ശിവപുരാണമ്

ശിവശക്തിസംയുക്തമായ ആ മഹത്തായ തത്ത്വത്തെക്കുറിച്ച് ദൈവം പ്രസ്താവിച്ച അർത്ഥം ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചാൽ, ആഗ്നി-സോമസ്വഭാവമുള്ള ഈ സർവ്വവിശ്വത്തിന്റെ രഹസ്യം മനസ്സിലാക്കാം. അഗ്നിയും സോമവും എന്നിങ്ങനെയാണ് ഈ ലോകം സമ്പൂർണ്ണമായി നിലകൊള്ളുന്നത്. ശരീരമാകെ ആ അശ്ാം യോജനപദ്ധതിയിൽ ശക്തിയുടെ അമൃതവർഷയാൽ സ്നാനമാടുമ്പോൾ, പ്രകൃതിയുടെ അധികാരം അകറ്റപ്പെടുന്നു. ഈ വിധത്തിൽ എപ്പോഴും അമൃതത്തിൽ സ്നാനമാടുന്നവൻ മരണത്തെ ജയിക്കുന്നു; ശിവനും ശക്തിയും നൽകുന്ന അമൃതം സ്പർശിച്ചാൽ, മരണത്തിന് എങ്ങിനെയാണ് ഇടം? ഈ രഹസ്യമായ ദഹനവും സ്നാനവും ആരറിയുന്നുവോ, അഗ്നി-സോമസ്ഥിതിയെ ഉപേക്ഷിച്ച്, അവൻ വീണ്ടും ജനിക്കുകയില്ല. ശിവാഗ്നിയിൽ ശരീരം ദഹിപ്പിച്ചു, ശക്തിയുടെ അമൃതത്തിൽ യോഗമാർഗ്ഗത്തിൽ സ്നാനമാടുന്നവൻ അമരത്വത്തിന് യോഗ്യനാകുന്നു. ഇനി ഈ ലോകത്തിലെ വാക്കിന്റെയും അർത്ഥത്തിന്റെയും സാരവും, ആറുവിധ പഥങ്ങളുടെയും ജ്ഞാനവും എങ്ങിനെയാണ് സ്ഥാപിതമായതെന്ന് ദൈവം സംക്ഷിപ്തമായി വിശദീകരിക്കുന്നു. ശബ്ദം കൂടാതെ യാതൊരു വസ്തുവും ഇല്ല; അർത്ഥം കൂടാതെ യാതൊരു ശബ്ദവും ഇല്ല. അതുകൊണ്ട് യഥാസമയം, ഓരോ ശബ്ദവും എല്ലാ അർത്ഥങ്ങളെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ ഈ പരിവർത്തനം ഇരട്ടത്വമാണ്—ശബ്ദവും അർത്ഥവും. ഇതാണ് ശിവനും ശക്തിയും എന്ന പരമാത്മാക്കളുടെയും ആദിരൂപം. ശബ്ദസ്വഭാവമുള്ള ആ ശക്തി മൂന്നു വിധം എന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു: സ്ഥൂലം, സൂക്ഷ്മം, പരമം. കേൾവിയിലൂടെ അനുഭവപ്പെടുന്നതാണു സ്ഥൂലം. ചിന്തയാൽ രൂപംകൊള്ളുന്നതാണ് സൂക്ഷ്മം; ചിന്തരഹിതമായതാണു പരമം. ഈ പരമശക്തി ശിവതത്ത്വത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു. ജ്ഞാനശക്തിയുമായി യോജിച്ച്, ഇച്ഛാശക്തിയാൽ ശക്തിപ്പെടുത്തപ്പെട്ട്, എല്ലാ ശക്തികളുടെ സമാഹാരമായതുകൊണ്ട് അതാണ് ശക്തിതത്ത്വം എന്നു അറിയപ്പെടുന്നത്. സൃഷ്ടികളിലെ മൂലസ്വഭാവമായി അവൾ കുണ്ടലിനി, മായ, പരമശുദ്ധമാർഗ്ഗം എന്നിങ്ങനെയും വിളിക്കപ്പെടുന്നു. വിഭജ്യസ്വഭാവമുള്ള അവൾ ആറുവിധ പഥങ്ങളായി വികസിക്കുന്നു; അവയിൽ മൂന്നു ശബ്ദത്തിന്റെയും മൂന്നു അർത്ഥത്തിന്റെയും പഥങ്ങളാണ്. എല്ലാ ജനങ്ങൾക്കും അവരുടെ ശുദ്ധിയനുസരിച്ച്, ഈ തത്ത്വങ്ങളുടെ വിഭജനത്തിൽ നിന്ന് ലയത്തിന്നോ ഭോഗത്തിനോ അധികാരം ലഭിക്കുന്നു. കലയുകളിലൂടെ ഈ തത്ത്വങ്ങൾ പരിപൂർണ്ണമായി വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു—പരമപ്രകൃതിയുടെ ആരംഭത്തിൽ അവയുടെ അഞ്ചുവിധ പരിവർത്തനത്തിലൂടെ. നിവൃത്തി മുതലായ കലയുകൾ മതിയാകുന്നതാണ്; മന്ത്ര, പദ, വർണ പഥങ്ങൾ അങ്ങനെ തന്നെ പേരിലറിയപ്പെടുന്നു. ഭൂവന, തത്ത്വ, കലാ പഥങ്ങൾ അർത്ഥാനുസൃതമായി ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇവയിൽ പരസ്പരവ്യാപനവും അവ്യാപനവും വിശദീകരിക്കപ്പെടുന്നു. മന്ത്രങ്ങൾ എല്ലാപദങ്ങളാലും വ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു, കാരണം വാക്യങ്ങൾ പദങ്ങളിൽ നിന്ന് രൂപപ്പെടുന്നു; പദങ്ങൾ അക്ഷരങ്ങളിൽ നിന്ന്, അക്ഷരങ്ങളുടെ കൂട്ടമാണ് പദം എന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു. അക്ഷരങ്ങൾ ഭൂവനങ്ങളിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു, അവ അവയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട്; ഭൂവനങ്ങൾ തത്ത്വങ്ങളുടെ സംഘങ്ങളാൽ, അവയുടെ ഉദ്ഭവവും വികാസവും മൂലം വ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു. കാരണതത്ത്വങ്ങൾ പലവിധത്തിലും ഇവയെ വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു, അവയിൽ നിന്നാണ് അവ സ്ഥാപിതമായത്; ചില ഭൂവനങ്ങൾ ഉൾഭാഗത്തുനിന്നും ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. മറ്റു ഭൂവനങ്ങൾ പുരാണങ്ങളിൽ അറിയപ്പെടുന്നതാണെങ്കിലും, ശിവാഗമത്തിൽ അവ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്; ചില തത്ത്വങ്ങൾ സംഖ്യയിലും യോഗയിലും സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നു. ശിവശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പ്രസിദ്ധമായ മറ്റു തത്ത്വങ്ങളും സമഗ്രമായി ഉൾക്കൊള്ളേണ്ടതാണ്; കലയുകളിലൂടെ ഈ തത്ത്വങ്ങൾ യഥാവസ്ഥയിൽ വ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു. പരമപ്രകൃതിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, അഞ്ചുവിധ പരിവർത്തനത്തിലൂടെ, നിവൃത്തി മുതലായ കലയുകൾ അഞ്ചിനെയും ക്രമത്തിൽ വ്യാപിക്കുന്നു. വ്യാപനത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ, പരമശക്തി ആറുപഥങ്ങളിൽ വിഭജിക്കപ്പെടുന്നില്ല; കാരണം പരമസ്വഭാവത്തിന്റെ സത്ത ശിവതത്ത്വത്തിൽ നിന്ന് സ്ഥാപിതമാണ്. ശക്തിമുതലായുള്ള ഭൂമിവരെയുള്ള എല്ലാം ശിവതത്ത്വത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചിരിക്കുന്നത്, മണ്ണും മറ്റും മണ്ണിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചതുപോലെ അവയൊക്കെയും ആ ഏകതത്ത്വത്തിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ പരമശിവപദം, ആറുപഥങ്ങളാൽ പ്രാപിക്കപ്പെടേണ്ടതും, വ്യാപകവും