ശിവപുരാണമ്

ആ സമയത്ത്, അതി അത്ഭുതം കൊണ്ടും സംശയങ്ങൾ എല്ലാം മാറിയതിന്റെ സന്തോഷത്തോടെയും സന്യാസികൾ എല്ലാം കാറ്റിന്റെ ദൈവമായ മാരുതനോട് വിനയപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു. എന്നാൽ അവരുടെ സംശയങ്ങൾ നീങ്ങിയിട്ടും, അവർക്ക് ഉറപ്പായ ജ്ഞാനം ലഭിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് വിചാരിച്ച മാരുതൻ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു: "ജ്ഞാനം രണ്ട് വിധമാണ്—പരോക്ഷവും അപരോക്ഷവും. പരോക്ഷജ്ഞാനം സ്ഥിരമല്ല; അപരോക്ഷം മാത്രമാണ് ദൃഢമായത്. ഉപദേശവും തർക്കവുമിലൂടെ ലഭിക്കുന്നതാണു പരോക്ഷം; അതിനു വിപരീതമായി, ഉത്തമമായ ആചരണത്തിലൂടെ അപരോക്ഷം ജനിക്കുന്നു. മോക്ഷം അപരോക്ഷാനുഭവം കൂടാതെ ലഭിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കുക; അതിനാൽ ഉത്തമമായ ആചരണത്തിനായി പരിശ്രമിക്കണം." ഇത് കേട്ട സന്യാസികൾ ചോദിച്ചു: "മാരുത, ആ പരമോന്നതമായ ആചരണം എന്താണ്? അതിലൂടെ അപരോക്ഷമോക്ഷം എങ്ങനെ ലഭിക്കും? ദയവായി അതിന്റെ മാർഗ്ഗം ഞങ്ങൾക്കു വിശദീകരിക്കണം." മാരുതൻ പറഞ്ഞു: "ശ്രേഷ്ഠമായ ധർമ്മം ശൈവമാണ്—അത് പരമോന്നതമായ ആചരണമായി അറിയപ്പെടുന്നു. അതിൽ അപരോക്ഷാനുഭവം ഉണ്ടാകുന്നു; ശിവൻ തന്നെയാണ് മോക്ഷം നൽകുന്നത്. ഈ പരമധർമ്മം അഞ്ചു ഘട്ടങ്ങളിലൂടെയാണ് പുരോഗമിക്കുന്നത്: കര്‍മ്മം, തപസ്, ജപം, ധ്യാനം, ജ്ഞാനം—ഇവയിൽ ഓരോന്നും പരമമായതാണ്. ഇവയും അവയുടെ ഉന്നത രൂപങ്ങളും ചേർന്ന് പരമധർമ്മം സിദ്ധിക്കും; അവിടെ പരോക്ഷവും അപരോക്ഷവും ഇരുവരും ഉള്ളപ്പോൾ മോക്ഷം ലഭിക്കും. ഉത്തമധർമ്മവും സാധാരണധർമ്മവും ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു; 'ധർമ്മം' എന്ന വാക്കിനു അർത്ഥം നൽകുന്നത് ശാസ്ത്രങ്ങളാണ്. യോഗത്തിൽ പര്യവസാനിക്കുന്ന പരമധർമ്മം ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ ആദിയിൽ കാണപ്പെടുന്നു; സാധാരണധർമ്മം അതിനേക്കാൾ താഴെ, ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഉപദേശങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. ആത്മാവിന്റെ യോഗ്യതയാൽ ഉന്നതധർമ്മം ഉത്ഭവിക്കുന്നു; സാധാരണധർമ്മം എല്ലാവർക്കും ലഭ്യമാണ്. ഈ പരമധർമ്മം മറ്റുള്ള ധർമ്മത്തിനും മാർഗ്ഗമാണ്; അതിന്റെ അവയവങ്ങളോടെ അത് ധർമ്മഗ്രന്ഥങ്ങളാൽ നന്നായി പിന്തുണയ്ക്കപ്പെടുന്നു. ശൈവപരമധർമ്മം, പരമോന്നതമായ ആചരണമായി അറിയപ്പെടുന്നത്, ഇതിഹാസങ്ങളും പുരാണങ്ങളും ചില അംശങ്ങളിൽ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു. ശൈവാഗമങ്ങൾക്കും അവയുടെ ഉപഗ്രന്ഥങ്ങൾക്കും വഴി, അതിന്റെ ക്രിയകളും യോഗ്യതകളും അനുസരിച്ച് ഈ ധർമ്മം പൂർണ്ണമാവുന്നു. ശൈവാഗമം രണ്ടു വിധമാണ്: ശാസ്ത്രീയവും അശാസ്ത്രീയവും. ശാസ്ത്രീയമായത് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സാരമായാണ്; അശാസ്ത്രീയം സ്വതന്ത്രമായാണ് കണക്കാക്കുന്നത്. സ്വതന്ത്രാഗമം ആദ്യം പത്ത്, പിന്നെ പതിനെട്ട് വിഭാഗങ്ങളായി കാമികാദികളായ പേരുകളിൽ സിദ്ധാന്തമായി സ്ഥാപിതമാണ്. ശാസ്ത്രസാരത്തിൽ നിന്നുള്ളത് വളരെ വിപുലമാണ്—അത് നൂറുകോടി വരെ വ്യാപിക്കുന്നു—അവിടെ പരമപശുപതവ്രതവും ജ്ഞാനവും ഉപദേശിക്കുന്നു. യുക്തിയുക്തനായ യോഗാചാര്യന്മാർ യುಗചക്രങ്ങളിൽ അതിനെ പകർന്നു നൽകുന്നു; ശിവൻ തന്നെ അതിനെ വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നു. ചുരുക്കമായി, അതിന്റെ പ്രധാന പ്രഭാഷകർ നാലു മഹർഷികളാണ്: രുരു, ദധിച്ചി, അഗസ്ത്യ, ഉപമന്യു. ഇവരാണ് പശുപതാചാര്യന്മാർ, ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ പ്രസാധകർ; അവരുടെ ഗുരുപരമ്പരകൾ നൂറുകണക്കിനും ആയിരങ്ങൾക്കും തുല്യമാണ്. അവിടെ, ആചാരാദികളായ നാലു രൂപങ്ങളിൽ പരമധർമ്മം വിവരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിൽ പശുപതയോഗം ശിവനെ അപരോക്ഷമായി അനുഭവിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, പരമോന്നതമായ ആചരണം പശുപതയോഗമാണെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു; അതിൽ ബ്രഹ്മണോടൊപ്പം യുക്തമായ മാർഗ്ഗം ഇപ്പോൾ വിശദീകരിക്കുന്നു. ശിവൻ സ്ഥാപിച്ച എട്ടു ഘട്ടങ്ങളുള്ള യോഗം അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു; അതിലൂടെ ശൈവജ്ഞാനം അതിവേഗം ഉണരുന്നു. ജ്ഞാനത്തിലൂടെ ഉന്നതവും സ്ഥിരവുമായ ജ്ഞാനം ഉടൻ ലഭിക്കും; ശിവൻ, ജ്ഞാനം ദൃഢമായവരെ പ്രസാദിക്കുന്നു. അവന്റെ കൃപയാൽ, പരമയോഗം എന്നത് ശിവനെ നേരിട്ട് അനുഭവിക്കുന്നതാണു; ശിവനെ നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചാൽ സാംസാരികബന്ധത്തിന്റെ കാരണത്തിൽ നിന്ന് വേർപെടുന്നു. അപ്പോൾ, സാംസാരികബന്ധത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, ശിവനോടു സമനാകുന്നു; ഈ മാർഗ്ഗം ബ്രഹ്മാവു വേറിട്ടു പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുണ്ട്. ശിവൻ, മഹേശ്വരൻ, രുദ്രൻ, വിഷ്ണു, പിതാമഹൻ—സാംസാരികവ്യാധിയുടെ പരമവൈദ്യൻ, സർവ്വജ്ഞൻ, പരമാത്മാവ്—ഇവയാണ് പ്രധാന