ശിവപുരാണമ്

ഒരു മഹാത്മൻ ദൈവികമായ സത്യം വിശദീകരിക്കുന്നു. അവൻ പറയുന്നു: ഒരാൾക്ക് മറ്റുള്ളവരുടെ തെറ്റുകൾ അറിയാമെങ്കിലും, അവൻ അവരെ ദോഷം ചെയ്യാറില്ല. എന്നാൽ, അവൻ അജ്ഞാനത്താൽ നിരപേക്ഷത പാലിച്ചാൽ, അതിലൂടെ ദോഷം സംഭവിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, കരുണയില്ലാതെ ദുഃഖം നൽകുന്നത് എപ്പോഴും നിരോധിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് ചിലർ പറയുന്നു; മറ്റുചിലർ അതല്ലെന്ന് പറയുകയും ചെയ്യുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു വൈദ്യൻ രോഗിയുടെ കാരണമറിയാവുന്നതും ചികിത്സയ്ക്കായി ദോഷം ചെയ്യുമ്പോൾ, അതിൽ ക്രൂരതയില്ല; അവൻ കരുണയാലാണ് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. എന്നാൽ, ദോഷം ചെയ്യുന്നവർക്കായി കരുണ കാണിക്കുന്നതും എപ്പോഴും ഗുണകരമല്ല; അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ, തെറ്റായ കരുണ കാണിക്കുന്നവൻ അങ്ങേയറ്റം നിരുദയനായി മാറുന്നു. ഒരു വ്യക്തിക്ക് സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ശക്തി ഉണ്ടെങ്കിലും അവൻ അവഗണന കാണിച്ചാൽ, സംരക്ഷിക്കേണ്ടവൻ ഉടൻ തന്നെ അപകടത്തിൽപ്പെടുന്നു. ഒരു പാമ്പ് സമീപത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ, അവനെ സംരക്ഷിക്കാതെ, വെറും തെറ്റുകൾ മാത്രം കണക്കാക്കുന്നവൻ, അങ്ങിനെയുള്ള ഫലത്തിൽ, നിരുദയനാണ്. അതിനാൽ, കരുണ എപ്പോഴും ഗുണമാണ് എന്ന് അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നില്ല; ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നതും മാത്രം അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു, മറ്റു എല്ലാം അല്ല. ശരീരധാരികളിൽ, രാഗാദി ദോഷങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ, അവ ശിവനിൽ ഒരിക്കലും ഉണ്ടാവില്ല—പിത്തം തീയിൽ ഇടുമ്പോൾ, കുറേ സമയം അതു വേറിട്ടതായിരിക്കും പോലെ. തീ പിത്തത്തിനെ സ്പർശിച്ചാലും, തീക്ക് മലിനതയില്ല; പിത്തം മാത്രമാണ് മലിനത ഏറ്റെടുക്കുന്നത്, തീയല്ല. അതുപോലെ, തീയുമായി ചേർന്നാൽ, മലിനതയുള്ളതും ശുദ്ധമാവുന്നു; ശുദ്ധസ്വഭാവമുള്ള ശിവനുമായി ചേർന്നാലും, ശിവൻ ഒരിക്കലും മലിനമാവില്ല. മലിനസ്വഭാവമുള്ള ആത്മാവാണ് ശിവനുമായി ചേർത്ത് ശുദ്ധമാകുന്നത്; ഇരുമ്പ് തീയിൽ ഇടുമ്പോൾ, കത്തുന്നത് തീയിലാണു, ഇരുമ്പിൽ അല്ല. ശരീരധാരികളിൽ, അധികാരം യജമാനനാണ്; വ്യക്തികൾക്ക് അല്ല—മരത്തിൽ തീ കത്തുമ്പോൾ, കത്തുന്നത് തീയാണു, മരമല്ല. ചാരമായ നില മരത്തിനാണ്, തീയല്ല; ഈ ലോകത്തിൽ, മരവും, കല്ലും, മണ്ണും—ഇതിലുമാണ് ഈ സത്യം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. ശിവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ മാത്രമാണ് ശിവസ്ഥിതി ലഭിക്കുന്നത്; സൗഹൃദം പോലുള്ള ഗുണങ്ങൾ രണ്ടാംതരം, അതിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാണ്. ഈ ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവർക്ക്, അവ പുണ്യത്തേയും പാപത്തേയും കാരണമാകാം; എന്നാൽ, രണ്ടാമതോ അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നാമതോ എന്താണെങ്കിലും, എല്ലാം ശിവൻ സ്വീകരിക്കുന്നു—ശിവന്റെ ഗുണങ്ങൾ പുണ്യത്തിനോ പാപത്തിനോ അല്ല. വിദ്വാന്മാർ “കൃപ” എന്ന പദം രണ്ടാംതരം എന്ന് വിളിക്കാറില്ല; ലോകബന്ധത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ആണ് യഥാർത്ഥ ഗുണം, അതാണ് ശിവന്റെ ആജ്ഞയും, ശുഭവും. അവന്റെ ആജ്ഞയനുസരിച്ച് ചെയ്യുന്നതും ഗുണകരമാണ്; ആ ഗുണം കൃപയാണ്. എല്ലാവരെയും ഗുണത്തിൽ ഏർപ്പെടുത്തണം, കാരണം ശിവൻ സർവകൃപയുടെ കാരണമാണ്. “സഹായം” എന്ന പദത്തിന്റെ അർത്ഥം കൃപയാണെന്നു പറയപ്പെടുന്നു, കാരണം അതും ഗുണത്തിന്റെ സ്വഭാവമാണ്; അതുകൊണ്ട് ശിവൻ സർവലോകത്തിനും ഗുണം നൽകുന്നവനാണ്. ജഡവും ചേതനവും എല്ലാം എപ്പോഴും ഗുണത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ, അവരുടേതായ സ്വഭാവത്തിന്റെ തടസ്സം മൂലം, ഗുണം തുല്യമായി ലഭ്യമാവുന്നില്ല. സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് താമരകളെ വിടർത്തുമ്പോൾ, എല്ലാം തുല്യമായി വിടരുന്നില്ല; ഓരോന്നും തനതായ സ്വഭാവം അനുസരിച്ച്. ജീവികളുടെ സ്വഭാവം തന്നെയാണ് ഉണ്ടാകുന്ന ഫലത്തിന്റെ കാരണമാകുന്നത്; എന്നാൽ, ആ സ്വഭാവം പ്രവർത്തിക്കുന്നവരിൽ നശിക്കുന്ന ഫലമുണ്ടാക്കുന്നില്ല. തീയെ സ്പർശിച്ചാൽ, പൊൻ മാത്രമാണ് ഉരുകുന്നത്, ചാരമല്ല; അതുപോലെ, മലിനത പാകമായവരാണ് മോചനം ലഭിക്കുന്നത്, ശിവഭക്തരല്ല. യാതൊരു വസ്തുവും സ്വതന്ത്രമായി ഒന്നാകാറില്ല; അതിന് സ്വതന്ത്രമായ പ്രവർത്തകനാണ് കാരണമാകുന്നത്. ശിവൻ സ്വഭാവത്തിൽ ശുദ്ധനും സർവകൃപദാതാവുമാണ്; അതുപോലെ, മലിനസ്വഭാവമുള്ളവരാണ് വ്യക്തി ആത്മാക്കൾ. അല്ലെങ്കിൽ, ഈ ജീവികൾ നിയമമനുസരിച്ച് സഞ്ചരിക്കും; എന്നാൽ, ശിവൻ, കര്‍മത്തിലും മായയിലും ബന്ധിതനാണെന്നു, ജ്ഞാനികൾ എങ്ങിനെയാണ് പ്രയാണം പറയുന്നു? ഈ ബന്ധനം വ്യക്തി ആത്മാവിന് മാത്രമാണ്; ശിവനല്ല. കാരണം, മലിനത ആത്മാവിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെയാണ്, പുറത്തുനിന്ന് ലഭിച്ചതല്ല. പുറത്തുനിന്ന് ലഭിച്ചതാണെങ്കിൽ, അതിന് ഒരു കാരണമുണ്ടാകുമായിരുന്നു; എന്നാൽ, ഈ കാരണമത്രേ, തനതായ സ്വഭാവം കൊണ്ടാണ്. ആത്മാവിന്റെ സാരമായതിൽ, ചിലർ ബന്ധിതരും, ചിലർ മോചിതരും; ബന്ധിതരിൽ, ചിലർ ലയത്തിന്റെയും, അനുഭവത്തിന്റെയും