ശിവപുരാണമ്

പരമേശ്വരൻ, ലോകത്തിലെ എല്ലാ ജ്ഞാനങ്ങളും ആജ്ഞകളും നൽകുന്നവൻ, എപ്പോഴും സകലരോടും അനുകമ്പയുള്ളവനാണ്. അങ്ങനെ അനുകമ്പ നൽകുന്ന ശിവൻ മറ്റൊരാളിൽ ആശ്രയിച്ചാണ് ഒരു കാര്യം സ്വീകരിക്കേണ്ടതെന്നു പറയാൻ കഴിയുമോ? അനുകമ്പ എന്നത് ലഭിക്കാനുള്ളവന്റെ ആശ്രയത്വത്തിൽ നിന്നുള്ളതല്ല; അതിനാൽ തന്നെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അർത്ഥം ആശ്രയമില്ലായ്മയിലാണെന്ന് അറിയണം. എങ്കിൽ, അനുകമ്പ ലഭിക്കാൻ അർഹതയുള്ളവൻ മറ്റൊരാളിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അത് അങ്ങനെയാണ് എന്ന് മാത്രം സ്വീകരിക്കാം. എന്നാൽ, അനുകമ്പയില്ലാതെ ആർക്കും ഭോഗമോ മോക്ഷമോ ലഭിക്കില്ല. ശരീരധാരികളായവർക്കും ശിവന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അനുകമ്പ പിൻവലിക്കപ്പെടുന്നു; ഈ ലോകത്ത് ശംഭുവിന്റെ ജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് വേറിട്ടു നിലനിൽക്കുന്ന ഒന്നുമില്ല. നാം രൂപത്തിലൂടെ അരൂപത്തെ കാണുന്നു; ആ രൂപസ്വരൂപനായ ശിവനെയാണ് ശൈവരൂപം എന്നു പൊതുവായി വിളിക്കുന്നത്. എന്നാൽ, അത്യന്തം കാരണമായ അരൂപശിവനെ യാതൊരു വ്യക്തിയും നേരിട്ട് വ്യക്തമായ രൂപത്തിൽ കാണുന്നില്ല. അവന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാനും പ്രമാണങ്ങൾക്കു ലഭ്യമായിരിക്കാനുമാണ് ഈ രൂപനാമം നൽകുന്നത്; അതല്ലാതെ ഇവിടെ അവഗണനയോ ഇടനില സൂചനയോ ഇല്ല. നിജത്തിൽ, തനിക്കു തുല്യമായതിനെ മാത്രമേ നാം 'രൂപം' എന്നു വിളിക്കാനാവൂ; സ്വരൂപമായ ശിവന്റെ രൂപം അവന്റെ അതീതത്വത്തിന്റെ അടയാളമാണ്. വിചാരിച്ചാൽ, മരത്തിൽ തീ കൊളുത്തുന്നതിന് മുമ്പ് അതിൽ തീയെ കാണാനാവില്ലല്ലോ; അതുപോലെ, സ്വരൂപത്തിൽ ശിവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് അവിടെയില്ലെന്നതുപോലെയാണ് അവന്റെ അവസ്ഥ. 'തീ കൊണ്ടു വാ' എന്ന് പറഞ്ഞാൽ, കത്തുന്ന മരത്തിൽ നിന്നല്ലാതെ തീയെ കൊണ്ടുവരാനാവില്ല; അതുപോലെ തന്നെ, ശിവനെ സ്വരൂപത്തിലായാണ് ആരാധിക്കേണ്ടത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ആരാധനയുടെ ആരംഭത്തിൽ സ്വരൂപചിന്തനമാണ് നടത്തുന്നത്; സ്വരൂപത്തിൽ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം നേരെ ശിവനോടാണ് ചെയ്യുന്നത്. ലിംഗം മുതലായ പ്രതിമകളിലും, പ്രത്യേകിച്ച് ആരാധനയിലും, ആ സ്വരൂപാവസ്ഥയിലായാണ് നാം ശിവനെ സമീപിക്കേണ്ടത്. പരമേശ്വരൻ ആ സ്വരൂപത്തെ അനുകമ്പയോടെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ, ശിവൻ സ്വരൂപത്തിൽ നിലകൊണ്ടുകൊണ്ട് സകലജീവികളെയും അനുഗ്രഹിക്കുന്നു. ലോകക്ഷേമത്തിനായി സദാശിവൻ മുതലായവരെപ്പോലും പരമശിവൻ സ്വരൂപത്തിൽ നിലനിറുത്തുന്നു. ഭോഗത്തിനും പ്രത്യേകിച്ച് ആത്മാക്കളുടെ മോക്ഷത്തിനുമാണ് ശിവൻ സ്വരൂപത്തിൽ സത്യസത്യങ്ങളുമായി ബന്ധം പുലർത്തുന്നത്. ഭോഗം എന്നത് കർമ്മഫലമായ സുഖദുഃഖങ്ങളാണ്; എന്നാൽ ശിവനു കർമ്മമില്ലെങ്കിൽ, അവനു ഭോഗം എങ്ങനെയുണ്ടാകും? ശിവൻ എല്ലാം നൽകുന്നവനാണ്, ഒന്നും മറയ്ക്കുന്നവൻ അല്ല; മറയ്ക്കുന്നവർക്കാണ് ദോഷം വരുന്നത്, അതുപോലുള്ള ദോഷം ശിവനിൽ ഒരിക്കലും ഉണ്ടാവില്ല. ബ്രഹ്മാദിമാരിൽ കാണുന്ന നിയന്ത്രണങ്ങൾ പോലും, ശ്രീകണ്ഠരൂപത്തിലുള്ള ശിവൻ ലോകക്ഷേമത്തിനായാണ് നടത്തുന്നത്. ലോകാധിപത്യം നിർവിവാദമായി ശ്രീകണ്ഠനിലാണ്; ശ്രീകണ്ഠ എന്ന ലീലാരൂപത്തിൽ ശിവൻ വാഴുന്നു. ദോഷമുള്ളവരാണ് ദേവാദികൾ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നത്; അങ്ങനെ അവർ പാപത്തിൽ നിന്ന് ശുദ്ധരാകുന്നു, ജനങ്ങളും ദു:ഖത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരാകുന്നു. നിയന്ത്രണം സ്വഭാവത: തന്നെ ധിക്കരിക്കേണ്ടതല്ല; ശിക്ഷാരഹിതരെ ശിക്ഷിക്കുന്നത് രാജാക്കന്മാരിൽ പോലും പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്ന കാര്യമാണ്. യജമാനനായി ലോകത്തിലെ എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളെയും പൂർണ്ണമായി നിർവഹിക്കുന്നതിൽ നിന്നാണ് ശിവന്റെ യജമാനത്വം തെളിയുന്നത്; ലോകത്തിൽ യജമാനത്വം ഇല്ലെങ്കിൽ എങ്ങനെ യജമാനനാകാനാകും? യജമാനന്റെ ഇച്ഛയാണ് സൃഷ്ടിശക്തി; സ്രഷ്ടാവിന്റെ ആജ്ഞയാണ് പരമോന്നതം. അവന്റെ ആജ്ഞ: "ഇത് ചെയ്യണം, ഇത് ചെയ്യരുത്" എന്നതാണ് നിയമം. ആ നിയമം അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നതാണ് ധർമ്മം; അതിന് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിച്ചാൽ ധർമ്മമല്ല. എന്നിരുന്നാലും, എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും അങ്ങനെ കാണപ്പെടുന്നില്ല. ധാർമ്മികമായത് സംരക്ഷിക്കണം; അല്ലാത്തത് ഒഴിവാക്കണം. ഉപദേശം പരാജയപ്പെട്ടാൽ ശിക്ഷയാണ് മാർഗം. ശിക്ഷയിൽ അവസാനിക്കുന്ന ഈ ശാസനം ഉപകാര ലക്ഷ്യത്താൽ നിർവചിക്കപ്പെടുന്നു; അതിനോട് വിരുദ്ധമായതെല്ലാം ഹാനികരമായതാണ്. എപ്പോഴും ഉപകാരത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവരാണ് യജമാനന്റെ മാതൃക; അങ്ങനെ, ദുഷ്ടരെ മാത്രം നിയന്ത്രിക്കുന്ന ധാർമ്മികരെ കുറ്റപ്പെടുത്താനാവില്ല. ലോകത്തിൽ അയോഗ്യമായും വിവേകമില്ലാതെയും പ്രവർത്തിക്കുന്നവരെയാണ് കുറ്റപ്പെടുത്തേണ്ടത്; ജനങ്ങളെ അലട്ടുന്നതെല്ലാം അയോഗ്യമാണ്. ലോകത്തിലെ എല്ലാ നിയന്ത്രണവും വൈരാഗ്യത്തിൽ നിന്നല്ല; അച്ഛൻ മകനെ നിയന്ത്രിച്ച് പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ അവനോട് വൈരം പുലർത്തുന്നില്ലല്ലോ. നിഷ്പക്ഷനായവനും ആവശ്യമായപ്പോൾ മറ്റുള്ളവരെ നിയന്ത്രിക്കണം; എന്നാൽ അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ കുറച്ച് കഠിനത്വം വരാം. അല്ലാതെ, അവർ തെറ്റ് ചെയ്താലും മറ്റുള്ളവരെ ദോഷപ്പെടുത്തുന്നില്ല; എന്നാൽ അവിചാരത്തിൽനിന്ന് നിഷ്പക്ഷത പാലിച്ചാൽ ദോഷം സംഭവിക്കും. അതുകൊണ്ട്, കരുണയില്ലാതെ ദുഃഖം നൽകുന്നത് ചിലർ എപ്പോഴും നിരോധ്യമാണെന്ന് പറയുന്നു; മറ്റുചിലർ അതല്ലെന്ന് പറയുന്നു. ഒരു വൈദ്യൻ രോഗത്തിന്റെ കാരണമറിയാതെ രോഗിയെ ചികിത്സയിൽ ദുഃഖിപ്പിച്ചാൽ അതിൽ ക്രൂരതയില്ല; കാരുണ്യമാണ് അവനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. ദോഷകരനായവർക്കു കരുണ കാണിക്കുന്നത് സദാ ഗുണമല്ല; അത്തരത്തിൽ തെറ്റായ കാരുണ്യവാൻ അന്ധനായവനാകുന്നു. സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിവുള്ളവൻ അവഗണന കാണിച്ചാൽ അതും ദോഷമാണ്; അവഗണിച്ചാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടവൻ ഉടൻ അപകടത്തിലാവുന്നു. ഒരാൾ പാമ്പ് സമീപിക്കുന്നതറിഞ്ഞിട്ടും സംരക്ഷിക്കാതെ വെറുതെ ദോഷം മാത്രം കണക്കാക്കുകയാണെങ്കിൽ, ഫലത്തിൽ അവനും അന്ധനായവനാണ്. അതുകൊണ്ട്, കരുണ എപ്പോഴും ഗുണമാണെന്നു സമ്മതിക്കാനാവില്ല; ലക്ഷ്യം നേടുന്നതേ അംഗീകരിക്കൂ, മറ്റൊന്നും വേണ്ട. ശരീരമുളളവരിൽ കാമാദിദോഷങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നു സത്യമാണെങ്കിലും, അവ ശിവനിൽ ഒരിക്കലും ഇല്ല; അതുപോലെ തന്നെ, ചെമ്പ് തീയിൽ വെച്ചാലും കുറേ നേരം വേർപിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. തീ ചെമ്പുമായി സമ്പർക്കം പുലർത്തിയാലും അതിൽ ദോഷം വരില്ല; മലിനമായതുമായി സമ്പർക്കം പുലർത്തുമ്പോൾ ചെമ്പാണ് മലിനമാകുന്നത്, തീയല്ല. തീയുമായി സംയോജിച്ചാൽ മലിനമായതും ശുദ്ധമാവുന്നു; അതുപോലെ, ശുദ്ധനായ ആത്മാവുമായി ബന്ധപ്പെടുമ്പോൾ ശിവൻ ഒരിക്കലും മലിനനാവില്ല.