ശിവപുരാണമ്

അവളുടെ മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ ആറു വഴികൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു; ഈ ലോകം മുഴുവൻ, ആറ് വിധങ്ങളാൽ വിഭജിക്കപ്പെട്ടതും, ശബ്ദവും അർത്ഥവുമാണ് അതിന്റെ അടിസ്ഥാനം. ഈ സത്യത്തിന്റെ വിശാലതയെ പൂർണ്ണമായി വിശദീകരിക്കുകയാണ് ശാസ്ത്രങ്ങൾ. ശിവയും അവന്റെ ശക്തിയും ചേർന്നുള്ള അത്ഭുതകരവും ഗൂഢവുമായ പ്രവർത്തികൾ ദേവന്മാർക്കും ഗ്രഹിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളവയാണ്; ഈ കാര്യങ്ങൾ നമ്മുടെ മനസ്സിനെ ആശ്ചര്യത്തിലും ഭ്രമത്തിലും ആക്കി മാറ്റുന്നു. ശിവനും അവന്റെ ശക്തിയും തമ്മിലുള്ള ഐക്യത്തിൽ ഒരു ദോഷവും കാണപ്പെടുന്നില്ല; അവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ സാധാരണ അവസ്ഥകളും പ്രപഞ്ചത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നു. ബ്രഹ്മാവും മറ്റു ദേവന്മാരുമാണ് സൃഷ്ടി, സംഹാര, സംരക്ഷണങ്ങളുടെയും കാരണം; എങ്കിലും ഇവർക്കെല്ലാം ശിവന്റെ ഇച്ഛയ്ക്കാണ് വിധേയത്വം, അവൻ ആഗ്രഹിച്ചാൽ സംയമനവും അനുഗ്രഹവും വരുന്നു. എന്നാൽ ശിവൻ സ്വയം ആരുടേയും സംയമനത്തിനോ അനുഗ്രഹത്തിനോ അധിഷ്ഠാനമല്ല; അതിനാൽ തന്നെ അവന്റെ പരമാധിപത്യം പൂർണ്ണമായും സ്വതന്ത്രമാണ്—ഇത് നിർവിവാദമാണ്. അവന്റെ ഈ പരമാധിപത്യം പൂർണ്ണസ്വാതന്ത്ര്യമാണ്; അതാണ് അവന്റെ സ്വഭാവം, അതിന് ശരീരമെന്ന രൂപം ഉണ്ടാകാം. എങ്കിലും പൂർണ്ണസ്വതന്ത്രതയുള്ളവനു രൂപം ബാധകമല്ല, കാരണം രൂപം ഒരു കാരണം കൊണ്ടാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്; അതിനാൽ രൂപം സ്വതന്ത്രമായവനിൽ ഉണ്ടാകുന്നില്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ ഉത്ഭവം അസംബന്ധമാവും. പ്രത്യക്ഷമായും പരമാവസ്ഥയും അപരമാവസ്ഥയും എല്ലായിടത്തും പറയപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ഈ രണ്ടു അവസ്ഥകൾ ഒരുമിച്ചുണ്ടാകാൻ എങ്ങനെയാകും? പരമാത്മാവിന്റെ പരമസ്വഭാവം ഫലശൂന്യമാണ്; എന്നാൽ എങ്ങനെ ഈ സകലപ്രപഞ്ചവും ഉണ്ട്? കാരണം അതിന്റെ സ്വഭാവം മാറ്റമില്ലാത്തതാണ്. സ്വഭാവം വ്യത്യസ്തമാണെങ്കിൽ, ഈശ്വരൻ സ്വതന്ത്രനാണെങ്കിൽ, അവൻ തന്നെ നിത്യവും അനിത്യവുമായ ഭ്രമം തന്റെ ഇച്ഛയാൽ സൃഷ്ടിക്കാതിരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? എല്ലായിടത്തും പറയപ്പെടുന്നുണ്ട്—ഒരുവൻ ശരീരധാരി, പൂർണ്ണൻ; മറ്റൊരുവൻ ശിവൻ, ഫലശൂന്യൻ, ശിവൻ തന്നെ സ്ഥാപിച്ചവൻ. അപ്പോൾ ശരീരധാരിയായത് ശിവന്റെ രൂപം തന്നെയാകും; അതിനാൽ രൂപത്തിൽ ശരീരധാരിയും രൂപവും തമ്മിൽ ആശ്രയബന്ധം ഉറപ്പാണ്. അല്ലെങ്കിൽ, ആ രൂപം ഏതൊരു പരിഗണനയും ഇല്ലാതെ എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കപ്പെടും? അതിനാൽ, ആഗ്രഹിച്ച ഫലം നേടുന്നതിനാണ് രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നത്. സ്വയമീച്ഛയാൽ ശരീരധാരിത്വം സ്വാതന്ത്ര്യത്തോട് പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ല; കാരണം മനുഷ്യരുടെ ഇച്ഛ എന്നത് എപ്പോഴും പ്രവർത്തിയെ അനുസരിച്ചാണ് നടക്കുന്നത്. ബ്രഹ്മാവുമുതൽ ഭൂതഗണങ്ങൾ വരെ ശരീരം സ്വേച്ഛയാൽ സ്വീകരിക്കാനും ഉപേക്ഷിക്കാനും കഴിവുള്ളവരാണ്; എങ്കിലും അവർ പ്രവർത്തിയെ അതിക്രമിക്കുന്നുണ്ടോ? ശരീരം ഇച്ഛയാൽ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് മായയോടു സമാനമാണെന്ന് അവർ അറിയുന്നു; കാരണം ആണുത്വം പോലെയുള്ള ശക്തികളിൽ പ്രഭുത്വം എന്നത് അവരുടെ നിയന്ത്രണത്തിനപ്പുറം പോകുന്നില്ല. മഹർഷി ദധീചി യുദ്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, വിശ്വരൂപം സ്വീകരിച്ച വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടു; ദധീചി തന്നെ ആ രൂപം സ്വീകരിച്ചിരുന്നു. ശിവൻ, പരമാത്മാവ്, എല്ലാം അതിൽ ഉന്നതനായവൻ, അവനു ശരീരധാരിത്വം മറ്റുള്ള ജീവന്മാരോട് സാമ്യമാണെന്നപോലെയാണ് നമ്മൾക്കു തോന്നുന്നത്. ശിവനെ പരമകാരണമെന്നും സർവഹിതനായവനെന്നുമാണ് അവർ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്; എന്നാൽ എല്ലാവർക്കും അനുഗ്രഹം നല്കുന്നവൻ ദേവന്മാരെ എങ്ങനെ സംയമിപ്പിക്കുന്നു? ബ്രഹ്മാവ് ശിവനെ ‘മകൻ’ എന്ന് വിളിച്ചു നിന്ദിച്ചപ്പോൾ, ദൈവം വീണ്ടും വീണ്ടും ബ്രഹ്മാവിന്റെ അഞ്ചാമത്തെ തലവെട്ടി. നരസിംഹരൂപം സ്വീകരിച്ച വിഷ്ണുവിന്റെ ഹൃദയം ശരഭന്റെ ഉഗ്രരൂപം തന്റെയുണരുന്ന നഖങ്ങൾകൊണ്ടു കീറി, കാൽ കൊണ്ടു തറയിൽ ചവിട്ടി. ദക്ഷയാഗത്തിൽ ദേവീദേവന്മാരിൽ ആരും വീരഭദ്രനിൽ നിന്ന് ശിക്ഷ ഒഴിവാക്കിയില്ല. ത്രിപുരം, അതിലെ സ്ത്രീകളും ദാനവരും കുട്ടികളും, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ശിവന്റെ കണ്ണിലെ അഗ്നിക്കു ഇന്ധനമായി മാറി. കാമദേവൻ, ഭോഗാനന്ദത്തിന് കാരണം, ദേവതകൾ നിലവിളിച്ചപ്പോൾ ശിവന്റെ കണ്ണിലെ അഗ്നിക്കു ഹോമം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന പശുക്കൾ തങ്ങളുടെ തലയിൽ പാലൊഴുക്കുമ്പോൾ, ദൈവം കോപത്തോടെ നോക്കിയപ്പോൾ അവൾക്കു ചാരമായിത്തീർന്നു. ജലന്ധരൻ, വെള്ളം ചക്രമാക്കി വിഷ്ണുവിനെ ബന്ധിച്ച് നൂറു യോജന