ശിവപുരാണമ്

ഭക്തർ ശിവനെ ആരാധിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ആദ്യം അവന്റെ രൂപസ്വഭാവത്തെ മനസ്സിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നു. ആ രൂപസ്വഭാവത്തിൽ ചെയ്യുന്ന എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും നേരിട്ട് ശിവനിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്. ലിംഗം പോലെയുള്ള പ്രതിമകളിലും, പ്രത്യേകിച്ച് പൂജയിലുമാണ് ശിവനെ ആ രൂപസ്വഭാവത്തിലൂടെ സമീപിക്കേണ്ടത്. പരമേശ്വരന്റെ കൃപയെപ്പോലെ, ആ രൂപസ്വഭാവത്തിൽ സ്ഥാപിതനായ ശിവനും സകല ജീവജാലങ്ങളെയും അനുഗ്രഹിക്കുന്നു. ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി സദാശിവനും മറ്റു ദേവതകളും പരമേശ്വരനായ ശിവനാൽ ആ രൂപസ്വഭാവത്തിൽ സ്ഥിരമായി സ്ഥാപിതരായിരിക്കുന്നു. ജിവന്മാരുടെ ഭോഗത്തിനും, പ്രത്യേകിച്ച് മോക്ഷത്തിനും, ശിവന്റെ ഈ രൂപസ്വഭാവത്തോടുള്ള ബന്ധം സത്യങ്ങളിലും അസത്യങ്ങളിലും നിലനിൽക്കുന്നു. ഭോഗം എന്നത് കർമ്മഫലമായ സുഖദുഃഖങ്ങളാണ്, എന്നാൽ ശിവനിൽ കർമ്മമില്ല; അതിനാൽ ഭോഗം അവനിൽ ഉണ്ടാകാനാവില്ല. ശിവൻ എല്ലാം നൽകുന്നു, ഒന്നും മറയ്ക്കുന്നില്ല; മറയ്ക്കുന്നവർക്കു ദോഷം ഉണ്ടാകുമെങ്കിലും, ശിവനിൽ അത്തരം ദോഷം ഇല്ല. ബ്രഹ്മാദികൾക്ക് കാണുന്ന നിയന്ത്രണവും ശിവൻ ശ്രീകണ്ഠസ്വരൂപത്തിൽ ലോകക്ഷേമത്തിനായി ചെയ്യുന്നതാണ്. ഈ സൃഷ്ടിയിലെ അദ്ധിപത്യത്വം സംശയമില്ലാതെ ശ്രീകണ്ഠനിലേയ്ക്കാണ്. ദോഷമുള്ള ദേവന്മാരും മറ്റുള്ളവരും നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുമ്പോൾ പാപം ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അതുവഴി ജനങ്ങൾക്കു ദു:ഖത്തിൽനിന്നും മോചനം ലഭിക്കുന്നു. നിയന്ത്രണം സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ നിന്ദിക്കേണ്ടതല്ല; അതുകൊണ്ട് ശിക്ഷയർഹരെ ശിക്ഷിക്കുക രാജാക്കന്മാരിൽ പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ യജമാനനായോരു ദൈവം എല്ലാ പ്രവർത്തികളിലും പൂർണ്ണതയോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; അവൻ ലോകത്തിൽ അദ്ധിപത്യത്വം കാണിക്കാതിരുന്നാൽ, എങ്ങനെ അവൻ യജമാനനാകുമായിരുന്നു? ദൈവത്തിന്റെ ഇച്ഛയാണ് സൃഷ്ടിപ്രവർത്തി; സ്രഷ്ടാവിന്റെ ആജ്ഞയാണ് പരമമായത്. അവന്റെ വിധിയാണ്: "ഇത് ചെയ്യണം, ഇത് ചെയ്യരുത്" എന്നുള്ളത്. ആ വിധിയെ അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുക ധർമ്മത്തിന്റെ ലക്ഷണമാണ്; അതിന് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നത് അങ്ങനെ അല്ല. എന്നാൽ എല്ലാ പ്രവർത്തികളും അങ്ങനെ കാണാറില്ല. ധാർമ്മികമായതാണെങ്കിൽ അതിനെ സംരക്ഷിക്കണം; അല്ലെങ്കിൽ അകറ്റണം. ഉപദേശങ്ങൾ ഫലിക്കാത്തപോൾ ശിക്ഷയാണ് മാർഗം. ശിക്ഷയിലേയ്ക്കു കൊണ്ടുപോകുന്ന ഈ ശാസനം ഉപകാരത്തിനുള്ള ലക്ഷ്യത്തിൽ നിർവചിക്കപ്പെടുന്നു; അതിനോട് വിരുദ്ധമായത് ഹാനികരമാണ്. എപ്പോഴും ഉപകാരത്തിൽ സ്ഥാപിതരായവരാണ് ദൈവത്തിന്റെ ഉദാഹരണം. അതിനാൽ, ദുഷ്ടരെ മാത്രം നിയന്ത്രിക്കുന്ന ധാർമ്മികരെ എങ്ങനെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ കഴിയുമെന്നു ചോദിക്കാം. ലോകത്തിൽ അയോഗ്യമായി വിവേകമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്നവരെ കുറ്റപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്; ജനങ്ങളെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നതൊക്കെയാണ് അയോഗ്യം. ലോകത്തിലെ എല്ലാ നിയന്ത്രണവും വൈരാഗ്യത്തിൽ നിന്നല്ല; അച്ഛൻ മകനെ ശാസിക്കുകയും പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ അവനോടു വൈരം കാണിക്കുന്നില്ല. നിഷ്പക്ഷനാണെങ്കിലും, ആവശ്യമായപ്പോൾ മറ്റുള്ളവരെ നിയന്ത്രിക്കണം; എന്നാൽ അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ കുറേ കടുപ്പം വരാറുണ്ട്. അല്ലെങ്കിൽ, തെറ്റ് ചെയ്തവരോടു പോലും അയാൾ ദോഷം ചെയ്യാറില്ല; എന്നാൽ അവൻ അജ്ഞതയിൽ നിഷ്പക്ഷത പ്രയോഗിച്ചാൽ ദോഷം സംഭവിക്കും. അതിനാൽ, കരുണയില്ലാതെ ദു:ഖം നൽകുന്നത് എപ്പോഴും നിരോധിക്കപ്പെട്ടതാണെന്ന് ചിലർ പറയുന്നു; ചിലർ അങ്ങനെ അല്ലെന്നും പറയുന്നു. ഡോക്ടർ രോഗത്തിനുള്ള കാരണങ്ങൾ അറിയുമ്പോൾ ചികിത്സയിൽ രോഗിക്ക് ദു:ഖം നൽകുമ്പോഴും അതിൽ ക്രൂരതയില്ല; അതിന് കാരണമാകുന്നത് കാരുണ്യമാണ്. ദോഷം ചെയ്യുന്നവരോടു കരുണ കാണിക്കുന്നത് എല്ലായ്പ്പോഴും ധർമ്മമല്ല; അത്തരത്തിൽ തെറ്റായി കരുണ കാണിക്കുന്നവൻ നിർദയനായി മാറുന്നു. സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ശക്തിയുണ്ടായിട്ടും അവഗണിക്കുന്നത് ഇവിടെ പാപമാണ്; അവഗണിച്ചാൽ സംരക്ഷിക്കേണ്ടവൻ ഉടൻ അപകടത്തിലാവും. ഉറുമ്പ് കടിയാൻ വരുമ്പോൾ കാണുന്നവൻ സംരക്ഷിക്കാതെ വെറുതെ കുറ്റങ്ങൾ മാത്രം കണക്കാക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ പിന്നെയും നിർദയനാണ്. അതിനാൽ, കരുണ എല്ലായ്പ്പോഴും ധർമ്മമെന്നു