ശിവപുരാണമ്

വ്യാഘ്രപാദന്റെ പുത്രനായ ഉപമന്യു, തനിക്കിഷ്ടം പോലെ പാൽ കുടിച്ച ശേഷം, തന്റെ അമ്മാവന്റെ മകനായ സഹോദരൻ തൃപ്തനായിരിക്കുന്നതും കണ്ടു സന്തോഷത്തോടെ അമ്മയോടു സംസാരിച്ചു. “അമ്മേ, മഹാഭാഗ്യശാലിയായ വ്രതസ്ഥയേ, എനിക്ക് പശുവിന്റെ പാൽ തരിക. ഞാൻ കുറച്ച് ഉണങ്ങിയ പാൽ കുടിക്കാറില്ല; അതീവ മധുരമായതാണെന്നു ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്,” എന്നും ഉപമന്യു പറഞ്ഞു. മകന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, വ്യാഘ്രപാദന്റെ ഭാര്യയായ വ്രതസ്ഥയും അമ്മയും ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി. അവൾ വലിയ സ്‌നേഹത്തോടെ മകനെ അണച്ച്, ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ ഓർമയിൽ വിഷാദംകൊണ്ട് വിലപിച്ചു. ബാലനായ ഉപമന്യു, “തരിക, തരിക,” എന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചു, രുദ്രനെപ്പോലെ പ്രകാശം തെളിയിച്ചു. മകന്റെ ഈ ആവേശം മനസ്സിലാക്കി, സന്യാസിനിയായ അമ്മ അവനെ ശാന്തിപ്പിക്കാൻ നല്ലൊരു മാർഗം ആലോചിച്ചു. അവൾ ധാന്യത്തിന്റെ ചില വിത്തുകൾ എടുക്കുകയും, അവയെ അരച്ച് വെള്ളത്തിൽ കലർത്തുകയും ചെയ്തു. അവളെ ദു:ഖം വേദനിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, സ്നേഹപൂർവ്വം “വാ, വാ, മകനേ,” എന്ന് വിളിച്ച് അണച്ച് ആ കൃത്രിമ പാൽ അവനു നൽകി. അമ്മ നൽകിയ ആ കൃത്രിമ പാൽ കുടിച്ചപ്പോൾ, ഉപമന്യു വലിയ വേദനയോടെ, “ഇത് പാൽ അല്ല,” എന്ന് പറഞ്ഞു. അവന്റെ ഈ നില കണ്ട അമ്മ ദു:ഖത്തോടെ അവന്റെ തലയിൽ മണവും, കമലപോലെയുള്ള കണ്ണുകളിൽ കൈവെച്ചു നനയും ചെയ്തു. പിന്നെ അവൾ പറഞ്ഞു: “സ്വർഗ്ഗത്തിലും പാതാളത്തും രത്നങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ നദികളുണ്ട്; എന്നാൽ ഭാഗ്യവും ശിവഭക്തിയും ഇല്ലാത്തവർക്ക് അവ കാണാൻ കഴിയില്ല. രാജ്യം, സ്വർഗ്ഗം, മോക്ഷം, പാൽപൊടിഞ്ഞ ഭക്ഷണം—ഇവയിൽ ഒന്നും ശിവൻ പ്രസന്നനായില്ലെങ്കിൽ ലഭിക്കില്ല. ഭവന്റെ കൃപയാൽ മാത്രമാണ് എല്ലാം; മറ്റേതെങ്കിലും ദേവന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ നിന്ന് ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല. മറ്റു ദേവതകളെ ഭജിക്കുന്നവർ ദു:ഖത്തിൽ ആകുലരായി ഭ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. നാം എപ്പോഴും കാട്ടിൽ വസിക്കുന്നവർ; ഇവിടെ എങ്ങനെയാണ് പാൽ കിട്ടുക? പാൽ കിട്ടാൻ മാർഗ്ഗം എവിടെ? നാം കാട്ടുകാരല്ലേ? അതിയായ ദാരിദ്ര്യവും ഭാഗ്യഭ്രഷ്ടതയും കാരണം ഞാൻ നിന്നെ വെള്ളത്തിൽ കലർത്തിയ കൃത്രിമ പാൽ തന്നു. അമ്മാവന്റെ വീട്ടിൽ നീ ശുദ്ധവും മധുരവും ഉണങ്ങിയ പാൽ കുറച്ച് കുടിച്ചു; അതിന്റെ രുചി അറിഞ്ഞു, ഇപ്പോൾ അതേപോലെയുള്ളതാണെന്നു ഓർക്കുന്നു. ‘ഇത് അന്നത്തെ പാൽ അല്ല’ എന്ന് പറഞ്ഞ് നീ കരയുന്നു, എന്നെ ദു:ഖിപ്പിക്കുന്നു; ശംഭുവിന്റെ കൃപയില്ലാതെ പാൽ ലഭിക്കില്ല. സാംബനും അവന്റെ അനുചിതന്മാരും ശിവപാദപദ്മങ്ങളിൽ ഭക്തിപൂർവ്വം സമർപ്പിക്കുന്നതൊക്കെയാണ് സൗഭാഗ്യത്തിന്റെ കാരണം. ഇപ്പോൾ നാം മഹാദേവനെ ധനത്തോടെ പൂജിച്ചിട്ടില്ല; അവൻ വേണമെന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നവർക്കു ഫലങ്ങൾ സമ്മാനിക്കുന്നു. നാം ഇവിടെ ധനലാഭത്തിനായി ശിവനെ മുമ്പ് ആരാധിച്ചിട്ടില്ല; അതുകൊണ്ടാണ് നാം ദരിദ്രരായത്, നിന്നെ പാൽ ലഭിക്കാത്തതും അതുകൊണ്ടു തന്നെയാണ്. മുമ്പ് ജന്മത്തിൽ ശിവനുവേണ്ടി അർപ്പിച്ചതെന്താണോ, അതാണ് ലഭിക്കുന്നത്; വിഷ്ണുവിനോ മറ്റേതെങ്കിലും ദേവനോ സമർപ്പിച്ചാലും അതല്ല. അമ്മയുടെ ഈ സത്യമുള്ള