ശിവപുരാണമ്

ശിവപുരാണത്തിലെ ഈ ഭാഗങ്ങളിൽ, മഹാദേവൻ തന്റെ സ്വഭാവത്തെ കുറിച്ച് അനുയായികൾക്ക് വേദാന്തം നൽകുന്നു. “എന്റെ ലിംഗം എന്നത് എപ്പോഴും എന്റെ തന്നെ സ്വഭാവമാണ്; അതാണ് എന്റെ സാന്നിധിയുടെ കാരണം. ലിംഗത്തിനും ലിംഗധാരിക്ക് തമ്മിൽ യാതൊരു വ്യത്യാസവും ഇല്ല; അതിനാൽ അതിനെ വലിയ ആദരത്തോടെ പൂജിക്കണം,” എന്നു അദ്ദേഹം പറയുന്നു. “എന്റെ ഈ ലിംഗം എവിടെയും ആരും സ്ഥാപിച്ചാലും, അവിടെ ഞാൻ തന്നെ സ്ഥാപിതനാകും; മറ്റിടങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കാതെ ഉണ്ടായാലും, അവിടെ ഞാൻ സാന്നിധ്യമുള്ളവനാണ്. ഒരു ലിംഗം സ്ഥാപിച്ചാൽ, അതിനുള്ള ഫലം എന്നെപ്പോലും സമത്വം നേടുന്നതാണ്; രണ്ടാമത്തെ ലിംഗം സ്ഥാപിച്ചാൽ, ഒരുമയുള്ളതായിരിക്കും ഫലം. ലിംഗം പ്രധാനം ആയി സ്ഥാപിക്കണം; പ്രതിമ ദ്വിതീയമായി വേണം. ലിംഗം ഇല്ലാതെ, പ്രതിമയുണ്ടായാലും ആ സ്ഥലം പൂർണ്ണമായതല്ല.” അനുയായികൾ ചോദിക്കുന്നു: “സ്വാമി, സൃഷ്ടി മുതലായ അഞ്ചു കർമ്മങ്ങളുടെ സ്വഭാവം ദയവായി പറയൂ.” ശിവൻ കരുണയോടെ മറുപടി നൽകുന്നു: “സൃഷ്ടി, സ്ഥിതി, സംഹാരം, തിരോഭാവം, അനുഗ്രഹം — ഈ അഞ്ച് കർമ്മങ്ങൾ ലോകത്തോടുള്ള എന്റെ സ്ഥിരമായ, പൂർണ്ണമായ പ്രവർത്തനങ്ങളാണ്. സൃഷ്ടി എന്നത് ഭവചക്രത്തിന്റെ ആരംഭം; അതിന്റെ നിലപാട് സ്ഥിതിയാണ്; സംഹാരം അതിന്റെ നാശം; തിരോഭാവം അതിന്റെ പിൻവലിക്കൽ. മോക്ഷം എന്നത് അനുഗ്രഹമാണ്; ഈ അഞ്ചാണ് എന്റെ കർമ്മങ്ങൾ. ഞാൻ ഈ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുമ്പോൾ, മറ്റുള്ളവർ നഗരവാതിൽക്കടയിൽ പ്രതിബിംബം പോലെ നിശ്ശബ്ദരായിരിക്കും. സൃഷ്ടി മുതലായ നാല് കർമ്മങ്ങൾ ലോകീയതയുടെ വികസനമാണ്; അഞ്ചാമത്തേത്, മോക്ഷം, എപ്പോഴും എന്നിൽ ഉറച്ചതായിരിക്കുന്നു, മോക്ഷത്തിന് കാരണമാകുന്നു. എന്റെ ജനങ്ങളിൽ ഈ അഞ്ച് കർമ്മങ്ങൾ അഞ്ചു തത്ത്വങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുന്നു: ഭൂമിയിൽ സൃഷ്ടി, ജലത്തിൽ സ്ഥിതി, അഗ്നിയിൽ സംഹാരവും, വായുവിൽ തിരോഭാവവും, ആകാശത്തിൽ അനുഗ്രഹവും. ഭൂമിയാൽ എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു; ജലത്തിലൂടെ വളരുന്നു; അഗ്നിയാൽ എല്ലാം നശിക്കുന്നു; വായുവിൽ കൊണ്ടുപോകുന്നു; ആകാശം എല്ലാം നിലനിർത്തുന്നു. അതിനാൽ, ബുദ്ധിമാന്മാർ ഇതിനെ ഇങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കണം. ഈ അഞ്ച് കർമ്മങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ, അഞ്ചു മുഖങ്ങൾ ഉണ്ട്: നാലു ദിശകളിൽ നാലു മുഖങ്ങൾ, നടുവിൽ അഞ്ചാമത്തേത്. “നിങ്ങളുടെ തപസ്സിലൂടെ, സൃഷ്ടിയും സ്ഥിതിയും എന്നെ ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ട ഈ ഭാഗ്യങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചു; ഞാൻ തന്നു. എന്നാൽ രുദ്രനും മഹേശനും മാത്രം അനുഗ്രഹം എന്ന ഈ രണ്ട് പരമമായ കർമ്മങ്ങൾ ലഭ്യമാണ്; മറ്റാര്ക്കും ലഭ്യമല്ല. കാലം കഴിഞ്ഞതിനാൽ, നിങ്ങൾക്ക് ആ പഴയ കർമ്മങ്ങൾ മറന്നിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ രുദ്രനും മഹേശനും മറന്നിട്ടില്ല. രൂപം, വസ്ത്രം, പ്രവർത്തനം, വാഹനം, ഇരിപ്പിടം, ആയുധം മുതലായവയിൽ, ഞങ്ങൾ എല്ലാം ഞങ്ങളോടു സമം വരുത്തിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ ജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് ദൂരവായ്മ കൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾക്ക് ഈ ആശയക്കുഴപ്പം; എന്റെ ജ്ഞാനം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ, മഹേശന്റെ രൂപത്തിൽ ഈ അഹങ്കാരം ഉണ്ടായിരിക്കില്ല. അതിനാൽ, എന്റെ ജ്ഞാനം നേടാൻ, ഇനി മുതൽ 'ഓം' എന്ന മന്ത്രം ജപിക്കുക; അത് എന്റെ അഹങ്കാരത്തെ നശിപ്പിക്കും. ഞാൻ തന്നെ എന്റെ മഹാമന്ത്രം, 'ഓം', നിങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു; 'ഓം' ആദ്യമായി എന്റെ വായിൽ നിന്നു ജനിച്ചു, എന്റെ ചൈതന്യത്തെ ഉണർത്തി. ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കുന്നവൻ ഞാൻ തന്നെയാണ്; ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നതും ഞാൻ തന്നെ; ഈ മന്ത്രം എന്റെ തന്നെ സ്വഭാവമാണ്; അതിന്റെ സ്ഥിരമായ സ്മരണം, എന്റേതിന്റെ തന്നെ സ്മരണമാണ്. 'ഉ' അക്ഷരം വടക്കൻ മുഖത്തിൽ നിന്നു, 'ക' പാശ്ചാത്യ മുഖത്തിൽ, 'മ' ദക്ഷിണത്തിൽ, ബിന്ദു പൂർവ്വദിശയിൽ, ശബ്ദം നടുവിൽ നിന്നു ഉരുത്തിരിയുന്നു; അങ്ങനെ, അഞ്ചു വഴികളിൽ വ്യാപിക്കുന്നു; വീണ്ടും ഒന്നിച്ചാൽ, 'ഓം' എന്ന ഒരു അക്ഷരമായി മാറുന്നു. സഞ്ചാരിക്കുന്ന എല്ലാ നാമവും രൂപവും, വേദത്തിന്റെ രണ്ട് വംശങ്ങളും, ഈ മന്ത്രം വ്യാപിക്കുന്നു; ശിവനും ശക്തിയും ഇതിലൂടെ വെളിപ്പെടുന്നു. ഇതിൽ നിന്ന്, അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രം ഉരുത്തിരിഞ്ഞു; അതിൽ നിന്ന്, അഞ്ചു വിഭാഗങ്ങളിലായ മാതാക്കൾ; അതിനാൽ, തലയും നാലു മുഖങ്ങളും ചേർന്ന്, ഗായത്രി മൂന്ന് ഭാഗങ്ങളായി ഉരുത്തിരിയുന്നു. അതിൽ നിന്ന് എല്ലാ വേദവും, അനവധി മന്ത്രങ്ങളും ജനിച്ചു; ആ മന്ത്രങ്ങൾ വഴി, അവയുടെ യഥാർത്ഥ സിദ്ധികൾ, അതിൽ നിന്ന് എല്ലാ പ്രാപ്തികളും ലഭിക്കുന്നു. ഈ മൂലമന്ത്രം വഴി ഭോഗവും മോക്ഷവും ലഭിക്കുന്നു; രാജമന്ത്രങ്ങൾ നേരിട്ട് ശുഭഭോഗങ്ങൾ നൽകുന്നു. അപ്പോൾ, ഗുരു അവർക്കായി ഒരു മറവെ സ്ഥാപിച്ച്, പരമമന്ത്രം പഠിപ്പിച്ചു; അംബികയോടൊപ്പം, അവർ വടക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ച് ഇരുന്നപ്പോൾ, ഗുരു തന്റെ കമലഹസ്തം അവരുടെ തലയിൽ വച്ചു. മന്ത്രം മൂന്ന് തവണ ജപിച്ച്, യന്ത്ര-തന്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങൾ പ്രകാരം, ഗുരു തന്റെ വലത്തുഭാഗത്തുള്ള ശിഷ്യന്മാരെയും, തന്നെതന്നെയും സമർപ്പിച്ചു. കൈകൾ ബന്ധിച്ച നിലയിൽ, അവർക്കു സമീപം നിന്ന്, ആ ലോകഗുരുവിനെ അവർ സ്തുതിച്ചു: “ആകൃതിയില്ലാത്ത സ്വഭാവത്തിന് നമസ്കാരം; ആകൃതിയില്ലാത്ത പ്രകാശത്തിന് നമസ്കാരം; എല്ലാ രൂപങ്ങൾക്കുള്ള നാഥന് നമസ്കാരം; എല്ലായിലെയും ആത്മാവിന് നമസ്കാരം. 'ഓം' എന്ന അക്ഷരത്തിൽ സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നവനു നമസ്കാരം; 'ഓം' രൂപത്തിലുള്ള ലിംഗത്തിൽ രൂപംകൊള്ളുന്നവനു നമസ്കാരം; സൃഷ്ടിയും അതിനെത്തുടർന്നതും സൃഷ്ടിച്ചവനു നമസ്കാരം; അഞ്ചു മുഖങ്ങളുള്ളവനു നമസ്കാരം. അഞ്ചു ബ്രഹ്മങ്ങൾക്കുള്ള രൂപം, അഞ്ചു കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവൻ; അനന്തഗുണങ്ങളും ശക്തികളും ഉള്ള പരമാത്മാവിന് നമസ്കാരം. എല്ലാ രൂപങ്ങളിലും, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത രൂപത്തിലും, ശംഭുവായ ഗുരുവിന് നമസ്കാരം.” ഇങ്ങനെ, ഗുരുവിനെ സ്തുതിച്ച ശേഷം, ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും വണങ്ങി. “പ്രിയരേ, എല്ലാ തത്ത്വങ്ങളും നിങ്ങൾക്ക് വിശദീകരിച്ചു കാണിച്ചു. ദേവിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ലഭിച്ച, എന്റെ തന്നെ സ്വഭാവമുള്ള 'ഓം' എന്ന മന്ത്രം ജപിക്കുക. ഇതിലൂടെ, ജ്ഞാനം ഉറച്ചതാകും, ഭാഗ്യം നിത്യമായിരിക്കും, എല്ലാം ശാശ്വതമാകും. അർദ്ര നക്ഷത്രം ഉള്ള നാല്പതൊന്നാം ദിനത്തിൽ ഈ മന്ത്രം ജപിച്ചാൽ, അക്ഷയമായ പുണ്യം ലഭിക്കും. അർദ്ര സൂര്യന്റെ ഗതിയുമായി കൂടിയാൽ, പുണ്യം പത്തു ദശലക്ഷം മടങ്ങ് കൂടുതൽ; മൃഗശീർഷത്തിന്റ അവസാനവും, പുനർവസുവിന്റെ തുടക്കവും അതുപോലെ ശുഭമാണ്. അർദ്രയെ എപ്പോഴും പൂജയ്ക്കും, ഉപഹാരങ്ങൾക്കും, ഹോമങ്ങൾക്കും സമം ആയി കണക്കാക്കണം. പ്രഭാതത്തിൽ, ലിംഗം ദർശനം ചെയ്യുന്നത് ഏറ്റവും വലിയ പുണ്യമാണ്. നാല്പതൊന്നാം ദിനം അർധരാത്രിയിൽ വരെ നീണ്ടാൽ, ആ ദിവസം ആചരിക്കണം; സന്ധ്യയിലേക്ക് നീണ്ടാൽ, അതും പ്രത്യേകമായി സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നു.” ഇങ്ങനെ, ശിവൻ തന്റെ ആത്മസ്വഭാവം, കർമ്മങ്ങൾ, മന്ത്രങ്ങൾ, അനുഗ്രഹം, പൂജാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ എന്നിവ അനുയായികൾക്ക് സ്നേഹപൂർവം വിശദീകരിച്ചു, അവർക്ക് ആത്മജ്ഞാനവും, ദിവ്യപുണ്യവും, മോക്ഷവും ലഭിക്കാൻ മാർഗം തുറന്നു.