അവ്യാപകവുമായ ശക്തിയാൽ, അഞ്ചു തത്ത്വങ്ങളുടെ ശുദ്ധീകരണത്തിലൂടെ വ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു. നിവൃത്തി മുതൽ രുദ്രവരെ, അണ്ഡത്തിന്റെ ശുദ്ധീകരണം സ്ഥിതികല്യാണത്താൽ നിവൃത്തിയാകുന്നു; അതിനുമുകളിൽ, അവ്യക്തഭൂമിവരെയുള്ളത് പ്രതിഷ്ഠയാൽ; അതിനുമുകളിൽ, മധ്യഭാഗം വിശ്വേശ്വരവരെ വിദ്യയാൽ; അതിനുമുകളിൽ, മധ്യാന്ത്യത്തിൽ ശാന്തി, ശാന്ത്യതീതയാൽ വിശുദ്ധി എന്നിങ്ങനെയാണ്. പരമാകാശം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്, പരമസ്വഭാവത്തിൽ യോജിച്ചുകൊണ്ടാണ്; ഈ അഞ്ചു തത്ത്വങ്ങളാൽ സർവ്വവിശ്വം വ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവിടെ, ഈ സകലവും സാദ്ധകർ കാണേണ്ടതാണ്; പഥങ്ങളുടെ വ്യാപനം അറിയാതെ ശുദ്ധീകരണം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നവൻ, അവൻ ഭ്രമിതനാകുന്നു, ഫലം ലഭിക്കാതെ, ശ്രമം നരകത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. ശക്തിയുടെ അവതരണം കൂടാതെ, തത്ത്വങ്ങളെ യഥാർത്ഥരൂപത്തിൽ അറിയാനാവില്ല; അവയുടെ വ്യാപനവും വർദ്ധനവും മനസ്സിലാക്കാനാവില്ല. പരമശക്തി, ശക്തികളുടെ രാജ്ഞി, ചൈതന്യസ്വഭാവമുള്ള ഹൃദയാധിപതി; അവളാൽ, കാരണമായ അവളാൽ, ശിവൻ എല്ലാം വ്യാപിക്കുന്നു. ഇത് ആത്മാവും അല്ല, മായയും അല്ല, ആലോചിച്ചാൽ യാതൊരു പരിണാമവും അല്ല; ഇതു ബന്ധനമോ മോക്ഷമോ അല്ല, എങ്കിലും ബന്ധനവും മോക്ഷവും ഇതു സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അവൾ സർവ്വാധിപത്യത്തിന്റെ പരമശിഖരത്തിലെത്തുന്നു, ശിവന്റെ സഹചാരിണിയായി, അവന്റെ സ്വഭാവം പങ്കുവെച്ച്, വിവിധാവസ്ഥകളാൽ വ്യത്യസ്തയാകുന്നു. അവൻ അവളാൽ മാത്രമാണ് പിടിച്ചിടപ്പെടുന്നത്, അവളും എപ്പോഴും അവനാൽ പിടിച്ചിടപ്പെടുന്നു; അവരിൽ നിന്നു ജനിക്കുന്ന സന്തതിയാണ് ഈ ലോകം, അവരുടെ പരമയോജനത്തിൽ നിന്നുള്ള ഫലം. അവൻ കര്‍ത്താവാണ്, അവൾ കാരണമാണ്—ഇവരുടെ വ്യത്യാസം അങ്ങനെ സ്ഥാപിതമാണ്; എന്നാൽ ശിവൻ തന്നെ, ദ്വൈതരൂപത്തിൽ, ഇരുവരായും നിലകൊള്ളുന്നു. ചിലർ ഇവരുടെ വ്യത്യാസം സ്ത്രീ-പുരുഷസ്വഭാവമായാണ് കാണുന്നത്; മറ്റുള്ളവർ, പരമശക്തി ശിവനിൽ സ്വാഭാവികമാണെന്ന് പറയുന്നു. സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെ അവൾ ചൈതന്യസ്വഭാവമുള്ളവളാണ്, എങ്കിലും വ്യത്യസ്തയാണ്—ഇങ്ങനെ തീരുമാനിക്കപ്പെടുന്നു; അതുകൊണ്ട് ശിവൻ പരമകാരണമാണ്, അവന്റെ ആജ്ഞയാണ് പരമാധിപത്യം. അവളാൽ മാത്രം പ്രേരിതമായി, ശൈവപ്രധാനപ്രകൃതി, അക്ഷയമായത്, മഹാമായയാകുന്നു; മായ തന്നെ, പ്രക്രിതിയായ മൂന്നു രൂപങ്ങൾക്കു കാരണമാകുന്നു.