ശിവപുരാണമ്

ശുദ്ധീകരണഫലത്തെ നേടുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നവൻ, അതിന് യഥാർത്ഥത്തിൽ അർഹനായില്ലെങ്കിൽ, അവന്റെ പരിശ്രമം വൃഥയാകുന്നു; അവൻ ഭ്രമത്തിലായിത്തീർന്നു, അവസാനം നരകത്തിൽ എത്തും. ശക്തിയുടെ അവതരണം ഇല്ലാതെ, തത്ത്വങ്ങളെ അവരുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തിൽ അറിഞ്ഞെടുക്കാനും അവയുടെ വ്യാപനവും വർദ്ധനവും മനസ്സിലാക്കാനും കഴിയില്ല. പരമശക്തി — സകലശക്തികളുടെ രാജ്ഞി — ചൈതന്യസ്വരൂപിണിയാണ്; ഹൃദയത്തിന്റെ ഇശ്വരിയും കാരണവും ആയ അവൾ മുഖാന്തിരം ശിവൻ സകലതിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ ശക്തി ആത്മാവും അല്ല, മായയും അല്ല, ആലോചിച്ചാൽ അതിന്റെ ഭേദം പോലും അല്ല; ഇത് ബന്ധമോ മോക്ഷമോ അല്ലെങ്കിലും, ബന്ധവും മോക്ഷവും ഉണ്ടാക്കുന്നതും അതാണ്. അവൾ എല്ലാ ഐശ്വര്യത്തിലും പരമപദത്തിലെത്തിയിരിക്കുന്നു; ശിവന്റെ സഹചാരിണിയായ അവൾ ശിവസ്വരൂപമായിട്ടാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്, എന്നാലും വിവിധ അവസ്ഥകളാൽ വ്യത്യസ്തയുമാണ്. അവളാൽ മാത്രമാണ് ശിവനെ ഗ്രഹിക്കുവാൻ കഴിയുന്നത്; അവളും ശിവനും പരസ്പരം ഒരുമിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു. അവരുടെ പരമയുക്തിയിൽ നിന്നാണ് ലോകം, അവരിൽ നിന്നുള്ള ഫലമായി, ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. ശിവൻ കര്‍ത്താവാണ്, ശക്തി കാരണമാണ് — ഇവരുടെ വ്യത്യാസം ഇങ്ങനെ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു; എന്നിരുന്നാലും, ശിവൻ തന്നെയാണ് ഇരട്ടരൂപത്തിൽ ഇവരിരുവരും. ചിലർ ഇവരുടെ വ്യത്യാസം സ്ത്രീയും പുരുഷനും എന്നിങ്ങനെ പറയുന്നു; മറ്റു ചിലർ ശിവനിൽ ശക്തി സ്വാഭാവികമായി ഉള്ളതാണെന്ന് വാദിക്കുന്നു. സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെ അവൾ ചൈതന്യസ്വരൂപമാണെങ്കിലും വ്യത്യസ്തയുമാണ് — ഇതാണ് നിശ്ചയം; അതുകൊണ്ടാണ് ശിവൻ പരമകാരണമെന്നും അവന്റെ ആജ്ഞയാണ് പരമാധിപത്യമെന്നും പറയുന്നത്. അവളാൽ പ്രേരിതമായാണ് ശൈവപ്രധാനസ്വഭാവം, അക്ഷയം, മഹാമായയാകുന്നത്; അതേ, മായയും ത്രിഗുണസ്വഭാവമുള്ള പ്രകൃതിയും അതിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. മൂന്നുതരത്തിലുള്ള ഫലങ്ങൾകൊണ്ട് അവൾ ആറുതരത്തിലുള്ള മാർഗങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; ആറ് തരത്തിലുള്ള ലോകം, വാക്കും അർത്ഥവും ചേർന്ന്, അവളാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു. ഇതിന്റെ വിശാലതയെ ശാസ്ത്രങ്ങൾ വിശദമായി വിശദീകരിക്കുന്നു. ശിവനും ശക്തിയും ചെയ്യുന്ന അത്ഭുതകരമായ, ഗൂഢമായ പ്രവർത്തികൾ ദേവന്മാർക്കും ഗ്രഹിക്കാൻ പ്രയാസമാണ്; അതിനാൽ തന്നെ മനുഷ്യമനസ്സ് ആശ്ചര്യത്തിലും ഭ്രമത്തിലും ആകുന്നു. ശിവനും അവന്റെ ശക്തിയും തമ്മിലുള്ള ഐക്യത്തിൽ യാതൊരു ദോഷവുമില്ല; അവരുടെ പ്രവർത്തികളിലൂടെ സാധാരണ അവസ്ഥകളും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ലോക സൃഷ്ടി, നിലനിൽപ്പ്, ലയങ്ങളുടെ കാരണമായ ബ്രഹ്മാദികൾ പോലും ശിവന്റെ ഇഷ്ടാനുസരണത്തിലും നിയന്ത്രണത്തിലും ആകുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ശിവൻ മറ്റാരുടെയും നിയന്ത്രണത്തിനോ കൃപയ്ക്കോ വിധേയനല്ല; അതിനാൽ അവന്റെ പരമാധിപത്യം പൂർണ്ണമായും സ്വതന്ത്രമാണ് — ഇതു നിർണിതമാണ്. ഈ പരമാധിപത്യം സ്വാതന്ത്ര്യത്താൽ ചിഹ്നിതമാണ്; അതു തന്നെ അവന്റെ സ്വഭാവം, അതിന് ദേഹം ആവാസമാകാം. എന്നാൽ, പൂർണ്ണമായ സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ളവനു രൂപം ബാധകമല്ല, കാരണം രൂപം ഒരു പ്രധാന കാരണത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്; രൂപം ഫലമായതിനാൽ, അതിന് കാരണമില്ലാതെ നിലനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല. എവിടെയും പരമാവസ്ഥയും അപരാവസ്ഥയും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ, പരവും അപരവും എങ്ങനെ ഒരാളിൽ ഒന്നിച്ച് വരും? പരമാത്മാവിന്റെ പരമസ്വഭാവം ഫലരഹിതമാണ്; അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ, സകലപ്രപഞ്ചവും എങ്ങനെ ഉത്ഭവിച്ചു? കാരണം അതിന്റെ സ്വഭാവം മാറ്റമില്ലാത്തതാണ്. സ്വഭാവം വിപരീതമായിരിക്കുമ്പോഴും, ഭഗവാൻ സ്വതന്ത്രനാണെങ്കിൽ, അവൻ തന്നെ നിത്യവും അനിത്യവും തമ്മിലുള്ള ഭ്രമം സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം സൃഷ്ടിക്കാത്തതെന്ത്? എവിടെയും ഒരുവൻ ശരീരധാരി, പൂർണ്ണൻ എന്ന് പറയുന്നു; മറ്റൊരുവൻ ശിവൻ, ഫലരഹിതൻ, ശിവൻ തന്നെ സ്ഥാപിച്ചവൻ. അപ്പോൾ, ആ ശരീരധാരിയായത് ശിവന്റെ രൂപമാകുന്നു; അതിനാൽ, ശരീരധാരിയും രൂപവും തമ്മിലുള്ള ആശ്രിതത്വം ഉറപ്പാണ്. ഇല്ലെങ്കിൽ, യാതൊരു പരിഗണനയുമില്ലാതെ രൂപം സ്വീകരിക്കാൻ എങ്ങിനെയാണ് കഴിയുക? അതുകൊണ്ട്, രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നത് ആഗ്രഹിച്ച ഫലത്തിനായി തന്നെയാണ്. സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം ശരീരം സ്വീകരിക്കുന്നത് സ്വാതന്ത്ര്യത്തോട് യോജിക്കുന്നില്ല; കാരണം, മനുഷ്യരുടെ ഇച്ഛകൾ എപ്പോഴും പ്രവൃത്തിയെ അനുസരിച്ചാണ് നടക്കുന്നത്. ബ്രഹ്മാദികൾ മുതൽ ഭൂതങ്ങൾ വരെ, അവര്ക്ക് ഇഷ്ടപ്രകാരം ശരീരം സ്വീകരിക്കാനും ഉപേക്ഷിക്കാനും കഴിയും; പക്ഷേ, അവർ പ്രവർത്തനത്തെ അതിജീവിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ശരീരം