ, ഈ മന്ത്രവും അങ്ങനെ എല്ലായ്പ്പോഴും സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയും. ഈ മന്ത്രം മറ്റെന്തിനേക്കാളും ശക്തമാണ്; പരിപൂർണ സംരക്ഷണം നൽകുന്നതിൽ അതിനൊപ്പമൊന്നുമില്ല. അതുകൊണ്ട്, മറ്റു മന്ത്രങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഈ അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രത്തിൽ ഭക്തിയോടെ ലയിക്കൂ; നാവിൽ ഇത് വസിച്ചാൽ, ഈ ലോകത്ത് നേടാൻ കഴിയാത്തത് ഒന്നുമില്ല. കീഴ്മാന്ത്രവുമാണ് ശൈവർക്കുള്ള പരമ സംരക്ഷണോപായം; അതു അവയിൽനിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചതെന്ന് അറിഞ്ഞ്, അതിൽ മാത്രം ഭക്തിയുള്ളവനാകൂ. നിന്റെ അച്ഛനിൽ നിന്നു കിട്ടിയ ഉത്തമമായ ഭസ്മവും, അഗ്നിയിൽ പാകപ്പെട്ട ശുദ്ധവും, മഹാപ്രതിഭാസങ്ങൾ അകറ്റുന്നതുമായതാണ്. ഞാൻ നിന്നെ ഈ മന്ത്രം നൽകുന്നു—എന്റെ അനുമതിയോടെ സ്വീകരിക്കൂ; ഇതു ജപിച്ചാൽ മാത്രം നിന്റെ സംരക്ഷണം ഉറപ്പാണ്. ഇങ്ങനെ ഉപദേശിച്ച്, “ശിവൻ നിന്റെ കൂടെയിരിയ്ക്കട്ടെ” എന്ന് ആശംസിച്ച്, അമ്മ അവന്റെ തലയിൽ ആ വാക്കുകൾ വെച്ചു. അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അവളെ നമസ്കരിച്ച്, ഉപമന്യു തപസ്സാരംഭിച്ചു. അമ്മ, “ദേവന്മാർ നിനക്ക് ഭാഗ്യം നൽകട്ടെ” എന്ന് ആശംസിച്ചു. അവളുടെ അനുമതിയോടെ അവൻ അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സു നടത്തി; ഹിമവാന്റെ പർവ്വതത്തിലെത്തിയ അവൻ വായുവിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ച്, ഏകാഗ്രനായി തുടര്ന്നു. എട്ട് ഇട്ടക്കല്ലുകൾ കൊണ്ടു ഒരു വേതി നിർമിച്ചു, മണ്ണിൽ നിന്നും ഒരു ലിംഗം രൂപപ്പെടുത്തി, മഹാദേവനെയും അംബികയെയും അനുചിതരെയും അവിടെ ആഹ്വാനിച്ചു. തന്റെ പുത്രന്മാർ കൊണ്ടു സമാഹരിച്ച കാട്ടുപൂക്കളാൽ, അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രം മാത്രം ഉപയോഗിച്ച്, ദീർഘകാലം ഭക്തിയോടെ അർപ്പിച്ചു, പരമതപസ്സു നടത്തി. ആകെയുള്ളവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ, ശിവനിൽ മനസ്സു ലയിപ്പിച്ച ഏകാന്തനും ക്ഷീണിച്ചും ഇരുന്ന ഉപമന്യു തപസ്സു തുടരുമ്പോൾ, ഒരിക്കൽ മാർീചിയുടെ ശാപം ലഭിച്ചിരുന്ന ചില ഋഷിരാക്ഷസർ, ദുഷ്ടശക്തികൾ കൊണ്ടു ഉപമന്യുവിന്റെ തപസ്സിൽ തടസ്സം സൃഷ്ടിച്ചു. അവർ ഉപദ്രവിച്ചിട്ടും ഉപമന്യു തപസ്സു തുടർന്നു, “ശിവായ നമഃ!” എന്ന ഓർമ്മയോടെ നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ആവർത്തിച്ചു. ആ വിളി കേട്ടയുടൻ തന്നെ, ഉപമന്യുവിന്റെ തപസ്സിൽ തടസ്സം സൃഷ്ടിച്ചവരൊക്കെയും അവനെ ഉപേക്ഷിച്ചു; എല്ലാ മഹർഷികളും അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്നു. ആ മഹാനായ ബ്രാഹ്മണൻ ഉപമന്യുവിന്റെ തപസ്സുകൊണ്ട് ചലച്ചലനരഹിതമായ ലോകവും, മഹർഷികളും പ്രകാശിച്ചു. അപ്പോൾ, അവരൊക്കെയും ദേഹത്തിൽ ജ്വാലാപോലെയായി വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് വേഗത്തിൽ പോയി, ഹരിക്ക് സാഷ്ടാംഗം നമസ്കരിച്ചു, സംഭവിച്ചതെല്ലാം വിവരിച്ചു. അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, പരമപുരുഷനായ ശ്രീഹരി ആലോചിച്ചു: “ഇത് എന്താണെന്നു?” കാരണം മനസ്സിലാക്കി, അദ്ദേഹം...