അംഗീകരിക്കരുത്; ലക്ഷ്യഫലത്തിൽ എത്തുന്നതേ മാത്രമാണ് അംഗീകരിക്കേണ്ടത്. ശരീരധാരികളിൽ രാഗാദി ദോഷങ്ങൾ സത്യത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്നു; എന്നാൽ ശിവനിൽ അത്തരം ദോഷങ്ങൾ ഒരിക്കലും ഇല്ല, അതുപോലെ തന്നെയാണ് തീയിൽ ചെമ്പ് ഇടുമ്പോൾ കുറേ നേരം അതു വേർപെടുന്നതും. തീ ചെമ്പ് സ്പർശിച്ചാലും മലിനമാകില്ല; ചെമ്പ് മാത്രം അതു മലിനമാകുന്നു, തീയല്ല. അതുപോലെ, ശുദ്ധമായ ആത്മാവിനെ സ്പർശിച്ചാലും ശിവൻ ഒരിക്കലും മലിനനാകില്ല, മറിച്ച് അശുദ്ധമായ ആത്മാവാണ് ശിവനെ സ്പർശിച്ച് ശുദ്ധമാവുന്നത്. ഇരുമ്പ് തീയിൽ ഇടുമ്പോൾ ചൂട് തീയുടേതാണ്, ഇരുമ്പിന്റേത് അല്ല. ശരീരധാരികളിൽ അദ്ധിപത്യത്വം ദൈവത്തിനാണ്, വ്യക്തികൾക്ക് അല്ല; മരത്തിൽ തീ ഉയരുന്നില്ല, തീയാണു കത്തുന്നത്. ചാരമായ അവസ്ഥ മരത്തിനാണ്, തീയ്ക്കല്ല; അതുപോലെ, ഈ ലോകത്ത് മരമായാലും കല്ലായാലും മണ്ണായാലും, ശിവന്റെ സാന്നിധ്യത്താൽ മാത്രമാണ് ശിവത്വം ലഭിക്കുന്നത്. സൗഹൃദം പോലെയുള്ള ഗുണങ്ങൾ രണ്ടാമത്തേതാണ്, അതിനാൽ അവയുടെ പ്രവർത്തിയും വേറെയാണ്. ഈ ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവർക്ക് പുണ്യവും പാപവും ഉണ്ടാകാം; എന്നാൽ രണ്ടാമത്തേതോ അല്ലയോ, എല്ലാം ശിവൻ സ്വീകരിക്കുന്നു—ശിവന്റെ ഗുണങ്ങൾ പുണ്യത്തിനോ പാപത്തിനോ വേണ്ടിയല്ല. ജ്ഞാനികൾ 'കൃപ' എന്ന പദം രണ്ടാമത്തേതെന്നു പറയുന്നില്ല; ലോകബന്ധനത്തിൽനിന്ന് മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ഉപകാരവും, അതാണ് ശിവന്റെ ആജ്ഞയും, മംഗളവും. അവന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം ചെയ്യുന്നതേ ഉപകാരമാണ്; ആ ഉപകാരമാണ് കൃപ. എല്ലാവരെയും ഉപകാരത്തിലേർപ്പെടുത്തണം, കാരണം അവനാണ് സർവ്വകൃപയുടെ കാരണമായത്. 'സഹായം' എന്ന പദത്തിന്റെ അർത്ഥവും കൃപയാണെന്നു പറയുന്നു, കാരണം അതും ഉപകാരസ്വഭാവമുള്ളതാണ്; അതിനാൽ ശിവൻ സർവ്വോപകാരിയാണ്. ചേതനങ്ങളായും അചേതനങ്ങളായും എല്ലാം എപ്പോഴും ഉപകാരത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ സ്വഭാവത്തിലെ തടസ്സം മൂലം എല്ലാവർക്കും ഒരേപോലെ ഉപകാരമെത്തുന്നില്ല. സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങളാൽ താമരകൾ വിരിയിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, എല്ലാം ഒരുപോലെ വിരിയുന്നില്ല, ഓരോന്നും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവപ്രകാരം മാത്രം വിരിയുന്നു.