ഇച്ഛപ്രകാരം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് മായപോലെയാണെന്ന് അവർ അറിയുന്നു; കാരണം, അനിമാദി ശക്തികളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിൽ അവർക്കു പരമാധികാരമില്ല. വിഷ്ണു പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ചതിനെ മഹർഷി ദധിചി യുദ്ധത്തിൽ തന്നെ ആ രൂപം സ്വീകരിച്ച് കണ്ടു. ശിവൻ, പരമാത്മാവ്, എല്ലാവരിലും ഉന്നതനായവൻ, അവനു പോലും ശരീരധാരണം മറ്റുള്ള ആത്മാക്കളോടുള്ള സാമ്യമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ചിലർ ശിവനെ പരമകാരണവും സർവ്വഹിതക്കാരനും എന്ന് പറയുന്നു; എന്നാൽ, എല്ലാവർക്കും അനുഗ്രഹം നൽകുന്നവൻ ദേവന്മാരെ എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു? ശിവൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ അഞ്ചാമത്തെ തല വീണ്ടും വീണ്ടും വെട്ടി അകറ്റി; കാരണം ബ്രഹ്മാവ് അവനോടു 'മകൻ' എന്ന് വിളിച്ച് അധിക്ഷേപം നടത്തിയിരുന്നു. വിഷ്ണു നരസിംഹരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടപ്പോൾ, ശരഭസ്വരൂപിയായ ശിവൻ തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള പഞ്ചങ്ങളാൽ വിഷ്ണുവിന്റെ ഹൃദയം പിളർത്തി, കാൽകൊണ്ട് അവനെ ചവിട്ടി കീറിക്കളഞ്ഞു. ദക്ഷയാഗത്തിൽ ദേവതകളും ദേവന്മാരും വീരഭദ്രന്റെ ശിക്ഷയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ആരും കഴിഞ്ഞില്ല. ത്രിപുരം, അതിലെ സ്ത്രീകൾ, ദാനവന്മാർ, ബാലന്മാർ — എല്ലാം ശിവന്റെ കണ്ണിലെ അഗ്നിക്ക് ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ഇന്ധനമായി തീർന്നു. കാമദേവൻ, സകലഭൂതങ്ങളിലെയും ആനന്ദത്തിന്റെ കാരണമായവൻ, ശിവന്റെ കണ്ണിലെ അഗ്നിയിൽ ഹോമിക്കപ്പെട്ടു; ദേവതകൾ ആഹ്വാനം ചെയ്തു. ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന ചില പശുക്കൾ തലയിൽ പാൽ ഒഴുക്കുമ്പോൾ, ദൈവം കോപത്തോടെ നോക്കിയപ്പോൾ അവയെ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ചിതലാക്കി. ജലന്ധരൻ എന്ന അസുരൻ വെള്ളം ചക്രമാക്കി വിഷ്ണുവിനെ ബന്ധിച്ച് നൂറ് യോജന ദൂരത്തേക്ക് എറിയപ്പെട്ടു; പിന്നീട്, വെള്ളം കൂട്ടിച്ചേർത്ത് അവൻ ശൂലത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു; വിഷ്ണു, സദാ ശക്തിയുള്ളവൻ, തപസ്സിലൂടെ ആ ചക്രം നേടി. ദേവതകളുടെ ശത്രുക്കളുടെ ഹൃദയരഹിതമായ കുലം, കൊല്ലാനാഗ്രഹിച്ച്, അന്ധകന്റെ നെഞ്ചിൽ ശൂലം കൊണ്ട് തുളച്ചു വീഴ്ത്തപ്പെട്ടു, മായൂരിയുടെ നാഥനെ പോലെ. ശിവൻ തന്റെ തന്നെ കണ്ഠത്തിൽ നിന്ന് കാളയെ — മരണത്തിന്റെ ദേവിയെ — സൃഷ്ടിച്ചപ്പോൾ, ബാലനും താഴെ വീണു; പിന്നെ ഗൗരിയുടെ ത്വക്കിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച കൗശികിയെ ജനിപ്പിച്ചു.