അധികാരം കൊണ്ടും. ചില ജീവികൾക്ക് ജ്ഞാനം, ശക്തി മുതലായ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ട്, ചിലർ ഉയർന്നതും, ചിലർ താഴ്ന്നതും; ചിലർ ശരീരധാരികളാണ്, മറ്റുചിലർ സമീപവ്യവസ്ഥയിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. ശരീരധാരികളിൽ, ചിലർ പഥങ്ങളുടെ ഉച്ചത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ശിവന്മാരാണ്; മധ്യത്തിൽ മഹേശ്വരന്മാരും, രുദ്രന്മാരും; താഴ്ന്നവരിൽ താഴ്ന്നവരാണ്. മായയ്ക്ക് അടുത്തായിരുന്നാലും, മൂന്നു തരത്തിലുള്ള കാരണം കൊണ്ട്, അവിടെ ആത്മാവ് താഴ്ന്നതിലാണു, അകത്തെ ആത്മാവ് മധ്യത്തിൽ. അതിന്റെ അതീതത്തിൽ പരമാത്മാവാണ്; ബ്രഹ്മാ, വിഷ്ണു, മഹേശ്വരൻ അവിടെ ഉണ്ട്; ചില വസു പരമാത്മാവിന്റെ നിലയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. ചിലർ അകത്തെ ആത്മാവിന്റെ നിലയിൽ, മറ്റുചിലർ ആത്മാവിന്റെ നിലയിൽ; ശൈവന്മാർ ശാന്തിയുടെ അതീതത്തിൽ, മഹേശ്വരന്മാർ ശാന്തിയിൽ, അതിനുശേഷം. ജ്ഞാനത്തിന്റെ മേഖലയിലുണ്ട് രൗദ്രന്മാർ; സ്ഥാപിത മേഖലയിലുണ്ട് വൈഷ്ണവന്മാർ; പിന്മാറ്റ മേഖലയിലുണ്ട് ആത്മാക്കൾ, ബ്രഹ്മാ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടാക്കൾ. എട്ട് പ്രധാന ദൈവിക ജന്മങ്ങൾ ഉന്നതമാണ്, മനുഷ്യജന്മം മധ്യസ്ഥം, പക്ഷികൾ തുടങ്ങിയവ താഴ്ന്നത്; ഈ അഞ്ച് ജന്മങ്ങൾ ചേർത്ത് പതിനാലാണ്. ഉന്നതതയോ താഴ്ന്നതയോ എന്ന നില, സഞ്ചരിക്കുന്ന ആത്മാവിന്റെ മലിനതയാണ്; മോചിതരിൽ മലിനതയുടെ അഭാവം. ആദ്യം പാകമില്ലാത്തത്, പിന്നെ പാകമായത്. മലിനതയും പാകമില്ലാത്തതോ പാകമായതോ ആണ്, അത് സഞ്ചാരത്തിനും കാരണമാവുന്നു; പാകമില്ലാത്തതിൽ മനുഷ്യരിൽ താഴ്ന്നതുണ്ട്, പാകമായതിൽ ക്രമേണ ഉന്നതത. കെട്ടുപിടിച്ച ആത്മാക്കൾ മൂന്നുതരം: ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന് മലിനതയുള്ളവർ; ഇതിൽ, ഒറ്റ മലിനതയുള്ളവർ ഉന്നതം, രണ്ട് മലിനതയുള്ളവർ മധ്യസ്ഥം, മൂന്ന് മലിനതയുള്ളവർ താഴ്ന്നതാണ്, ഓരോന്നും തനതായ സ്ഥാനത്ത്. മൂന്ന് മലിനതയുള്ളവർ, രണ്ടും ഒറ്റ മലിനതയുള്ളവരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്; അങ്ങനെ, ഈ വ്യത്യാസം ഉപാധികൾ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണു, സൃഷ്ടിയിൽ കൽപ്പിതമാണ്. ഒറ്റ, രണ്ട്, മൂന്ന് മലിനതയുള്ളവരെ ശിവൻ തന്നെയാണ് നിയന്ത്രിക്കുന്നത്; ശിവാതീതമായ വസ്തുവും, യഥാവിധി, ശിവൻ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. ഈ ദൈവിക സത്യം, ആത്മാവിന്റെ സ്ഥിതിയും, ശിവന്റെ ശുദ്ധതയും, ഗുണങ്ങളും, കൃപയും, ജ്ഞാനവും, സൃഷ്ടിയിലെ വ്യത്യാസങ്ങളും, അങ്ങനെ മഹാത്മൻ വിശദീകരിച്ചു.