ദൂരേയ്ക്ക് എറിഞ്ഞു; പിന്നീട്, വെള്ളം ചേർത്ത്, അവൻ കുന്തംകൊണ്ടു കൊല്ലപ്പെട്ടു; വിഷ്ണു, തപസ്സിലൂടെ, ആ ചക്രം സ്വന്തമാക്കി. ദേവശത്രുക്കളുടെ ഹൃദയമില്ലാത്ത വംശം, അന്ധകന്റെ നെഞ്ചിൽ ശൂലമിടലിലൂടെ, മായൂരവാഹനൻപോലെ സംഹരിക്കപ്പെട്ടു. ശിവൻ തന്റെ കണ്ഠത്തിൽ നിന്ന് കാലമെന്ന കന്യകയെ സൃഷ്ടിച്ചു, ആ ബാലനും വീണു; ഗൗരിയുടെ ചർമ്മത്തിൽ പാർക്കുന്ന കൗശികിയെ സൃഷ്ടിച്ചു. ശുംബനും നിശുംബനും യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു; ഈ മഹത്തായ കഥ സ്കന്ദപുരാണത്തിൽ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇന്ദ്രനെ വെറുക്കുന്ന താരകാസുരനെ സംഹരിക്കാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ദൈവം മന്ദരപർവ്വതത്തിലെ പുരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ ദേവിയോടൊപ്പം ദീർഘകാലം ആനന്ദത്തിൽ ലീനനായ്, ആനന്ദത്തിൽ മുഴുകി, അവളെ ‘രസാ’ എന്ന് വിളിച്ചു; അവൾ പാതാളത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോയതുപോലെ. അവിടെയവളെ വഞ്ചിച്ച്, തന്റെ അതിവിശാലമായ വീര്യത്തെ മോചിപ്പിച്ചില്ല; clarified butter അഗ്നിയിൽ സമർപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ആ വീര്യം അമൃതംപോലെ ശുദ്ധമായി പുറത്തുവിട്ടു. അത് ഗംഗയിലും മറ്റു നദികളിലുമാണ് നിക്ഷേപിച്ചത്, ഒരു ഭാഗം അഗ്നിയുടെ സഹായത്താലും; പിന്നീട് അൽപ്പം അൽപ്പമായി വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്ന് ശേഖരിച്ചു. സ്വാഹാ, കൃതികാനക്ഷത്രങ്ങളുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ച് ഭർത്താവിനൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു; സ്വർണവതിയായ്, അത് എവിടെയോ മേരുപർവ്വതത്തിലെ മുല്ലക്കാടിൽ നിക്ഷേപിച്ചു. കാലക്രമേണ, അവന്റെ തേജസ്സുകൊണ്ട് പത്ത് ദിക്കുകളെയും പ്രകാശിപ്പിച്ച്, എല്ലാ പർവ്വതങ്ങളെയും മേരുവിന്റെ കാന്തിയാൽ സ്വർണവതികളാക്കി. ഒടുവിൽ, ദീർഘകാലത്തിനു ശേഷം, ആ ഊർജ്ജത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ബാലൻ അവിടെ ജനിച്ചു; സുന്ദരമായ അവയവങ്ങളുള്ള, ബാലന്മാരിൽ ഉത്തമനായവൻ. അവന്റെ ആകർഷകമായ ബാലരൂപം ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ലോകങ്ങളൊക്കെയും കണ്ടപ്പോൾ അതിശയത്തിലും ഭ്രമത്തിലും ആകി. ദൈവം തന്നെ, തന്റെ മകനേ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ദേവിയോടൊപ്പം അവനെ കയ്യിൽ എടുത്തു; അപ്പോൾ ആ ബാലന്റെ മുഖം ഒരു മധുരമായ പുഞ്ചിരിയാൽ പ്രകാശിച്ചു.