ശിവപുരാണമ്

ദേവിയുടെയുടെ മധുരവും സ്നേഹപൂർവവുമായ, മംഗളകരമായ വാക്കുകൾ കേട്ട ദൈവം അതീവ സംതൃപ്തനായി, അതേ സമയത്ത് അവന്റെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷനായി. അപ്പോൾ ഗണേശൻ ഒരു ഗാർഡിന്റെ രൂപത്തിൽ, സ്വർണ്ണ ദണ്ഡം കൈയിൽ പിടിച്ച്, രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഒരു വസ്ത്രം ധരിച്ച്, പാമ്പിനെപ്പോലെ കാണുന്ന ഒരു കത്തിയും കൈവശം വച്ച് അവിടെ നിലകൊണ്ടിരുന്നു. സോമൻ എന്ന മഹാദേവനും നന്ദിയും അവനിൽ സന്തോഷം പ്രാപിച്ചതിനാൽ, അവൻ ‘സോമനന്ദി’ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. ഇങ്ങനെ ദേവിയെ സന്തോഷിപ്പിച്ചശേഷം, ചന്ദ്രക്കലധാരിയായ ഭഗവാൻ അവനെ ദിവ്യരത്നാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചു. തുടർന്ന് ഹരൻ, ചന്ദ്രക്കലധാരിയായ ആ മഹേശ്വരൻ, പരമാദരത്തോടെ, സർവ്വലോകത്തെയും ആകർഷിക്കുന്ന പർവ്വതകുമാരി ഗൗരിയെ ഒരു സുഖാസനത്തിൽ ഇരുത്തി, അത്യുഗ്രഭൂഷണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചു. ദേവിയെ ഭഗവാൻ ആദരിക്കുമ്പോൾ ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിച്ചു: “ഈ വിശ്വം അഗ്നിയും സോമവും, വാക്കും അർത്ഥവും എന്നിങ്ങനെയാണ്. ഭരണാധികാരം ആജ്ഞയിലാണു മാത്രം; ആ ആജ്ഞ തന്നെയാണ് നീ.” ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥതയും ക്രമവും ഞങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അഗ്നിയെ രൗദ്രി എന്നുവിളിക്കുന്നു, അതായത് ഉഗ്രവും തീപോലെയും ഉള്ള രൂപം; സോമൻ ശക്തിയാണ്, അമരനും ശാന്തതയുള്ള രൂപവുമാണ്. അമരത്വം അടിസ്ഥാനമാണ്; അതാണ് പ്രകാശം, ജ്ഞാനം, കല എന്നിവയുടെ സ്വരൂപം. സുഖ്ഷ്മത്വമുള്ള എല്ലാ ഘടകങ്ങളിലും ഈ രണ്ടും—സാരം (രസം) ഉം ഊർജ്ജവും—വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഊർജ്ജത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം ഇരട്ടമാണ്: ഒന്നുകിൽ സൂര്യൻപോലെയുള്ള തീയുടെ സ്വഭാവം; അതുപോലെ സാരത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം ചന്ദ്രൻപോലെയുള്ള ജലസ്വഭാവം. ഊർജ്ജം മിന്നലും അതുപോലുള്ളവയുമാണ്; സാരം മാധുര്യവും അതുപോലുള്ളതുമാണ്. ഈ വിഭജനങ്ങളാൽ ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും എല്ലാം നിലനിൽക്കുന്നു. അഗ്നിയിൽ നിന്നാണ് അമരത്വം ഉണ്ടാകുന്നത്; അമരത്വംകൊണ്ടാണ് അഗ്നി ശക്തിയുള്ളത്. അങ്ങനെ അഗ്നി-സോമ തത്ത്വം ലോകത്തിന് ഉപകാരമാണ്. വിളവുകളുടെ സമൃദ്ധി ഹോമങ്ങളിൽ നിന്നാണ്; മഴ വിളവുകൾ വളരാൻ വേണ്ടിയാണ്. ഹോമം