നാമങ്ങൾ. ഈ എട്ടു നാമങ്ങൾ ശിവന്റെ പ്രധാന സൂചനകളാണ്; ആദ്യത്തെ അഞ്ചു, ശാന്ത്യാതീതം മുതലായവ, ക്രമത്തിൽ അറിയണം. സദാശിവൻ മുതലായ പേരുകൾ അഞ്ചു ഉപാധികളുടെ ബന്ധത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്; അവ ഉപാധികൾ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ ആ പേരുകൾ ഓരോന്നും തൻതന്നെ ലയിക്കുന്നു. അവസ്ഥരഹിതമായ അവസ്ഥ മാത്രമാണ് ശാശ്വതം; അവസ്ഥയുള്ളവ ശാശ്വതമല്ല. അവസ്ഥകൾ അവസാനിക്കുമ്പോൾ അവസ്ഥയുള്ളവർ മോചിതരാവുന്നു. മറ്റൊരു പരിണാമം സംഭവിക്കുമ്പോൾ ആ അവസ്ഥയുടെ പ്രാപ്തി വിവരിക്കപ്പെടുന്നു; ആദ്യത്തെ അഞ്ചു നാമങ്ങൾ ആത്മാവിന്റെ പര്യായങ്ങൾ എന്നാണു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ശേഷിക്കുന്ന മൂന്നു നാമങ്ങൾ, ദ്രവ്യകാരണമെന്നു മൂന്നു ഉപാധികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, ശിവനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. മുൻ അശുദ്ധി ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടും സ്വഭാവത്താലും ശിവൻ ശാശ്വതശുദ്ധനാണ്; അതുകൊണ്ട് തന്നെ ശിവൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ, എല്ലാ കല്യാണഗുണങ്ങളും സമ്പൂർണ്ണമായി ഉള്ള ഏകാധിപതിയായിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, ശിവത്വത്തിന്റെ സത്യസ്വഭാവം സംസാരിക്കുന്ന ജ്ഞാനികൾ ശിവൻ എന്ന പേരിൽ വിളിക്കുന്നു. ഇരുപത്തിമൂന്നു തത്ത്വങ്ങളിൽ പ്രകൃതിയാണ് ശ്രേഷ്ഠം; പ്രകൃതിയെക്കാൾ മുകളിലുള്ള ഇരുപത്തിയഞ്ചാമത്തെ തത്ത്വം പുരുഷനാണ്. വേദത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ശബ്ദം എന്ന നിലയിൽ വാക്കും അർത്ഥവും ബന്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അറിയപ്പെടുന്നതും, വേദാന്തത്തിൽ ഏക സത്യമെന്നു സ്ഥാപിതമായതും അതാണ്. അതിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രകൃതിയെക്കാൾ മുകളിലുള്ളവനാണ് പരമേശ്വരൻ; പ്രകൃതിയുടെയും പുരുഷന്റെയും പ്രവർത്തി അവനിൽ ആശ്രിതമാണ്. അല്ലെങ്കിൽ, ഈ അക്ഷരതത്ത്വം മൂന്നു ഗുണങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമെന്നു മനസ്സിലാക്കണം; പ്രകൃതിയെ മായയായും, പരമേശ്വരനെ മായാധിപതിയായും അറിയണം. മായയെ ഉണർത്തുന്ന അനന്തൻ, പരമേശ്വരനോടൊപ്പം ചേർന്നത്, കാലാത്മാവായും പരമാത്മാവായും, സ്ഥൂലവും സൂക്ഷ്മവുമായ രൂപങ്ങളിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.