ശിവപുരാണമ്

ജ്ഞാനികൾക്ക് സ്വഭാവത: വരുന്ന നിയന്ത്രണം അവഹേളനീയമല്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ, ശിക്ഷയർഹിക്കുന്നവരെ ശിക്ഷിക്കുന്നത് രാജാക്കളിൽ പ്രശംസനീയമാണ്. ഈ ലോകത്തിൽ എല്ലാ പ്രവർത്തികളും പൂർത്തിയാക്കുന്ന പ്രഭുവിന്റെ കർത്തവ്യമാണ് സിദ്ധി. ആ പ്രഭു ലോകത്തിൽ ആധിപത്യം പുലർത്തുന്നില്ലെങ്കിൽ, എങ്ങനെ അവൻ ലോകത്തിന്റെ അധിപതി ആകുമെന്നു ചോദിക്കാം. പ്രഭുവിന്റെ ഇച്ഛയാണ് സൃഷ്ടിശക്തി; സ്രഷ്ടാവിന്റെ ആജ്ഞയാണ് പരമോന്നതം. അവന്റെ ആജ്ഞയിൽ 'ഇത് ചെയ്യണം, ഇത് ചെയ്യരുത്' എന്നതാണ് നിയമം. ആ നിയമം അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നത് ധർമ്മത്തിന്റെ ലക്ഷണമാണു; അതിന് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നത് അങ്ങനെ അല്ല. എങ്കിലും, എല്ലാ പ്രവർത്തികളും അങ്ങനെ കാണപ്പെടുന്നില്ല. ധാർമ്മികമായത് സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം; അതല്ലാത്തത് ഒഴിവാക്കണം. ഉപദേശങ്ങൾ ഫലപ്രദമാകാത്തപ്പോൾ, ശിക്ഷയാണ് മാർഗം. ഈ ശിക്ഷയും നിയന്ത്രണവും ഒടുവിൽ ശിക്ഷയിലേയ്ക്ക് നയിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ ലക്ഷ്യം ഉപകാരമാണ്; അതിനൊപ്പമില്ലാത്തത് ഹാനികരമാണ്. എപ്പോഴും ഉപകാരത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവരാണ് പ്രഭുവിന്റെ പ്രതീകം. അതിനാൽ, ദുഷ്ടന്മാരെ മാത്രം നിയന്ത്രിക്കുന്ന ധാർമ്മികരെ എങ്ങനെ കുറ്റം പറയാം? ലോകത്തിൽ അനുചിതമായി വിവേകമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്നവരെയാണ് കുറ്റം പറയേണ്ടത്; ജനങ്ങളെ കലഹിപ്പിക്കുന്നതൊക്കെയാണ് അനുചിതം. ലോകത്തിലെ എല്ലാ നിയന്ത്രണവും ദ്വേഷം കൊണ്ടല്ല; അച്ഛൻ മകനെ നിയന്ത്രിക്കുമ്പോൾ അവനോട് ദ്വേഷമില്ല, ഉപദേശം തന്നെയാണ്. നിഷ്പക്ഷനായവനും ആവശ്യമായപ്പോൾ മറ്റുള്ളവരെ നിയന്ത്രിക്കണം; എന്നാൽ അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ കുറച്ച് കടുപ്പം വരുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. ഇല്ലെങ്കിൽ, അകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്താലും, അവരെ നഷ്‌ടപ്പെടുത്തുന്നില്ല; എന്നാൽ അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നുള്ള നിഷ്പക്ഷത ഹാനികരമാണ്. അതിനാൽ, കരുണയില്ലാതെ ദുഖം നൽകുന്നത് ചിലർ എന്നും നിരോധ്യമാണ് എന്നു പറയുന്നു; മറ്റുചിലർ അല്ല എന്നു പറയുന്നു. രോഗിയെ ചികിത്സിക്കാൻ കാരണമറിഞ്ഞ ഡോക്ടർ ദുഃഖം നൽകുമ്പോൾ അതിൽ ക്രൂരതയില്ല; കരുണ തന്നെയാണ് അവനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. എന്നാൽ, ഹാനികരനായവർക്കു കരുണ കാണിക്കേണ്ടതില്ല; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ, ആ കരുണാ പ്രകടനം നിർദയതയാകുന്നു. രക്ഷിക്കാൻ കഴിവുള്ളവൻ അവഗണിച്ചാൽ, അവഗണനയും പാപമാണ്; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ, സംരക്ഷണം അർഹിക്കുന്നവൻ ഉടൻ അപകടത്തിലാകും. ഒരു പാമ്പ് അടുത്തു വരുമ്പോൾ കാണുന്നവൻ വെറും കുറ്റങ്ങൾ മാത്രം കണക്കാക്കി സംരക്ഷിക്കാതെ ഇരുന്നാൽ, അവനും ഒടുവിൽ നിർദയനാണ്. അതിനാൽ, കരുണ എല്ലാ സമയത്തും ധർമ്മമല്ല; ലക്ഷ്യം സിദ്ധീകരിക്കുന്നതാണു സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നത്, മറ്റൊന്നും അല്ല. ദേഹധാരികളിൽ, രാഗാദികൾ പോലെയുള്ള ദോഷങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, അവ ദേഹികളുടേതാണ്; ശിവനോടൊന്നും ബാധകമല്ല — കപ്പറിനെ അഗ്നിയിൽ വെച്ചാൽ കുറേ നേരം വേറെ നിലനിൽക്കുന്നതുപോലെ. അങ്ങനെ, അഗ്നി കപ്പറുമായി സ്പർശിച്ചാൽ അഗ്നിക്കു മലിനതയില്ല; മലിനതയുള്ളതുമായ സ്പർശം കൊണ്ടു മലിനത കപ്പറിനാണ്, അഗ്നിക്കല്ല. എന്നാൽ, അഗ്നിയുമായി യോജിച്ചാൽ മലിനമായതും ശുദ്ധമാകും; അതുപോലെ, ശുദ്ധസ്വരൂപനായ ശിവനുമായി സമ്പർക്കം വന്നാലും ശിവന് മലിനതയില്ല. പക്ഷേ, മലിനമായ ആത്മാവാണ് ശിവനുമായി സമ്പർക്കത്തിലൂടെ ശുദ്ധമാകുന്നത്; ഇരുമ്പ് അഗ്നിയിൽ വെച്ചാൽ, ദഹനം അഗ്നിയുടേതാണ്, ഇരുമ്പിന്റേതല്ല. ദേഹധാരികളിൽ ആധിപത്യം പ്രഭുവിനാണ്, വ്യക്തിഗത ആത്മാക്കൾക്കല്ല; മരക്കൊണ്ടു മുകളിൽ കത്തുവാൻ കഴിയില്ല, അഗ്നിയാണ് കത്തിക്കുന്നത്. ചാരമായ നില മരത്തിനാണ്, അഗ്നിക്കല്ല; അതുപോലെ, ഈ ലോകത്തിൽ മരത്തിലോ കല്ലിലോ മണ്ണിലോ — എല്ലായിടത്തും ശിവന്റെ സാന്നിധ്യത്താൽ മാത്രമേ ശിവത്വം ലഭിക്കപ്പെടുന്നുള്ളൂ; സൗഹൃദം പോലെയുള്ള ഗുണങ്ങൾ രണ്ടാമത്തേതായതിനാൽ അവയുടെ പ്രവർത്തി വേറെയാണ്. ആ ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവർക്ക് അവ പുണ്യത്തിലേക്കോ പാപത്തിലേക്കോ നയിക്കാം; എന്നാൽ രണ്ടാമത്തേതോ അല്ലാത്തതോ എല്ലാം ശിവൻ സ്വീകരിക്കുന്നു — ശിവന്റെ ഗുണങ്ങൾക്കു പുണ്യത്തിനോ പാപത്തിനോ ഉദ്ദേശമില്ല. ജ്ഞാനികൾ 'കൃപ' എന്ന പദം രണ്ടാമത്തേതാണെന്നു പറയുന്നില്ല; ഭവബന്ധത്തിൽ നിന്ന് മോചിതമാകുന്നതാണ് സത്യമായ അനുഗ്രഹം, അതാണ് ശിവന്റെ ആജ്ഞയും, ശുഭവും. അവന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം ചെയ്യുന്നതെല്ലാം ഉപകാരപ്രദമാണ്; ആ ഉപകാരമാണ് കൃപ. എല്ലാവരെയും ഉപകാരപ്രവൃത്തിയിലേക്ക് നയിക്കണം, കാരണം ശിവൻ സർവ്വലോകകൃപാനിധിയാണ്. 