ശിവപുരാണമ്

സമ്പൂർണ്ണ സൃഷ്ടിയുടെ ഗഹനതയും ജീവികളുടെ സ്വഭാവവും bondage-ഉം മോക്ഷവും സംബന്ധിച്ചുള്ള മഹത്തായ സത്യങ്ങൾ ഈ ശ്ലോകങ്ങളിൽ വെളിപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. ജീവികളുടെ സ്വഭാവം തന്നെയാണ് അവർക്കുണ്ടാകുന്ന അനുഭവങ്ങളുടെ കാരണം; എന്നാൽ, പ്രവർത്തിക്കുന്നവരിൽ ഈ സ്വഭാവം നശ്വരമായ ഫലങ്ങൾ കർത്താവില്ല. തീയിൽ സ്വർണ്ണം മാത്രം ഉരുകുന്നതുപോലെ, അഴിമതികൾ പാകമായവരാണ് മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നത്, ശിവഭക്തരായവരല്ല എന്നു പറയുന്നു. എന്തെങ്കിലും ഒരു രൂപം പ്രാപിക്കാൻ യോഗ്യമായത് അതിന്റെ സ്വതന്ത്രമായ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ മാത്രമാണ് അതിലേക്കുയരുന്നത്. ശുദ്ധസ്വഭാവമുള്ള ശിവൻ സർവ്വഗ്രഹീതനായ അനുഗ്രഹദായകനാണ്; അശുദ്ധസ്വഭാവമുള്ളവർ അതിനാൽ ജീവാത്മാക്കളായി അറിയപ്പെടുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ, എല്ലാ ജീവികളും നിയമാനുസൃതമായി ഭ്രമിച്ചുനടക്കേണ്ടതായിരുന്നു; എന്നാൽ, ശിവൻ കർമത്തിലും മായയിലും ബന്ധിക്കപ്പെട്ടവനാണെങ്കിൽ, ജ്ഞാനികൾ അവനെ ഭ്രമണത്തിൽപ്പെടുന്നവനായി പറയുമോ? ഈ ബന്ധനം ജീവാത്മാവിനാണ്, ശിവനല്ല; കാരണം അശുദ്ധി ആത്മാവിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെയാണ്, പുറത്ത് നിന്ന് വന്നതല്ല. അത് പുറത്ത് നിന്ന് വന്നതാണെങ്കിൽ, അതിന് ഒരു കാരണം ഉണ്ടായേണം; എന്നാൽ ഈ കാരണം അതിന്റെ തന്നെ പ്രത്യേകത കൊണ്ടാണ് ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത്. ആത്മാവിന്റെ സാരമായ ഒന്ന് തന്നെയാണെങ്കിലും, ചിലർ ബന്ധിതരും ചിലർ മോചിതരുമാണ്; ബന്ധിതരിൽ ചിലർ ലയത്തിന്റെയും ഭോഗത്തിന്റെയും അധികാരത്താൽ വ്യത്യാസപ്പെടുന്നു. ചിലർ ജ്ഞാനത്തിലും ശക്തിയിലും മുതലായവയിൽ ഉന്നതരോ അധമരോ ആകുന്നു; ചിലർ ദേഹധാരണം പ്രാപിക്കുന്നു, മറ്റുള്ളവർ അടുത്തതിലാണു നിലകൊള്ളുന്നത്. ദേഹധാരികളിൽ ചിലർ പഥങ്ങളുടെ ഉച്ചത്തിൽ സ്ഥാപിതമായ ശിവന്മാരാണ്; മധ്യത്തിൽ മഹേശ്വരരും രുദ്രന്മാരും; താഴെയുള്ളവരിൽ അധമന്മാരാണ്. മായയോടു ചേർന്നിട്ടും, ഒരു ത്രയകാരണത്താൽ, അവിടെ ആത്മാവ് താഴെയുമാണ്, അന്തർആത്മാവ് മധ്യത്തിലുമാണ്. അതിന്റെ അതീതമായി പരമാത്മാവ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; ബ്രഹ്മാ, വിഷ്ണു, മഹേശ്വരൻ എന്നിവരും ചില വസുക്കളും പരമാത്മാവിന്റെ അവസ്ഥയിൽ സ്ഥാപിതരാണ്. ചിലർ അന്തർആത്മാവിന്റെ അവസ്ഥയിൽ, ചിലർ ആത്മാവിന്റെ അവസ്ഥയിൽ വസിക്കുന്നു; ശൈവന്മാർ ശാന്തിയെ അതിജീവിച്ച അവസ്ഥയിൽ, മഹേശ്വരന്മാർ ശാന്തിയിലാണ്. ജ്ഞാനരംഗത്ത് രൗദ്രന്മാരും, സ്ഥാപിതരംഗത്ത് വൈഷ്ണവന്മാരും, ലയരംഗത്ത് ആത്മാക്കളും ബ്രഹ്മാവും ബ്രഹ്മാപിതാക്കളും. എട്ടു പ്രധാന ദൈവജന്മങ്ങൾ ഉന്നതമാണ്, മനുഷ്യജന്മം മധ്യസ്ഥം, പക്ഷികൾ മുതലായവ അധമമാണ്; ഈ അഞ്ചു ജന്മങ്ങൾ ചേർന്ന് പതിനാലായി മാറുന്നു. ഉന്നതതയോ അധമതയോ ഭ്രമാത്മാവിന്റെ അശുദ്ധിയാൽ ആണ് നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നത്; അശുദ്ധിയില്ലായ്മ മോചിതരിൽ കാണപ്പെടുന്നു; ആദ്യം പാകമില്ലാത്തതും പിന്നെ പാകമായതുമാണ്. അശുദ്ധിയും പാകമില്ലാത്തതും പാകമായതുമാണ്, അതാണ് ഭ്രമണത്തിന്റെ കാരണം; പാകമില്ലാത്തതിൽ മനുഷ്യരിൽ അധമത്വം, പാകമായതിൽ ക്രമാത്മകമായ ഉന്നതത്വം വരുന്നു. പശുക്കളെപ്പോലെ ബന്ധിതരായ ആത്മാക്കൾ മൂന്നു വിഭാഗങ്ങളാണ്: ഒരൊറ്റ അശുദ്ധിയുള്ളവർ, രണ്ടു അശുദ്ധിയുള്ളവർ, മൂന്ന് അശുദ്ധിയുള്ളവർ. ഇവരിൽ ഒരൊറ്റ അശുദ്ധിയുള്ളവർ ഉന്നതരും, രണ്ടുള്ളവർ മധ്യസ്ഥരും, മൂന്നു അശുദ്ധിയുള്ളവർ അധമരുമാണ്. മൂന്ന് അശുദ്ധിയുള്ളവർ രണ്ടും ഒന്നും അശുദ്ധിയുള്ളവരുടെ കീഴിൽ ആകുന്നു; ഇങ്ങനെ ഉപാധികളിലെ വ്യത്യാസം ലോകത്തിൽ കല്പിതമാണ്. ഈ ഒന്നും രണ്ടും മൂന്നും അശുദ്ധികളുള്ളവരെ ശിവൻ തന്നെ ഭരിക്കുന്നു; ശിവസ്വഭാവമല്ലാത്തതും ശിവൻ ഭരിക്കുന്നതാണു യുക്തി. ഈ വിധത്തിൽ ലോകം രുദ്രന്മാർ ഭരിക്കുന്നു; രുദ്രസ്വഭാവമല്ലാത്തതും അവരാൽ ഭരിക്കപ്പെടുന്നു. ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽനിന്ന് മഹാഭൂമിവരെ അനവധി രുദ്രന്മാരും മറ്റും ഭരിക്കുന്നു. മായയിലേക്കുമുള്ള പ്രദേശവും മധ്യഭാഗവും ക്രമത്തിൽ അമരന്മാരുടെ പ്രഭുക്കളാൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. മഹാമായയോടെ അവസാനിക്കുന്ന സ്വർഗ്ഗങ്ങൾ, വായു മുതലായ ലോകാധിപന്മാരാൽ ഭരിക്കപ്പെടുന്നു; പാതകളുടെ അറ്റത്തുള്ളവരും അതുപോലെ സ്ഥാപിതരാണ്. സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദേവതകൾ നേരിട്ട് ദേവതകളാണ്; മധ്യഭാഗത്തുള്ളവരും ഭൂമിയിലെവരും ദേവതകളാണ്; ദേവതകൾക്ക് ദേവതകളുടെ വ്രതങ്ങൾകൊണ്ടാണ് സ്തുതിയുണ്ടാകുന്നത്. ഈ മൂന്ന് അശുദ്ധികൾ, പാകമായതും പാകമല്ലാത്തതും, വേർതിരിച്ച് മനുഷ്യരിൽ ഭ്രമരോഗം ഉണ്ടാക്കുന്നു. ഈ രോഗത്തിന് ജ്ഞാനം മാത്രമാണ് ഔഷധം; മറ്റൊന്നുമില്ല. ശംഭു, ശിവൻ, പരമകാരണം, ഈ ഔഷധം നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. സത്യത്തിൽ, ശിവൻ സങ്കടമില്ലാതെ ജീവികളെ മോചിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നവനാണ്; അവൻ എങ്ങനെ സങ്കടം സൃഷ്ടിക്കും? ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഈ സകല സൃഷ്ടിയും ദുരിതമാണ്; ദുരിതം എങ്ങനെ ദുരിതമല്ലാത്തതാകും? സ്വഭാവം മാറുന്നില്ല. രോഗിക്ക് വൈദ്യനും ഔഷധവും ഉണ്ടെന്നു മാത്രം രോഗം മാറുന്നില്ല; വൈദ്യൻ ഔഷധം ഉപയോഗിച്ച് രോഗിയെ ആശ്വാസപ്പെടുത്തുന്നു. അതുപോലെ, ശിവൻ സ്വഭാവത്തിൽ അശുദ്ധിയും ദുരിതവും ഉള്ള ജീവികളെ തന്റെ ജ്ഞാനത്തിലും ഔഷധങ്ങളിലും ആശ്രയിച്ച് മോചിപ്പിക്കുന്നു. വൈദ്യൻ രോഗത്തിന് കാരണമല്ല; ശിവൻ ലോകഭ്രമത്തിന് കാരണമല്ല; ഈ അസമത്വം പോലും അവന്റെ ദോഷമല്ല. ദുരിതം സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ ഉള്ളതുകൊണ്ട്, ശിവൻ അതിന്റെ കാരണമാകുമോ? ജീവികളുടെ സ്വാഭാവികമായ അശുദ്ധിയാണ് അവരെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നത്. ലോകഭ്രമത്തിന്റെ കാരണം ആ അശുദ്ധി ജഡമാണ്, മായയെപ്പോലെ; അതു സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല, ശിവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ മാത്രമേ പ്രവർത്തിക്കൂ. കാന്തിയുടെ അടുത്ത് ഇരുമ്പ് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, ശിവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ മാത്രമാണ് അശുദ്ധി പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു. ഈ സാന്നിധ്യം എന്ന സ്ഥിരകാരണം നീക്കാൻ കഴിയില്ല; അതുകൊണ്ട്, ലോകം ശിവനെ എപ്പോഴും അറിയാതെ തന്നെയാണ്. ശിവനെ ഇല്ലാതെ ഒന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ല; എല്ലാം അവനാൽ പ്രേരിതമാണ്, എന്നാൽ അവൻ ഭ്രമിക്കപ്പെടുന്നില്ല. അവന്റെ ആജ്ഞാസ്വഭാവമായ ശക്തി എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; എങ്കിലും അവൻ അശുദ്ധിയാൽ ബാധിക്കപ്പെടുന്നില്ല. അവൻ ആദ്യനായ ഈശ്വരൻ, പരമാധിപതി; അവന്റെ ആധിപത്യത്തിൽ നിന്നാണ് ആജ്ഞ, എങ്കിലും അവൻ അശുദ്ധിയാൽ ബാധിക്കപ്പെടുന്നില്ല. ആരെങ്കിലും ഭ്രമത്തിൽ ഇതിന് വിരുദ്ധമായി ചിന്തിച്ചാൽ, അവർ നശിച്ചുപോകും; എങ്കിലും അവന്റെ മഹത്തായ ശക്തിയുടെ കാരണത്താൽ അവൻ അശുദ്ധിയാൽ ബാധിക്കപ്പെടുന്നില്ല. അപ്പോൾ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ശബ്ദം മുഴങ്ങി: “സത്യം, ഓം, അമൃതം, സുമധുരം”—ഇവ വ്യക്തമായി പ്രകടമായി.