ഭഗവതി തന്റെ ഭര്ത്താവിനോട് രഹസ്യമായി വിമര്ശിച്ചിരുന്ന വര്ണ്ണം ഉപേക്ഷിക്കുമെന്ന്, അവള് പുതിയ വര്ണ്ണം സ്വീകരിക്കാമെന്നും, അല്ലെങ്കില് തനിക്കിഷ്ടമെങ്കില് ഒന്നും സ്വീകരിക്കാതിരിക്കാമെന്നും പറഞ്ഞു. ഈ വാക്കുകള് പറഞ്ഞ്, തന്റെ ശയനപീഠത്തില് നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ ഭഗവതി, ഭര്ത്താവിന്റെ അനുമതി അപേക്ഷിച്ച്, തപസ്സിന് മനസ്സുറപ്പിച്ച്, അല്പം വിറയുന്ന ശബ്ദത്തില് സംസാരിച്ചു. ഭവാനിയുടെ സ്നേഹബന്ധം തകര്ന്നു പോകും എന്ന ഭയത്തില് സൃഷ്ടികളുടെ അധിപന് ഭവാനിയുടെ പാദങ്ങളില് വണങ്ങി, അവളോട് സംസാരിച്ചു. അവളുടെ വാക്കുകള് കളിയാക്കലാണെന്നു മനസ്സിലാക്കാതെ, "പ്രിയേ, നീ എങ്ങിനെയാണ് കോപം കാണിക്കുന്നത്? എങ്ങിനെയാണ് ഞാന് നിന്നില് സന്തോഷം നഷ്ടപ്പെടുക, അല്ലെങ്കില് മറ്റൊരാളില് നിന്നു സന്തോഷം ഉണ്ടാകുക?" എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചോദ്യം. "നീ ഈ ലോകത്തിന്റെ മാതാവാണ്; ഞാന് അതിന്റെ പിതാവും അധിപനും. എങ്ങിനെയാണ് ഞാന് നിന്നില് സന്തോഷം കണ്ടെത്താതിരിക്കുക? നമ്മുടെ ഇടയില് ആഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കില്, അത് കാമനാല് ഉരുത്തിരിയുന്നതാണോ? കാമന്റെ ഉത്ഭവം ലോകം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പാണ്. സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ സന്തോഷത്തിനായാണ് ഞാന് കാമനെ ആഗ്രഹത്തിന്റെ രൂപത്തില് സൃഷ്ടിച്ചത്; അതിനാല് ഞാന് കാമനെ ദഹിപ്പിച്ചതിന് നീ എന്നെ വിമര്ശിക്കേണ്ടതില്ല." "എന്നെ മറ്റ് ദേവതകളെപ്പോലെ കരുതിയ മനോഭവന് എന്നോട് അല്പം അപമാനമുണ്ടാക്കി; അതിനാല് തന്നെ ഞാന് അവനെ ചിതയാക്കി. ലോകത്തിന്റെ സംരക്ഷണത്തിനായി ഞങ്ങള് തമ്മിലുള്ള ആഗ്രഹം അകലെയാക്കി; അതിനാലാണ് നീ ഇന്ന് എന്നോട് കളിയാക്കല് പറഞ്ഞത്. ഉടന് തന്നെ നിന്റെ ഉദ്ദേശം വെളിപ്പെടും; ഈ കോപം ഉളവാക്കുന്ന വാക്കുകള് മനസ്സില് വെച്ച്, ഞാന് സംസാരിക്കുന്നു." "നിന്റെ പ്രഭാഷണങ്ങളെ ഞാന് മുമ്പ് കേട്ടിട്ടുണ്ട്; അവയിലൂടെ ഞാന് തന്നെ, സ്ഥിരതയുള്ളവന്, ഒരിക്കല് വഞ്ചിതനായി. ഭര്ത്താവിനായി ജീവന് പോലും ഉപേക്ഷിക്കാത്ത ധര്മ്മവതിയേയും, സദ്ഗുണവും ഉളളവളേയും, ജ്ഞാനികള് അവഗണിക്കുന്നു. നീ എന്നോട് വലിയ അസന്തോഷം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു; എന്റെ കറുത്ത രൂപമാണ് കാരണം; നിന്റെ കളിയാക്കല് വാക്കുകളും സമയോചിതമാണ്—അത് എങ്ങിനെയാണ് മറ്റുവിധം?" "അതിനാല് നിന്റെ കറുത്ത വര്ണ്ണം സദാചാരികളാല് അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നില്ല; ഞാന് എന്റെ തപസ്സു ഉപേക്ഷിച്ച് ഇവിടെ തുടരാന് കഴിയില്ല. നിന്റെ തപസ്സു ഇങ്ങനെയാണെങ്കില് അതില് എന്താണ് പ്രയോജനം? എന്റെ ഇച്ഛയാലോ, നിന്റെതായോ, മറ്റൊരു വര്ണ്ണം സ്വീകരിക്കു." "ഞാന് നിന്റെ വര്ണ്ണം മാറ്റാന് ഇച്ഛിക്കുന്നില്ല; അല്ലെങ്കില് മറ്റേതെങ്കിലും മാര്ഗ്ഗത്തിലൂടെ. ബ്രഹ്മാവിനെ തപസ്സിലൂടെ ആരാധിച്ച്, ഞാന് വേഗത്തില് ഗൗരിയായി മാറും. എന്റെ അനുഗ്രഹത്താല് ബ്രഹ്മാവ് മുന്പ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ സ്ഥാനം നേടിയിരുന്നു; അതിനാല് മഹാദേവി, തപസ്സിലൂടെ നീ എന്താണ് നേടാന് പോകുന്നത്?" "ബ്രഹ്മാവിനെ തുടങ്ങി എല്ലാ ദേവതകളും നിന്നില് നിന്നാണ് അവരുടെ സ്ഥാനങ്ങള് നേടിയത്; എങ്കിലും, നിന്റെ ആജ്ഞയാല് ബ്രഹ്മാവ് നിന്നെ തപസ്സിലൂടെ ആരാധിച്ചു. ഒരിക്കല് ഞാന് ദക്ഷന്റെ മകളായ സതിയായി ജനിച്ചു; അങ്ങനെ ലോകാധിപതിയായ നിന്നെ ഭര്ത്താവായി നേടിയിരുന്നു." "അതുപോലെ തന്നെ, ഇപ്പോള് ഞാന് ബ്രഹ്മാവിനെ തപസ്സിലൂടെ സന്തോഷിപ്പിച്ച് ഗൗരിയായി മാറാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അതില് എന്താണ് തെറ്റെന്ന് ഇവിടെ പറയട്ടെ." മഹാദേവിയുടെ ഈ വാക്കുകള് കേട്ട വാമദേവന്, ചിരിച്ചപോലെ, ദേവതകളുടെ ഉദ്ദേശം പൂര്ത്തിയാക്കാന് ആഗ്രഹിച്ച്, അവളെ തടഞ്ഞില്ല. അതിനുശേഷം, ഭര്ത്താവിനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത ഭക്തിയുള്ള ഭാര്യ, വേര്പാടിന്റെ ദുഃഖം നിയന്ത്രിച്ച്, ഹിമവത്പര്വതത്തിലേക്ക് പോയി. അവള് സ്നേഹത്താല് വീണ്ടും, മുമ്പ് സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം തപസ്സു ചെയ്തിരുന്ന അതേ സ്ഥലം തിരഞ്ഞെടുക്കി, തപസ്സു ആരംഭിച്ചു. അവിടെ, അച്ഛനും അമ്മയും വീട്ടില് കണ്ടു, അവര്ക്ക് നമസ്കരിച്ച്, സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങള് വിവരിച്ചു; അവരുടെ അനുമതിയോടെ, സതീ വീണ്ടും തപസ്സിന്റെ വനത്തിലേക്ക് പോയി, ഭൂഷണങ്ങള് അഴിക്കി, കുളിച്ചു, സന്യാസിയുടെ ശുദ്ധ വസ്ത്രം ധരിച്ചു. അവള് അത്യന്തം കടുത്ത, അതീവ ദുഷ്കരമായ തപസ്സിന് മനസ്സുറപ്പിച്ചു; ഭര്ത്താവിന്റെ കമലപാദങ്ങളില് മനസ്സ് സ്ഥിരമായി സ്ഥാപിച്ചു. അപ്രത്യക്ഷ ലിംഗത്തെ പുറം കൃത്യങ്ങളനുസരിച്ച് ധ്യാനിച്ച്, വനത്തിലെ പൂക്കള്, ഫലങ്ങള് മുതലായവ കൊണ്ട്, ദിവസത്തിലെ മൂന്ന് സമയങ്ങളിലും ആരാധിച്ചു. "ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപം എടുത്ത്, അവന് തന്നെയാണ് ഈ തപസ്സിന്റെ ഫലം നല്കുന്നത്," എന്ന ചിന്തയോടെ, അവള് തപസ്സു അനുഷ്ഠിച്ചു. ഇങ്ങനെ അവള് തപസ്സു ചെയ്യുമ്പോള്, ഏറെ സമയം കഴിഞ്ഞ്, ഒരു വലിയ കടുവ, ദുഷ്ട ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ അവളുടെ മുന്നില് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവളോടു ദുഷ്ട ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ എത്തിയ ആ കടുവ, അവളുടെ സമീപം, ശരീരം ചിത്രങ്ങള് വരച്ചതുപോലെ കട്ടിയാക്കി. ആ കടുവയെ കണ്ടിട്ടും, ഭഗവതി, സ്വഭാവപ്രകാരം, അവനെ സാധാരണ ജീവിയായി തിരിച്ചറിയില്ല. എന്നാല് ആ കടുവ, പൂര്ണ്ണമായും അപ്രമാദം, വിശപ്പില് പീഡിതനായി, "എനിക്ക് അവളുടെ മാംസമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ഇല്ല," എന്ന ചിന്തയില് അവളുടെ മുന്നില് നിലകൊണ്ടു. ഭഗവതിയെ നിരന്തരം നോക്കി, അവന് പകല് രാത്രിയും അവളുടെ മുന്നില് നിന്നു, ആരാധന ചെയ്യുന്നവനെപ്പോലെ. ഭഗവതിയുടെ ഹൃദയത്തില് കരുണ ഉണര്ന്നു: "അവന് എപ്പോഴും എന്റെ ഭക്തനാണ്; ഞാന് അവനെ ദുഷ്ട ജീവികളില് നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുന്നു." അവളുടെ കരുണയുടെ ശക്തിയില്, അവന് ഉള്ള മൂന്ന് മാലിന്യങ്ങള് ഉടനടി നശിച്ചു; കടുവ ഭഗവതിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവന്റെ വിശപ്പ് ക്ഷയിച്ചു, ശരീരത്തിന്റെ കട്ടിയാകല് ഇല്ലാതായി, സ്വഭാവത്തിലെ ദുഷ്ടതയും പോയി, സംതൃപ്തി ഉണര്ന്നു. തന്റെ പൂര്ണ്ണതയെ ഉണര്ന്ന അവന്, ഉത്തമഭാവത്തോടെ, സതീദേവിയെ ഭക്തിയായി സേവിച്ചു. അവന്, ഇനി ദുഷ്ട ജീവികളില് പോലും ദുഷ്ടത നീക്കുന്നതായി, തപസ്സിന്റെ വനത്തില് സഞ്ചരിച്ചു. ഭഗവതിയുടെ തപസ്സു അതീവ കടുത്തതായി, അതിന്റെ സ്വഭാവം കൂടുതല് ദുഷ്കരമായതായി. ദൈത്യരുടെ അകൃത്യത്തില് ദേവതകള് ബ്രഹ്മാവില് അഭയം തേടി. വൈരികളാല് പീഡിതരായ ദേവതകള് അവരുടെ ദുഃഖം അറിയിക്കുകയും, ശുംബനും നിശുംബനും തൃപ്തിയിലൂടെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചതിന്റെ കഥ പറയുകയും ചെയ്തു.