ദു:ഖഭരിതമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ബാലനായിട്ടും ഉപമന്യു മനസ്സിൽ വിഷമിച്ചില്ല; ധൈര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു: “സാംബപുത്രൻ ദു:ഖത്തിൽ മരിച്ചുവെങ്കിൽ, ശങ്കരൻ സത്യത്തിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ, നീ ദു:ഖം ഉപേക്ഷിക്കൂ, മഹാഭാഗ്യവതിയേ; എല്ലാം നല്ലതാകും. അമ്മേ, എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ: മഹാദേവൻ എവിടെയെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ, വൈകിയാലും ഉടനെയെങ്കിലും, ഞാൻ ക്ഷീരസാഗരം നേടും.” ആ ബാലന്റെ വിവേകപൂർവ്വമായ വാക്കുകൾ കേട്ട അമ്മ, മനസ്സിൽ വലിയ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു: “മകനേ, നീ നല്ലപോലെ ആലോചിച്ചു; അതുകൊണ്ട് എന്റെ സന്തോഷം വർദ്ധിച്ചു. വൈകാതെ സാംബസദാശിവനെ എല്ലായ്പ്പോഴും ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കൂ. ശിവൻ മാത്രമാണ് പരമോന്നതൻ, സർവ്വകാരണം; അവനാൽ തന്നെ ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു; ബ്രഹ്മാദികൾ പോലും അവന്റെ ദാസന്മാരാണ്. നാം ആ പ്രഭുവിന്റെ ദാസന്മാരാണ്; അവന്റെ കൃപയാൽ മാത്രമാണ് ഐശ്വര്യം ലഭിക്കുന്നത്; അവനെ ഒഴികെ മറ്റാരെയും ഞങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല—ലോകക്ഷേമദായകനായ ശങ്കരൻ. മറ്റു ദേവന്മാരെ ഉപേക്ഷിച്ച്, കർമം, മനസ്സ്, വാക്ക്—ഈ മൂന്നിലും സാംബനും അനുചിതന്മാരും മാത്രം ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കൂ. ഭവാനായ ശിവന്റെ അനുഗ്രഹദായകമായ ‘നമഃ ശിവായ’ എന്ന മന്ത്രം തന്നെയാണ് പരമാർത്ഥം. എഴുപത് കോടിയധികം മഹാമന്ത്രങ്ങളും പ്രണവവും ഒടുവിൽ അവനിൽ ലയിക്കുകയും അവനിൽ നിന്ന് തന്നെ വീണ്ടും ഉദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആ മന്ത്രങ്ങൾ അനുഗ്രഹമോ അതിന്റെ അഭാവമോ അനുസരിച്ച് ഫലപ്രദമാണ്; പക്ഷേ, ഈ മന്ത്രം മാത്രമാണ് സർവ്വാധികാരമുള്ളത്, പ്രഭുവിന്റെ ആജ്ഞയാൽ. ശിവൻ തന്നെ എങ്ങനെയോ സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്നവനാണെങ്കിൽ, അതുപോലെ ഈ മന്ത്രവും എല്ലായ്പ്പോഴും സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയും. ഈ മന്ത്രം മറ്റെന്തിനേക്കാളും ശക്തമാണ്; സമ്പൂർണ്ണ സംരക്ഷണം നൽകാൻ ഇതിന് തുല്യമായ മറ്റൊന്നുമില്ല. അതുകൊണ്ട്, മറ്റു മന്ത്രങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഈ അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രത്തിൽ തന്നെ ഭക്തിപൂർവ്വം ലയിക്കൂ; അതു നാവിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുമ്പോൾ, ഇവിടെ ലഭിക്കാത്തതൊന്നുമില്ല. കുറഞ്ഞതോ കൂടുതലോ ആയ പ്രയോഗങ്ങൾക്കായി, ഈ മന്ത്രം ശൈവന്മാർക്കു പരമ സംരക്ഷണ മാർഗ്ഗമാണ്; അതിൽ നിന്നാണ് അതിന്റെ ഉത്ഭവം, അതിനോടു മാത്രം ഭക്തിയുണ്ടാക്കുക. നിന്റെ അച്ഛനിൽ നിന്ന് ഞാൻ ലഭിച്ച, അഗ്നിയിൽ ശുദ്ധീകരിച്ച, എല്ലാ ദുരിതങ്ങളും അകറ്റുന്ന വിശുദ്ധമായ വിശേഷ്ഠവും ഞാൻ നിന്നെ നൽകിയിരിക്കുന്നു. മന്ത്രവും ഞാൻ നിന്നെ നൽകിയിട്ടുണ്ട്—എന്റെ അനുവാദത്തോടെ അത് സ്വീകരിക്കൂ; അതു ജപിച്ചാൽ സംരക്ഷണം ഉറപ്പാകുന്നു.” ഇങ്ങനെ ഉപദേശിച്ച്, “ശിവൻ ഉണ്ടാകട്ടെ,” എന്ന് ഉച്ചരിച്ച്, ആ വാക്കുകൾ മകന്റെ മുകളിൽ വച്ച് അമ്മ പുറപ്പെട്ടു. അമ്മയോടു വന്ദനം ചെയ്തു, ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ഉപമന്യു തപസ്സാരംഭിച്ചു. അതോടെ അമ്മ, “ദേവന്മാർ നിന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ,” എന്ന് ആശംസിച്ചു.