ശിവപുരാണമ്

രുദ്രന്മാർ ലോകത്തെ ഭരിക്കുന്നു; രുദ്രനല്ലാത്തവർ പോലും, ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് മഹാഭൂമിയിലേക്ക്, നൂറുകണക്കിന് രുദ്രന്മാരും മറ്റു ദേവതകളും ഓരോ ഭാഗത്തെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നു. മായയുടെ അതിരും ഇടയ്ക്കുള്ള പ്രദേശവും, അവിടുത്തെ thumb വലിപ്പത്തിൽ നിന്ന് അതിന്റെ പരമാവധി വരെ, അമൃതരായ ദേവന്മാരും മറ്റു ശക്തികളും ക്രമമായി വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. സ്വർഗ്ഗങ്ങൾ, മഹാമായയിൽ അവസാനിക്കുന്നവ, വായു മുതലായ ലോകങ്ങളുടെ അധിപന്മാർ ഭരിക്കുന്നു; അതിരുകളിലെയും പാതകളിലെയും വാസികൾ സമാനമായ രീതിയിൽ സ്ഥാപിതരാണ്. ഇവരെല്ലാം സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദേവന്മാർ തന്നെയാണ്; ഇടയ്ക്കുള്ള സ്ഥലത്തെയും ഭൂമിയിലെയും ദേവന്മാരും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. ദേവന്മാരുടെ വ്രതങ്ങൾകൊണ്ട് ദേവന്മാർ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ മൂന്ന് അശുദ്ധികൾ—പാകം വന്നതും വരാത്തതും—മനുഷ്യരിൽ സംസാരരോഗത്തിന് കാരണമാകുന്നു. ഈ രോഗത്തിന് ഒരേയൊരു ഔഷധം ജ്ഞാനമാണ്; മറ്റൊന്നുമില്ല. ശംഭു, ശിവൻ, പരമകാരണം, ഈ ഔഷധം നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. ശിവൻ, ബദ്ധതയിൽ നിന്നും ജീവികളെ വേദനയില്ലാതെ മോചിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നവൻ, എങ്ങനെ വേദന സൃഷ്ടിക്കും? ഇതിൽ സംശയമില്ല. സകല സത്തയും വേദനയാണെന്നു ഉറപ്പ്; വേദന എങ്ങനെ വേദനയല്ലാതാകും? സ്വഭാവം മാറ്റപ്പെടുന്നില്ല. രോഗിക്ക്, vaidyanum marunnും കൊണ്ടു മാത്രം ആരോഗ്യമായിത്തീരില്ല; vaidyan, marunnുകൾ ഉപയോഗിച്ച്, രോഗം ബാധിച്ചവനെ ആശ്വാസം നൽകുന്നു. അത് പോലെ, ശിവൻ, സ്വഭാവത്തിൽ അശുദ്ധിയും വേദനയും ഉള്ള ജീവികളെ, തന്റെ ജ്ഞാനവും marunnുകളും ഉപയോഗിച്ച്, വേദനയിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നു. vaidyan രോഗത്തിന് കാരണമല്ല; ശിവൻ ലോകസത്തയ്ക്ക് കാരണമല്ല; ഈ inequality പോലും അവന്റെ dosham അല്ല. വേദന സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ ഉള്ളതുകൊണ്ട്, ശിവൻ എങ്ങനെ അതിന്റെ കാരണമാകും? ജീവികളുടെ സ്വഭാവത്തിലെ അശുദ്ധിയാണ് അവരെ സംസാരത്തിൽ കറങ്ങാൻ കാരണമാകുന്നത്. അശുദ്ധി, സംസാരത്തിന് കാരണമാകുന്നവ, മായയെപ്പോലെ ജഡമാണ്; ശിവന്റെ സാനിധ്യത്തിൽ മാത്രമേ അതിന് പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയൂ. കാന്തത്തിന്റെ സമീപത്തിൽ ഇരുമ്പ് ചലിക്കുന്നതുപോലെ, അശുദ്ധി ശിവന്റെ സാനിധ്യത്തിൽ മാത്രമേ പ്രവർത്തിക്കൂ എന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു. ഈ സാനിധ്യം, സ്ഥിരമായ കാരണമാകുന്നത്, നീക്കം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല; അതുകൊണ്ട്, ശിവൻ, ഭരണാധികാരി, ലോകത്തിന് എപ്പോഴും അജ്ഞാതനാണ്. ഇവിടെ ശിവൻ ഇല്ലാതെ ഒന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ല; എല്ലാം അവൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു, പക്ഷേ അവൻ മായയിൽ പെടുന്നില്ല. അവന്റെ ശക്തി, ആജ്ഞയുടെ സ്വഭാവമുള്ളതും എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കുന്നതും, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; എന്നിരുന്നാലും, അവൻ അശുദ്ധിയാൽ ദുഷിതനല്ല. അവൻ ലോകാധിപൻ, ആദിയിൽ ഭരണാധികാരി; അവന്റെ ഭരണത്തിൽ നിന്നാണ് ആജ്ഞ ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്, എന്നിട്ടും, അവൻ ദുഷിതനല്ല. യാർ, മായയിൽ പെട്ട്, ഇതിന് വിപരീതമായി ചിന്തിക്കുന്നുവോ, അവർ destroyed, ദുർബുദ്ധിയുള്ളവർ; എന്നിരുന്നാലും, അവന്റെ മഹാശക്തിയുടെ മൂലത്തിൽ അവൻ ദുഷിതനല്ല. അതേസമയം, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു: "സത്യം, ഓം, അമൃതം, സ്നേഹപൂർവ്വം"—ഇവ വ്യക്തമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ, എല്ലാ മഹർഷിമാരും അതിശയപൂർവ്വം സന്തോഷവും സംശയരഹിതത്വവും നിറഞ്ഞു, അത്ഭുതം കൊണ്ടും, വായു ഭഗവാനെ നമസ്കരിച്ചു. അവരുടെ സംശയങ്ങൾ നീക്കിയിട്ടും, വായു, ഈ മഹർഷിമാർ ഉറച്ച ജ്ഞാനത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് കരുതി, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. ജ്ഞാനം രണ്ടു തരത്തിൽ പറയപ്പെടുന്നു: പരോക്ഷവും അപരോക്ഷവും. പരോക്ഷജ്ഞാനം അസ്ഥിരമാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു; അപരോക്ഷജ്ഞാനം മാത്രമാണ് ഉറച്ചതെന്ന് സത്യം. യുക്തിയും ഉപദേശവും വഴി അറിയപ്പെടുന്നത് പരോക്ഷജ്ഞാനമാണ്; അതോ, ഉന്നതമായ അഭ്യസനത്തിൽ നിന്ന് അപരോക്ഷജ്ഞാനം ഉത്ഭവിക്കുന്നു. മോക്ഷം അപരോക്ഷാനുഭവം ഇല്ലാതെ ലഭിക്കില്ല എന്ന് ഉറപ്പിച്ചാൽ, ഉന്നതമായ അഭ്യസനം നേടാൻ പരിശ്രമിക്കണം. "ഊന്നതമായ അഭ്യസനം വഴി നേരിട്ട് മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നതിൽ, അതിന്റെ മാർഗം എന്താണ്? ഇന്ന് അതിന്റെ ഉപായം പറയണം, ഹേ മരുത!" ഉന്നതധർമ്മം ശൈവമാണ്, അതാണ് പരമാഭ്യസനം, അതിൽ അപരോക്ഷാനുഭവം കാണപ്പെടുന്നു, ശിവൻ തന്നെ മോക്ഷം നൽകുന്നു. ഇത് അഞ്ചു ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ, അഞ്ചു രൂപത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം: കർമ്മം, തപസ്, ജപം, ധ്യാനം, ജ്ഞാനം—ഓരോന്നും ഓരോന്നിൽ ഉന്നതമാണ്. ഇവയും അവയുടെ ഉന്നതരൂപങ്ങളും ചേർത്ത്, പരമധർമ്മം സാധ്യമാണ്; അവിടെ പരോക്ഷവും അപരോക്ഷവും ജ്ഞാനവും ലഭിക്കുമ്പോൾ, അത് മോക്ഷം നൽകുന്നു. ഉന്നതവും അനുന്നതവും ധർമ്മങ്ങൾ ശാസ്ത്രം നിർദ്ദേശിക്കുന്നു; 'ധർമ്മ' എന്ന വാക്കിൽ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന അർത്ഥം, ശാസ്ത്രം മാത്രമാണ് പ്രമാണം. ഉന്നതധർമ്മം, യോഗത്തിൽ കലാശിക്കുന്നതും, ശാസ്ത്രത്തിന്റെ തലയിൽ കാണപ്പെടുന്നു; അനുന്നതധർമ്മം, അതുപോലെ, ശാസ്ത്രത്തിന്റെ വായിൽ നിന്ന് താഴെ ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. ഉന്നതധർമ്മം, ആത്മാവിന്റെ യോഗ്യതയാൽ, ഉന്നതമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു; മറ്റുള്ളത്, സാധാരണയായി, എല്ലാവർക്കും സാധ്യമാണ്. ഈ ഉന്നതധർമ്മം, മറ്റുള്ള ധർമ്മത്തിനും മാർഗമാണ്; ധർമ്മഗ്രന്ഥങ്ങൾക്കും സമാനമായ പ്രമാണങ്ങൾക്കും അതിന്റെ അംശങ്ങൾക്കൊപ്പം, ശരിയായി പിന്തുണയ്ക്കപ്പെടുന്നു. ശൈവ ഉന്നതധർമ്മം, പരമാഭ്യസനമായി അറിയപ്പെടുന്നത്, ഏതാണ്ട് ഇതിഹാസങ്ങളും പുരാണങ്ങളും പിന്തുണയ്ക്കുന്നു. ശൈവ ആഗമങ്ങൾ, അവയുടെ വിപുലമായ ഉപഗ്രന്ഥങ്ങൾക്കൊപ്പം, ഈ ധർമ്മം പൂർണ്ണമാക്കുന്നു; അവ നിർദ്ദേശിക്കുന്ന ക്രിയകളും യോഗ്യതയും ശരിയായി പിന്തുണയ്ക്കുന്നു. ശൈവ ആഗമം രണ്ടു തരത്തിൽ: ശാസ്ത്രാത്മകവും അശാസ്ത്രാത്മകവും, രണ്ടും refine ചെയ്തതും; ശാസ്ത്രാത്മകം, ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സാരമായിരിക്കുന്നു, മറ്റേത് സ്വതന്ത്രമായിരിക്കുന്നു. സ്വതന്ത്രമായ ആഗമം ആദ്യം പത്ത്, പിന്നെ വീണ്ടും പതിനെട്ട്, കാമിക മുതലായ പേരുകളാൽ സ്ഥാപിതം, സിദ്ധാന്തമായി അറിയപ്പെടുന്നു. ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സാരത്തിൽ നിന്നുള്ളത്, അമ്പത് കോടി വരെ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അവിടെ പാശുപതവ്രതവും ജ്ഞാനവും പഠിപ്പിക്കുന്നു. യുഗചക്രങ്ങളിൽ, യോഗാചാര്യവേഷം സ്വീകരിച്ചവർ വഴി അതിന്റെ പാരമ്പര്യവും, ശിവൻ തന്നെ ഇടയ്ക്കിടയിൽ അതിനെ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നു. സംക്ഷിപ്തമായി, അതിന്റെ പ്രധാന നാലു ഉപദേശകർ മഹർഷിമാർ: റുരു, ദധിചി, അഗസ്ത്യ, പ്രസിദ്ധനായ ഉപമന്യൂ.