ശിവപുരാണമ്

ശിവന്റെ സാന്നിധ്യംകൊണ്ടാണ് അശുദ്ധമായ ആത്മാവ് ശുദ്ധിയിലേക്കുയരുന്നത്; അതെങ്ങനെ എന്നാൽ ഇരുമ്പ് തീയിൽ വെച്ചാൽ അതിന്റെ ചൂട് തീയുടേതാണ്, ഇരുമ്പിന്റേതല്ല. അതുപോലെ ശരീരത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ ആത്മാവിന് ഭരണാധികാരം ഇല്ല, ആധിപത്യം ശിവനുടേതാണ്; മരത്തിൽ തീ പടരുന്നത് മരത്തിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടല്ല, തീയുടെ സ്വഭാവം കൊണ്ടാണ്. മരം ചാരമാകുന്നത് അതിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടാണ്, തീയുടെ സ്വഭാവം കൊണ്ടല്ല; അതുപോലെ ഈ ലോകത്ത് മരം, കല്ല്, മണ്ണ് തുടങ്ങിയവയിലും ശിവന്റെ സാന്നിധ്യത്താൽ മാത്രമാണ് ശിവത്വം പ്രതിഷ്ഠിതമാകുന്നത്. സൗഹൃദം പോലുള്ള ഗുണങ്ങൾ ഉപാധികളാണ്; അവയുടെ പ്രവർത്തികളും വ്യത്യസ്തമാണ്. ഈ ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവർക്ക് അവ പുണ്യത്തിനും പാപത്തിനും കാരണമാകാം; പക്ഷേ, ശിവനിൽ ഈ ഗുണങ്ങൾ പുണ്യത്തിനോ പാപത്തിനോ കാരണമല്ല—അവയെല്ലാം അവനാൽ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ജ്ഞാനികൾ 'കൃപ'യെ ഒരു ഉപാധിയെന്നു വിളിക്കുന്നില്ല; മോക്ഷം, ലോകബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചനം, ശിവന്റെ കമാന്റ് കൊണ്ടാണ് ലഭിക്കുന്നത്, അതാണ് യഥാർത്ഥ ലാഭം. അവന്റെ കമാന്റ് അനുസരിച്ച് ചെയ്യുന്നതെല്ലാം അനുഭവത്തിനും കൃപയ്ക്കും കാരണമാകുന്നു. എല്ലാവരെയും നല്ലതിലേയ്ക്ക് നയിക്കണം, കാരണം അവനാണ് സർവ്വകൃപയുടെ കാരണഭൂതൻ. 'സഹായം' എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം പോലും കൃപയാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു, കാരണം അതും ഉപകാരത്തിനാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ശിവൻ സർവ്വോപകാരിയുടെ സ്ഥാനം പ്രാപിക്കുന്നത്. ജഡവും ചൈതന്യവും ഉള്ള എല്ലാം നല്ലതിനായി പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; എങ്കിലും, അവയുടെ തന്നെ സ്വഭാവം തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനാൽ എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ ഫലം ലഭിക്കുന്നില്ല. സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങൾകൊണ്ട് താമരകളെ വിരിയിപ്പിക്കുന്നു, പക്ഷേ എല്ലാ താമരകളും ഒരുപോലെ വിരിയുന്നില്ല—ഓരോതിന്റെ സ്വഭാവം അനുസരിച്ചാണ്. ജീവികളുടെ സ്വഭാവമാണ് അവയുടെ അനുഭവങ്ങൾക്ക് കാരണമാകുന്നത്; പക്ഷേ, ആ സ്വഭാവം പ്രവർത്തിക്കുന്നവരിൽ നാശകരമായ ഫലം സൃഷ്ടിക്കില്ല. തീയുടെ സ്പർശത്തിൽ സ്വർണ്ണം മാത്രം ഉരുകും, ചാരം അല്ല; അതുപോലെ, അശുദ്ധികൾ പാകമായവരാണ് മോക്ഷം നേടുന്നത്, ശിവഭക്തരല്ല. യാതൊന്നും സ്വയം ഒന്നാകുന്നില്ല; സ്വതന്ത്രനായ കർത്താവിന്റെ ഇടപെടലിലൂടെയാണ് എല്ലാം നടക്കുന്നത്. ശുദ്ധസ്വഭാവമുള്ള ശിവൻ സർവ്വകൃപയുടെ ദാതാവാണ്; അശുദ്ധസ്വഭാവമുള്ളവരെ വ്യക്തിജീവന്മാർ എന്നും വിളിക്കുന്നു. അല്ലാത്തപക്ഷം, ഈ ജീവികൾ നിയമാനുസൃതമായി സഞ്ചരിക്കുമായിരുന്നു; എന്നാൽ, കർമയിലും മായയിലും ബന്ധിതനായ ശിവനെ ജ്ഞാനികൾ സഞ്ചാരിയെന്നു പറയുമോ? ഈ ബന്ധം വ്യക്തിജീവത്തിനാണ്, ശിവനല്ല; കാരണം അശുദ്ധി ആത്മാവിന്റെ സ്വഭാവമാണ്, പുറമേയുള്ളതല്ല. പുറമേയുള്ളതായിരുന്നെങ്കിൽ അതിന് മറ്റൊരു കാരണമായേ ഉണ്ടായിരിക്കൂ; പക്ഷേ, അതിന്റെ കാരണമിതിൽ തന്നെ പ്രത്യേകതയുള്ളതാണ്. ആത്മാവിന്റെ സാരം ഒരുപോലെയാണെങ്കിലും ചിലർ ബന്ധിതരും ചിലർ മോചിതരുമാണ്; ബന്ധിതരിലെയും ചിലർ ലയത്തിന്റെയും അനുഭവത്തിന്റെയും അധികാരമുള്ളവരാണ്. ചിലർ ജ്ഞാനത്തിലും ശക്തിയിലും മുതലായവയിൽ വ്യത്യാസമുള്ളവരാണ്—ഉയർന്നവരും താഴ്ന്നവരുമുണ്ട്; ചിലർ ശരീരധാരികളാവുന്നു, മറ്റുചിലർ അടുത്തുള്ള അവസ്ഥയിൽ തുടരുന്നു. ശരീരധാരികളിൽ ചിലർ പഥങ്ങളുടെ അതിരുകളിൽ പ്രതിഷ്ഠിതമായ ശിവന്മാരാണ്; മധ്യത്തിൽ മഹേശ്വരന്മാരും രുദ്രന്മാരുമാണ്; താഴ്ന്നവരായവരുടെ സ്ഥാനം താഴെയാണ്. മായയുടെ സമീപത്തും, ഒരു ത്രിവിധ കാരണമൂലം, അവിടെ ആത്മാവ് താഴെയാണ്, അന്തർആത്മാവ് മധ്യത്തിലുണ്ട്. അതിന് മുകളിലുണ്ട് പരമാത്മാവ്; ബ്രഹ്മാവ്, വിഷ്ണു, മഹേശ്വരൻ എന്നിവരും ചില വസുക്കളും പരമാത്മാവിന്റെ അവസ്ഥയിൽ പ്രതിഷ്ഠിതരാണ്. ചിലർ അന്തർആത്മാവിന്റെ അവസ്ഥയിൽ, ചിലർ സ്വാത്മാവിന്റെ അവസ്ഥയിൽ; ശൈവന്മാർ ശാന്തതയെ അതിക്രമിച്ച അവസ്ഥയിൽ, മഹേശ്വരന്മാർ ശാന്തതയിൽ. ജ്ഞാനമണ്ഡലത്തിൽ രൗദ്രന്മാർ, പ്രതിഷ്ഠാമണ്ഡലത്തിൽ വൈഷ്ണവന്മാർ, ലയമണ്ഡലത്തിൽ ആത്മാവും ബ്രഹ്മാവും ബ്രഹ്മാപ്രജാപതികളും. എട്ട് പ്രധാന ദൈവജന്മങ്ങൾ ഉന്നതമാണ്, മനുഷ്യജന്മം ഇടത്തരം, പക്ഷികൾ മുതലായവ താഴ്ന്നത്; ഈ അഞ്ചു ജന്മങ്ങൾ ചേർത്ത് പതിനാലാണ്. ഉയർന്നതോ താഴ്ന്നതോ എന്ന അവസ്ഥ സാംസാരിക ആത്മാവിന്റെ അശുദ്ധിയാൽ ആണ്, മോചിതന്മാർക്ക് അശുദ്ധിയില്ല; ആദ്യം അശുദ്ധി പാകമാകാത്തതും, പിന്നീട് പാകമായതുമാണ്. അശുദ്ധിയും അപ്രാപ്തിയും പ്രാപ്തിയും ആയി രണ്ടാണ്; അപ്രാപ്തിയിൽ മനുഷ്യരിൽ താഴ്ന്നതും, പ്രാപ്തിയിൽ ക്രമികമായ ഉയർച്ചയും കാണാം. കെട്ടിയിരിക്കുന്ന ആത്മാക്കൾ മൂന്നുവിധമാണ്—ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന് അശുദ്ധികൾ ഉള്ളവ. ഒന്നുള്ളവർ ഉന്നതരും, രണ്ടുള്ളവർ ഇടത്തരുമായും, മൂന്നുള്ളവർ താഴ്ന്നവരായും ക്രമത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. മൂന്നുള്ളവർ രണ്ടും ഒന്നും ഉള്ളവരാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു; ഈ വ്യത്യാസം ഉപാധികളാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന് അശുദ്ധികൾ ഉള്ളവരെ ശിവൻ മാത്രം നിയന്ത്രിക്കുന്നു; ശിവസ്വഭാവമല്ലാത്തതും ശിവൻ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. ഇതുപോലെ ലോകം രുദ്രന്മാർ നിയന്ത്രിക്കുന്നു, രുദ്രസ്വഭാവമല്ലാത്തതും; ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമിവരെ നൂറുകണക്കിന് രുദ്രന്മാരും മറ്റുള്ളവരും ഭരിക്കുന്നു. മായയിലേയ്ക്കുള്ള പ്രദേശവും ഇടത്തരം പ്രദേശവും ക്രമത്തിൽ അമരന്മാരുടെ അധിപതികളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അംഗുഷ്ഠപ്രമാണത്തിൽ നിന്ന് അറ്റത്തേക്കും. സ്വർഗ്ഗങ്ങൾ മഹാമായയിൽ അവസാനിക്കുന്നു, അവിടെ ലോകങ്ങളുടെ അധിപതികൾ ആയ വായു മുതലായവർ ഭരിക്കുന്നു; വഴികളിൽ അവസാനിക്കുന്നവരും അതുപോലെയാണ്. അവർ നേരിട്ട് ദേവതകളാണ്; സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഇടത്തരം പ്രദേശത്തും ഭൂമിയിലും; അതുകൊണ്ട് ദേവന്മാർ ദേവന്മാരുടെ വ്രതങ്ങൾകൊണ്ട് പുകഴപ്പെടുന്നു. ഈ മൂന്ന് അശുദ്ധികൾ, അപ്രാപ്തിയും പ്രാപ്തിയും ആയി, മനുഷ്യരിൽ സാംസാരിക രോഗത്തിന് കാരണമാകുന്നു. ഈ രോഗത്തിന് ഒരേ മരുന്നാണ്—ജ്ഞാനം; വേറൊന്നുമില്ല. ശംഭു, ശിവൻ, പരമകാരണം, മരുന്ന് നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. ശിവൻ, യാതൊരു ദുഃഖവുമില്ലാതെ ജീവികളെ മോചിപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ളവൻ, എങ്ങനെ ദുഃഖം നൽകും? ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഇവിടെ സകലവും ദുഃഖമേയാണു്; ദുഃഖം ദുഃഖമല്ലാതാകുമോ? സ്വഭാവം മാറ്റം വരുത്തില്ല. രോഗിക്ക് വൈദ്യനും മരുന്നും മാത്രം പോരാ, രോഗം മാറണമെങ്കിൽ വൈദ്യൻ മരുന്ന് നൽകി സഹായിക്കണം. അതുപോലെ, ശിവൻ സ്വജ്ഞാനത്താൽ, സ്വമരുന്നുകൾകൊണ്ട്, അശുദ്ധിയും ദുഃഖവും ഉള്ള ജീവികളെ അവയുടെ ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നു.