'ഉപകാരം' എന്ന പദത്തിന്റെ അർത്ഥവും കൃപ തന്നെ, കാരണം അതും ഉപകാരസ്വഭാവമുള്ളതാണു; അതിനാൽ ശിവൻ സർവ്വോപകാരകനാണ്. ചൈതന്യവും ജഡവും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാം എപ്പോഴും ഉപകാരപ്രവൃത്തിയിലാണ്; പക്ഷേ, സ്വഭാവത്തിലെ തടസ്സം കാരണം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ ഫലം ലഭിക്കാറില്ല. സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് താമരകളെ വിരിയിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, അവയെല്ലാം ഒരുപോലെ വിരിയുന്നില്ല, ഓരോന്നും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവം പ്രകാരം വിരിയുന്നു. ജീവികളുടെ സ്വഭാവം തന്നെയാണ് സംഭവങ്ങളുടെ കാരണമെങ്കിലും, പ്രവർത്തിക്കുന്നവരിൽ ആ സ്വഭാവം നശ്വരഫലം ഉണ്ടാക്കുന്നില്ല. അഗ്നിയുമായി സ്പർശിച്ചാൽ സ്വർണ്ണം മാത്രമാണ് ഉരുകുന്നത്, ചാരമല്ല; അതുപോലെ, അശുദ്ധത പാകമായവരാണ് മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നത്, ശിവഭക്തർ അല്ല. യോജിക്കാൻ യോഗ്യമായത് സ്വയം അങ്ങനെ ആകുന്നില്ല, സ്വതന്ത്രമായ ഒരു കർത്താവിന്റെ ഇടപെടലിലൂടെ മാത്രമാണ് സാധിക്കുന്നത്. ശുദ്ധസ്വരൂപനായ ശിവൻ സർവ്വോപകാരകനായതുപോലെ, സ്വഭാവത്തിൽ അശുദ്ധരായവരാണ് വ്യക്തി ആത്മാക്കൾ. അല്ലെങ്കിൽ, ഈ ജീവികൾ നിയമപ്രകാരം സഞ്ചരിക്കുമായിരുന്നു; എന്നാൽ, കർമ്മത്തിലും മായയിലും ബന്ധിതനായ ശിവൻ സഞ്ചരിക്കുന്നു എന്നു ജ്ഞാനികൾ പറയുമോ? ഈ ബന്ധം വ്യക്തി ആത്മാവിനാണ്, ശിവനല്ല; കാരണം, അശുദ്ധി ആത്മാവിന്റെ സ്വഭാവത്തിലുമാണ്, പുറമേയല്ല. പുറമേയാണെങ്കിൽ, അതിന് കാരണമുണ്ടാകണം; എന്നാൽ, ഈ കാരണം അതിന്റെ പ്രത്യേക സ്വഭാവം കൊണ്ടു തന്നെ വ്യത്യസ്തമാണ്. ആത്മാവിന്റെ സാരഭാവം ഒരുപോലെയാണെങ്കിലും, ചിലർ ബന്ധിതരും ചിലർ മോക്ഷപ്രാപ്തരും ആണ്; ബന്ധിതരിൽ ചിലർ ലയാധികാരവും ഭോഗാധികാരവും കൊണ്ടാണ് വ്യത്യാസം. ചിലർ ജ്ഞാന, ശക്തി മുതലായ കാര്യങ്ങളിൽ വ്യത്യാസങ്ങളുള്ളവർ, ഉയർന്നവരും താഴ്ന്നവരുമാണ്; ചിലർ ദേഹധാരികളാണ്, മറ്റുള്ളവർ അടുത്തതിൽ തന്നെ നിലനിൽക്കുന്നു. ദേഹധാരികളിൽ, ചിലർ മാർഗ്ഗങ്ങളുടെ അതിരുകളിലെ ശിവന്മാരാണ്; നടുവിൽ മഹേശ്വരന്മാരും രുദ്രന്മാരുമാണ്; താഴ്ന്ന സ്ഥാനത്തുള്ളവർ താഴെയാണു നിലനിൽക്കുന്നത്.