മഴയ്ക്കായി; അങ്ങനെ ലോകം അഗ്നിയും സോമവും കൊണ്ടാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. അഗ്നി ചന്ദ്രാമൃതം ഉള്ളിടത്തോളം ഉയരുന്നു; അഗ്നിയുടെ സ്ഥാനത്തോളം ചന്ദ്രാമൃതം താഴേക്ക് ഒഴുകുന്നു. അതിനാൽ, കാലത്തിന്റെ അഗ്നി താഴെ, ശക്തി മുകളിൽ; മുകളിൽ ദഹനവും താഴെ പ്രളയവും നിലനിൽക്കുന്നത്രേ. ഈ മുകളിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന കാലാഗ്നി ശക്തിയുടെ പിന്തുണയാൽ നിലനിൽക്കുന്നു; അതുപോലെ താഴേക്ക് ഒഴുകുന്ന സോമം ശിവയും ശക്തിയും ഉള്ള സ്ഥാനം തന്നെയാണ്. ശിവൻ മുകളിൽ, ശക്തി താഴെ; ശക്തി മുകളിൽ, ശിവൻ താഴെ—ഇങ്ങനെ ഇവിടെ ശിവനും ശക്തിയും വ്യാപിക്കാത്ത ഒന്നും ഇല്ല. അഗ്നിയുടെ ശക്തി ലോകം വീണ്ടും വീണ്ടും ദഹിപ്പിച്ച് ചാരമാക്കിയതിൽ കാണുന്നു; അതിന്‍റെ ശക്തി ആ ചാരത്തിലാണ്. ഇങ്ങനെ ചാരത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിഞ്ഞ്, അഗ്നിയുമായി തുടങ്ങുന്ന മന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലി അതിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ പാശബദ്ധതയിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും. അഗ്നിയുടെ ശക്തിയായ ഈ ചാരം വീണ്ടും സോമത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്യുമ്പോൾ, യുക്തിയില്ലാതെ (അയോജന രീതിയിൽ), അതു പ്രകൃതിയുടെ അധികാരത്തിന് യോഗ്യമായിത്തീരും. എന്നാൽ ആ ചാരം എല്ലായിടത്തും യോജനരീതിയിൽ, ശക്തിയുടെ അമൃതവർഷയാൽ സ്നാനം ചെയ്യുമ്പോൾ, പ്രകൃതിയുടെ അധികാരം നീക്കം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, ഇങ്ങനെ എപ്പോഴും അമൃതത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ ഒരാൾ മരണത്തെ ജയിക്കും; ശിവനും ശക്തിയും എന്ന അമൃതം സ്പർശിച്ചവന് എങ്ങനെ മരണമുണ്ടാകുമെന്നു ചോദിക്കാനില്ല. ഈ രഹസ്യമായ ദഹനവും സ്നാനവും അറിയുന്നവൻ, അഗ്നി-സോമ അവസ്ഥ ഉപേക്ഷിച്ച്, പുനർജന്മം പ്രാപിക്കുകയില്ല. ശിവന്റെ അഗ്നിയിൽ ശരീരം ദഹിപ്പിച്ച്, ശക്തിയുടെ അമൃതത്തിൽ യോഗമാർഗ്ഗത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ അമരത്വത്തിന് യോഗ്യനാകും. ഭഗവാൻ പറഞ്ഞ ഈ അർത്ഥം—സകലവിശ്വവും അഗ്നി-സോമ സ്വഭാവമാണെന്നത്—ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചാൽ, അതനുസരിച്ചാണ് സകലവും. ഇനി, ലോകത്തിൽ വാക്കിന്റെയും അർത്ഥത്തിന്റെയും സാരവും ആറ് മാർഗ്ഗങ്ങളുടെ ജ്ഞാനവും എങ്ങനെ സ്ഥാപിതമായെന്ന് ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി വിശദീകരിക്കാം. ശബ്ദമില്ലാതെ യാതൊരു വസ്തുവുമില്ല; അർത്ഥമില്ലാതെ യാതൊരു ശബ്ദവും ഇല്ല. അതിനാൽ, യഥാസമയം, ഓരോ ശബ്ദവും എല്ലാ അർത്ഥവും വ്യക്തമാക്കുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ ഈ പരിവർത്തനം ഇരട്ടമാണ്: ശബ്ദവും അർത്ഥവും പ്രകടമാകുന്നു. ഇതാണ് ശിവ-ശക്തികളുടെ ആദിരൂപം, പരമാത്മാക്കളുടെ സ്വരൂപം. ശബ്ദസ്വഭാവമുള്ള ആ ശക്തിയെ ജ്ഞാനികൾ മൂന്നു വിധമെന്ന് പറയുന്നു: സ്ഥൂല, സൂക്ഷ്മ, പര. സ്ഥൂലം കേൾവിയിലൂടെ ഗ്രഹ്യമാണ്. സൂക്ഷ്മം ചിന്തയാൽ നിർമ്മിതമാണ്; പരം ചിന്തയില്ലാത്തതാണ്. ആ ശക്തിയാണ് പരമശക്തി, ശിവതത്ത്വത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്നതും. ജ്ഞാനശക്തിയുമായി യോജിച്ചാൽ അതിന് ഇച്ഛാശക്തിയാലും ബലമേറുന്നു; സകലശക്തികളുടെ ആകൃതിയായതുകൊണ്ട് അതിനെ ശക്തിതത്ത്വം എന്നറിയപ്പെടുന്നു. സൃഷ്ടിയായ എല്ലാം അവളുടെ മൂലപ്രകൃതിയായി മാറുമ്പോൾ അവളെ കുണ്ഡലിനി, മായ, പരമശുദ്ധമാർഗ്ഗം എന്നും വിളിക്കുന്നു. വ്യത്യാസസ്വഭാവമുള്ള അവൾ ആറ് മാർഗ്ഗങ്ങളായി വികസിക്കുന്നു; അതിൽ മൂന്നു ശബ്ദത്തിന്റെയും മൂന്നു അർത്ഥത്തിന്റെയും മാർഗ്ഗങ്ങളാണ്, എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാ ജനങ്ങൾക്കും തങ്ങളുടെ ശുദ്ധിയനുസരിച്ച്, സകലതത്ത്വങ്ങളുടെ വിഭജനത്തിൽനിന്ന് ലയമോ ഭോഗമോ ലഭിക്കുന്നു. കലകളിലൂടെ ആ തത്ത്വങ്ങൾ പരിപൂർണ്ണമായി വ്യാപിക്കുന്നു, പരമപ്രകൃതിയുടെ ആരംഭത്തിൽ അവയുടെ അഞ്ചുതരത്തിലുള്ള പരിവർത്തനം വഴി. ആ കലകൾ, നിര്വൃത്തി മുതലായവ, മതിയായവയാണെന്ന് കരുതുന്നു; മന്ത്ര, പദ, വർണ്ണ മാർഗ്ഗങ്ങൾ അതിനനുസരിച്ച് പേരുകൾകൊണ്ട് അറിയപ്പെടുന്നു. ഭുവന, തത്ത്വ, കല മാർഗ്ഗങ്ങൾ യഥാക്രമം അർത്ഥങ്ങളാൽ സ്ഥാപിതം; ഇവിടെ പരസ്പര വ്യാപനവും അവ്യാപനവും വിശദീകരിക്കുന്നു. മന്ത്രങ്ങൾ എല്ലാ പദങ്ങളാലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു, കാരണം വാക്യങ്ങൾ പദങ്ങളിൽനിന്നാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്; പദങ്ങൾ അക്ഷരങ്ങളിൽനിന്നാണ്, ജ്ഞാനികൾ അക്ഷരങ്ങളുടെ കൂട്ടം പദമെന്നു പറയുന്നു. അക്ഷരങ്ങൾ ഭുവനങ്ങളിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു, അവയിൽ അക്ഷരങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നതിനാൽ; ഭുവനങ്ങൾ തത്ത്വസംഘങ്ങളാൽ വ്യാപിക്കുന്നു, അവയുടെ ഉത്ഭവവും പുറമൊഴിയലും മൂലം. അവ causal തത്ത്വങ്ങൾ വിവിധ രീതിയിൽ വ്യാപിക്കുന്നു, അവയിൽ നിന്നാണ് അവ സ്ഥാപിതമായത്; ചില ഭുവനങ്ങൾ അകത്ത് നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്.