ശിവപുരാണമ്

ദേവീ ഭഗവതി തന്റെ ആശ്രമത്തിൽ അഭയം തേടിയിരുന്ന കടുവയെ കാണിച്ചതോടെ, അവൾ പറഞ്ഞു: “ഈ കടുവ എന്റെ ശരണത്തിൽ വന്നിരിക്കുന്നു; അതിന്റെ സഹായത്താൽ എന്റെ ആശ്രമം ദുഷ്ടരിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” അതിന്റെ മനസ്സ് ദേവിയിലേയ്ക്ക് മുഴുവൻ ചിരിച്ചു, അവൾക്കു സമർപ്പിതനായ ഈ കടുവയുടെ സംരക്ഷണം ദേവിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയമായിരുന്നു. അതിനാൽ, ദേവി സ്നേഹത്താൽ ശങ്കരൻ ഈ കടുവയ്ക്ക് ഗണാധിപതിയുടെ പദവി നൽകുമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്തു; അവളുടെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ദേവി കടുവയെ നേതാവാക്കി പുറപ്പെടാൻ കഴിയും. ഇതുകണ്ട ബ്രഹ്മാ ദേവിയെ നോക്കി, അവൾ അതിനൊത്ത്, പകൃതിയിലായുള്ളതുപോലെ ചിരിച്ചു. “ദേവീ, കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ ക്രൂരരാണ്; എവിടെയാണ് നിന്റെ മംഗളമായ കരുണ? വിഷം നിറഞ്ഞ പാമ്പിന്റെ വായിൽ നേരിട്ട് അമൃതം ഒഴുക്കുന്നവൻ ആരാണ്?” ബ്രഹ്മാ ചോദിച്ചു. “രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ദുഷ്ടൻ, ഒരു കടുവയോടൊപ്പം, പശുക്കളെയും തപസ്സുകാരായ ബ്രാഹ്മണരെയും ഭക്ഷിച്ചു. അവൻ ഇഷ്ടമുള്ള രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ആഗ്രഹം പൂർത്തിയാക്കുന്നു; പാപത്തിന്റെ ഫലമവശ്യം അനുഭവിക്കേണ്ടതുണ്ട്.” “അതിനാൽ, ദുഷ്ടപ്രവൃത്തിയുള്ളവർക്കു കരുണയുടെ എന്ത് ഉപയോഗം? ദേവിക്ക് അശുദ്ധസ്വഭാവമുള്ളവനോട് എന്ത് ഉദ്ദേശമുണ്ട്?” ബ്രഹ്മാ ചോദിച്ചു. “നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണു; അവൻ അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. എങ്കിലും, എന്റെ ശരണത്തിൽ വന്നവനെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്. അവന്റെ ഭക്തി അറിയാതെ നീ അവന്റെ പഴയ പ്രവൃത്തികൾ പറയുകയാണു; പക്ഷേ, ഭക്തനായാൽ പാപങ്ങൾ കാര്യമല്ല; ഭക്തൻ നശിക്കില്ല. ധാർമ്മികപ്രവൃത്തികൾ പോലും നീയാണു നിർദേശിക്കുന്നത്; നീ അജ, അനാദി ജ്ഞാനം, പരമദേവിയാണ്.” “എല്ലാവർക്കും ബന്ധവും മോക്ഷവും നിന്നിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; നിന്നെ ഒഴികെ, ആരുടെ പ്രവൃത്തിക്ക് പരമശക്തിയും സിദ്ധിയും ലഭിക്കും? നീയാണു അനേകം ശക്തികൾ; ജിവന്മാർ പ്രവർത്തിച്ചാലും പ്രവർത്തിക്കാതിരുന്നാലും, നിന്നെ ഒഴികെ, ഏജന്റ് എന്തും നേടാൻ കഴിയില്ല. വിഷ്ണുവിനും, എനിക്കും, മറ്റു ദേവന്മാർക്കും, അസുരന്മാർക്കും, ഭൂതന്മാർക്കും, അവരുടെ അധിപത്യം നേടുന്നത് നിന്റെ നിർദേശത്താലാണ്. അനേകം ബ്രഹ്മാക്കൾ, വിഷ്ണുക്കൾ, ശിവന്മാർ ഉണ്ട്, വരും, അവർ എല്ലാവരും നിന്റെ നിർദേശത്തോടെയാണ്. ദേവതകളുടെ ദേവിയായ നിന്നെ ആരാധിക്കാതെ, ഏറ്റവും ഉന്നതനായാലും, ജീവിതത്തിന്റെ നാലു ലക്ഷ്യങ്ങൾ നേടാൻ കഴിയില്ല. ബ്രഹ്മാവിന്റെ നിലയും ജഡജീവികളുടെ നിലയും ഉടനടി മാറാം; പുണ്യവും പാപവും നീയാണു നിർണ്ണയിക്കുന്നത്. നീ ശിവന്റെ ആദി, അനാദി, പരമശക്തിയാണ്; നീയാണ് സർവ്വവിശ്വം നിലനിർത്തുന്നത്, ആരംഭം, മധ്യം, അവസാനം ഇല്ലാതെ.” “ലോകത്തിന്റെ യാത്രയ്ക്കായി നീ രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഈ കടുവയും, ദുഷ്ടപ്രവൃത്തി ചെയ്താലും, നിന്റെ കൃപയാൽ പരമസിദ്ധി നേടാൻ കഴിയും; എന്ത് തടസ്സമുണ്ട്?” ബ്രഹ്മാ ദേവിയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ, ഗൗരി, തന്റെ പരമസ്വഭാവം ഓർത്ത്, ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രേരണയാൽ, തപസ്സിൽ നിന്നു പിന്മാറി. ബ്രഹ്മാ ദേവിയെ വിടുകയും അപ്രത്യക്ഷനാകുകയും ചെയ്തതോടെ, ദേവി തന്റെ മാതാവായ മേനയെയും, ഹിമവതിനെ കൂടെ കണ്ടു. പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും സസ്നേഹം നമസ്കരിച്ച്, അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ച്, ദേവി, തപസ്സിന് പ്രിയപ്പെട്ടവളായ ഗൗരി, കാടിലെ ആശ്രമങ്ങളിലേക്ക് നടന്നു. വിടവാങ്ങലിന്റെ വേദനയിൽ, പൂക്കൾ പോലെ കണ്ണുനീർ ചിതറുമ്പോൾ, മുകളിലെ ശാഖകളിൽ ഇരിക്കുന്ന പക്ഷികൾ ദുഃഖത്തോടെ കരയുകയും ചെയ്തു. പലവിധത്തിൽ വേദനയും അസ്വസ്ഥതയും അനുഭവിച്ച ദേവി, ഭർത്താവിന്റെ ദർശനത്തിനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ, കൂട്ടുകാരോട് സംസാരിച്ചു. കടുവയെ തന്റെ മുന്നിൽ, സ്വന്തം മകനെന്ന സ്നേഹത്തോടെ, ദേവി നിലനിർത്തി; അവളുടെ ദേഹത്തിന്റെ പ്രകാശം പത്ത് ദിശകളെയും പ്രകാശിപ്പിച്ചു. അവൾ തന്റെ ഭർത്താവായ മഹാനായ ശിവൻ, സർവ്വലോകങ്ങളുടെ സൃഷ്ടാവും, നിലനിർത്താവും, സംഹാരകനുമായവൻ, വസിക്കുന്ന മന്ദരപർവതത്തിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്തു. പർവതകന്യക, ദിവ്യമായ, പ്രകാശമുള്ള രൂപം സ്വീകരിച്ച് അകത്തേക്കു പ്രവേശിച്ചു; സതീ ഭർത്താവിനെ എങ്ങനെയാണു കാണുന്നതെന്ന് ആകാംക്ഷയോടെ. അവൾ അകത്തേക്കു കടന്നപ്പോൾ, ഗണേശന്മാർ പാളയത്തിന്റെ വാതിൽക്കൽ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; ശിവൻ അവരെ കണ്ടപ്പോൾ എന്താണ് ചെയ്തതെന്നും, അവർ എന്താണ് ചെയ്തതെന്നും ചോദിക്കപ്പെടുന്നു. അവിടെ ഉണ്ടായ ആ പരമാനന്ദം വാക്കുകളിൽ വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല; സ്നേഹത്തിൽ ജനിച്ച ആ ഭാവം അനുഭവിക്കുന്നവരുടെ ഹൃദയത്തെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. വാതിൽക്കലിൽ കാവൽക്കാരായ ഗണങ്ങൾ, ദേവിയുടെ വരവിനായി ഉത്സാഹത്തോടെ, ആകാംക്ഷയോടെ അകത്തേക്കു പ്രവേശിപ്പിച്ചു; അവൾ അകത്തു ശിവനെ ദർശിച്ചു. അകത്തുള്ള ഗണാധിപന്മാർ, ഭക്തിയോടും സ്നേഹത്തോടും വചനം പറയുകയും, ദേവി ത്രയാംബകനെ നമസ്കരിക്കുകയും ചെയ്തു. അവൾ അതിൽ നിന്നു എഴുന്നേറ്റില്ല; അതിനിടെ പരമേശ്വരൻ അവളെ ഇരുചെവികളാൽ ആലിംഗനം ചെയ്തു, അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ ചുറ്റിപ്പറ്റി. ഭർത്താവ് അവളെ തൻ്റെ മടിയിൽ ഇരിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും, ദേവി കൂറ്റത്തിൽ ഇരുന്നു; എന്നാൽ, കൂറ്റത്തിൽ നിന്ന്, ശിവൻ സ്നേഹത്തോടെ, ചിരിച്ച ദേവിയെ മടിയിൽ ഇരിപ്പിച്ചു. ശിവൻ, ചിരിച്ച മുഖത്തും, വിശാലമായ കണ്ണുകളിലും, ദേവിയുടെ മുഖം കുടിച്ചുപോകുന്നതുപോലെ, ആദ്യം സംസാരിച്ചു; സംവദിക്കാൻ ആകാംക്ഷയോടെ. “സുന്ദരിയായവളേ, ആ കാലം കഴിഞ്ഞു; കോപത്തിൽ ആശ്വാസം കിട്ടാൻ വഴിയില്ലായിരുന്നു. നിന്റെ ഇച്ഛയാൽ പോലും, കാലം നീങ്ങാതെ, നിറം മാറാതെ, നിന്റെ സ്വഭാവം എന്റെ മനസ്സിനെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിൽ എനിക്ക് ആശങ്കയുണ്ട്. ആ പരമഭാവം എങ്ങനെ മറന്നു? നമ്മുടെ ഇച്ഛയുടെ ഐക്യത്തിൽ, മനസ്സിന്റെ അശുദ്ധിക്ക് കാരണമൊന്നും ഇല്ല. സാധാരണ മനുഷ്യരെപ്പോലെ, നമ്മുടെ ഇടയിൽ അസന്തോഷത്തിന് കാരണമൊന്നും ഉണ്ടെങ്കിൽ, അത്തരം കാര്യം ചലിക്കുന്നതിലും അചലമായതിലും എവിടെയും ഇല്ല.